พายุอารมณ์กลางออฟฟิศ

เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของลินินยังคงสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับความหวาดกลัวที่เกาะกุมขั้วหัวใจจนแทบแหลกสลาย คำขู่เรื่องความปลอดภัยของน้องลีโอยังคงดังก้องซ้ำไปซ้ำมา ราวกับคมมีดที่กรีดเฉือนลงบนเนื้อสดๆ เธอจะยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากลูกชายสุดที่รักไปจากอกไม่ได้เป็นอันขาด แม้จะต้องแลกด้วยลมหายใจของตัวเองเธอก็ยอม ทว่า... ความจริงอันโหดร้ายในโลกธุรกิจและเกมอำนาจของอคิน อัครเดชโภคิน กลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเบจก้าวเข้ามาในอาคารสำนักงานใหญ่ของเครืออัครเดชโภคินด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งราศี ดวงตากลมโตที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างเงียบงันตลอดคืนฉายแววเด็ดเดี่ยวปนความหวาดระแวง เธอมารëเพื่อเคลียร์เรื่องสัญญาโครงการที่ถูกระงับกะทันหัน แต่สิ่งที่รอเธออยู่หลังบานประตูห้องทำงานผู้บริหารระดับสูงนั้น กลับไม่ใช่การเจรจาทางธุรกิจอย่างที่ควรจะเป็น "เชิญครับ คุณลินิน... ประธานรออยู่ข้างในแล้ว" เลขานุค Mบหน้าเคร่งเครียดผายมือเชิญด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก and ก้าวเท้าผ่านธรณีประตูเข้าไป ความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนเธอเผลอขนลุกซู่ บานประตูไม้เนื้อหนาปิดสนิทลงเบื้องหลัง ราวกับตัดขาดเธอออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ภายในห้องทำงานกว้างขวางโอ่อ่าตกแต่งด้วยโทนสีเข้มและกระจกใสบานยักษ์ที่เผยให้เห็นทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครเบื้องล่าง แต่อคินไม่ได้สนใจวิวทิวทัศน์เหล่านั้นเลย ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของเขาจับจ้องมาที่ร่างบางตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอ้าวเข้ามา สันกรามคมสันขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน บ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม "มาช้าไปสามนาที... ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับงานชิ้นนี้อย่างที่ปากพูดสินะ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัด อคินค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาช้าๆ ทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวที่เขยิบเข้ามาใกล้ ราวกับออกซิเจนในห้องนี้ค่อยๆ ลดจำนวนลงทีละน้อย "ลินินมาตรงเวลาตามนัดค่ะท่านประธาน... และดิฉันคิดว่าเอกสารข้อเสนอทั้งหมดก็ส่งให้ฝ่ายเลขาฯ ครบถ้วนแล้ว การเรียกตัวดิฉันมาแบบกะทันหันในวันนี้ คงไม่ใช่แค่เรื่องงานธรรมดาหกระมังคะ" เธอกล่าวสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่นไหว แม้หัวใจจะเต้นรัวระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก อคินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นกายหรูหราผสมผสานกับความเย้ายวนเฉพาะตัวของเขาลอยปะทะจมูก ชวนให้เธอนึกถึงสัมผัสอันตรายที่เคยผูกพันกันในอดีต ร่างสูงก้มมองเธอนิ่งนาน ราวกับต้องการจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่สวยคู่นั้น "งานเหรอ? หึ..." อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "บางทีคุณอาจจะลืมไปแล้วว่า 'อำนาจ' ในบริษัทนี้อยู่ที่ใคร ลินิน... คุณคิดว่าคุณจะเดินเกมเหนือกว่าผม หลบหน้าผม และพาตัวออกไปให้พ้นรัศมีสายตาของผมได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?" "ดิฉันไม่ได้พยายามหลบหน้าใครทั้งนั้น ดิฉันแค่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองในฐานะพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ และหวังว่าคุณอคินจะให้เกียรติสถานะปัจจุบันของเราด้วยค่ะ" เธอยกมือขึ้นตั้งการ์ด ถอยหลังไปก้าวหนึ่งแต่กลับชนเข้ากับชั้นหนังสือบิวท์อินด้านหลังอย่างจัง จังหวะนั้นเองที่อคินไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสหนี ร่างสูงพุ่งเข้ามาประชิด ใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งยันกับชั้นหนังสือขนาบข้างร่างเธอไว้ เป็นการกักตัวเธอไว้อย่างสมบูรณ์แบบในอ้อมกอดที่เธอไม่ได้ยินยอม "สถานะเหรอ? คุณอยากพูดถึงสถานะไหนล่ะ... สถานะอดีตภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง หรือสถานะผู้หญิงที่กำลังพยายามวิ่งหนีความจริงกันแน่!" อคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนลินินต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอึดอัด "ปล่อยนะคะอคิน! ทำแบบนี้มันเกินไปแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับดิฉันแบบนี้!" เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่กล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้ากลับแข็งราวกับกำแพงหิน ยิ่งเธอออกแรงผลัก เขากยิ่งกดน้ำหนักเข้าหาจนแทบไม่มีช่องว่าง "ไม่มีสิทธิ์? หึ... ลินิน คุณจำไม่ได้เหรอว่าบนเตียง... ในอดีต คุณเคยบอกว่าผมมีสิทธิ์ทุกอย่างเหนือร่างกายของคุณ" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบต่ำพร่า แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นลẫกลึกและร้อนแรงขึ้นอย่างกะทันหัน ความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจผู้เยือกเย็นกำลังปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นโลก สัมผัสจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่เอื้อมขึ้นมาแตะลูบไล้กรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ ทำให้ลินินสะดุ้งสุดตัว ความรู้สึกวาบหวามและเจ็บปวดวิ่งพล่านไปทั่วร่างพร้อมกันในเสี้ยววินาที เธอเกลียดตัวเองที่หัวใจเจ้ากรรมยังคงทรยศด้วยการเต้นรำไปกับสัมผัสคุ้นเคยนี้ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน... คนสารเลว!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ อคินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำด่าทอที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ทว่ามันกลับยิ่งจุดประกายความดุดันในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นไปอีก เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่สั่นเทา "ใช่... ผมมันสารเลวในสายตาคุณ แต่ต่อให้คุณจะเกลียดผมแค่ไหน ลินิน... วันนี้ คุณก็ต้องอยู่ฟังผมพูดให้จบ และต้องชดใช้ความใจร้ายที่คุณทิ้งผมไปตลอดหลายปีที่ผ่านมา!" สิ้นคำประกาศิต ริมฝีปากหยักลึกก็ก้มลงประกบปิดเรียวปากบางของเธอทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้ประท้วง! สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีและเบือนหน้าหนีเพื่อขัดขืนสุดกำลัง แต่รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา คุกกรุ่น และรุ่มร้อนราวกับไฟแผดเผากลับบดขยี้ความตั้งใจของเธอให้พังทลายลงในพริบตา มือหนาของเขาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น บังคับให้เธอต้องแอ่นกายรับสัมผัสอันวาบหวามที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากความรุนแรงเป็นการคุกคามทางอารมณ์ที่ลึกซึ้งและละมุนละไมขึ้นอย่างน่ากลัว กลิ่นอายความเป็นชาย ความอบอุ่นที่คุ้นเคย และรสจูบที่แสนจะโหยหาแต่เต็มไปด้วยทิฐิ กำลังหลอมละลายเกราะป้องกันทุกอย่างของเธอ ลินินรู้สึกได้ถึงเข่าที่อ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่มีอ้อมแขนแกร่งที่โอบประคองรับน้ำหนักเธอไว้ทั้งหมด ในขณะที่พายุอารมณ์กลางออฟฟิศกำลังโหมกระหน่ำจนทั้งคู่แทบหลอมละลายไปกับความเร่าร้อนนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาของเลขานุการที่หน้าตาตื่นตระหนก "ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงคุณลินิน... และหน้ากล่องระบุว่าเป็น 'หลักฐานสำคัญ' เกี่ยวกับความปลอดภัยของเด็กชายลีโอค่ะ!" อคินผละริมฝีปากออกจากลินินอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่เลขาฯ ทันที ในขณะที่ลินินหน้าถอดสี หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อได้ยินชื่อลูกชาย เลขานุการสาววางซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กไว้บนโต๊ะทำงาน ก่อนจะถอยหลังกรูดออกไปอย่างรู้หน้าที่ ลินินพุ่งตัวเข้าไปคว้าซองเอกสารนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เธอฉีกซองออกอย่างลนลาน ภาพถ่ายใบล่าสุดที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นทำให้อลมความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องทันที... มันคือภาพของน้องลีโอกำลังนั่งเล่นอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาล โดยมีเงาของชายปริศนายืนถือกล้องถ่ายรูปอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสเกล และที่มุมภาพมีข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า... *'อยากให้เด็กนี่มีชีวิตรอดถึงวันพรุ่งนี้... สั่งให้ผัวเก่าเธอถอนหุ้นโครงการทั้งหมดซะ!'* ลินินหันขวบไปมองหน้าอคินที่กำลังก้มมองภาพถ่ายนั้นด้วยแววตาดำมืดและวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวขั้นสุด อคินเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ "ใครหน้าไหน... มันก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องสายเลือดของผม!" —ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ—