ความลับที่หลุดรอด

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงระยับในมือของอคินถูกบีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ยิ่งขับเน้นให้เสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท หน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดของลินินที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานกำลังสว่างวาบด้วยการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันคลังภาพ อคินไม่ได้ตั้งใจจะละเมิดความเป็นส่วนตัวของเธอ... เขาเพียงแค่หยิบมันขึ้นมาเพื่อจะวางให้พ้นทางเอกสารสำคัญ แต่ปลายนิ้วกลับเผลอปัดไปโดนหน้าจอจนมันปลดล็อกด้วยระบบสแกนใบหน้าของเจ้าของเครื่องอย่างไม่คาดคิด และนั่น... คือวินาทีที่โลกทั้งใบของอคิน อัครเดชโภคิน พังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ภาพถ่ายในอัลบั้มลับปรากฏขึ้นบนจอภาพ หญิงสาวในชุดคลุมท้องสีครีมตัวหลวมโพรงกำลังยืนยันส่วนโค้งเว้าของครรภ์ที่นูนเด่นชัดเจน รอยยิ้มบนใบหน้าของลินินในตอนนั้นช่างงดงาม เอิบอิ่ม และเปี่ยมไปด้วยความสุขล้นปรี่... ความสุขที่ไม่ได้มีเขาเป็นส่วนหนึ่งเลยแม้แต่น้อย "นี่มัน... อะไรกัน..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น ลมหายใจของอคินสะดุดกึก ราวกับถูกหมัดเหล็กชกเข้าที่ลิ้นปี่อย่างแรง เขากวาดสายตามองภาพถัดไป มือหนาสั่นเทาขณะเลื่อนหน้าจอเพื่อดูวันที่บันทึกภาพ หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บแปลบราวกับมีใครเอามีดมาคว้านลึก วันที่ในรูปถ่าย... มันคือช่วงเวลาก่อนที่เธอจะเซ็นใบหย่าให้เขาเพียงไม่กี่เดือน! ช่วงเวลาที่เขาใจร้ายที่สุด ผลักไสเธอออกจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย ประณามหยามเหยียดว่าเธอเป็นผู้หญิงหน้าเงินที่เกาะเขาKINกินไปวันๆ และเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เธอกำลังอุ้มท้องสายเลือดของเขาไว้ในRครรภ์โดยที่เขาไม่เคยรับรู้สิทธิ์ความเป็นพ่อเลยแม้แต่น้อย ภาพความทรงจำย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ ดอกไม้พิษแห่งทิฐิที่เขาเคยภาคภูมิใจ บัดนี้มันย้อนกลับมาแผดเผาตัวเองจนมอดไหม้ อคินจำได้ดีว่าในวันนั้นลินินผอมโซสักแค่ไหน ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความแตกสลาย แต่เขากลับมองว่านั่นคือมารยาของผู้หญิงที่อยากเรียกร้องความสนใจ! "โธ่เว้ย...!" ชายหนุ่มคำรามลั่นห้องพร้อมกับซัดกำปั้นเข้ากับผนังกระจกหนาจนเกิดเสียงดังสนั่น ความโกรธเกรี้ยว ความเจ็บปวด และความเกลียดชังตัวเองตีรวนขึ้นมาจุกอก น้ำลูกผู้ชายที่ไม่เคยไหลรินให้ใครเห็นมานับทศวรรษ กลับเอ่อคลอหน่วยที่ขอบตาร้อนผ่าว เขาโง่... โง่เง่าสิ้นดีที่ปล่อยให้ผู้หญิงที่รักเขาที่สุดต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวตามลำพังในยามที่เปราะบางที่สุดในชีวิต ขณะที่ความรู้สึกผิดกำลังกัดกินวิญญาณ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างระหงของลินินในชุดทำงานเรียบหรูเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ เธอนิ่งงัดไปทันทีเมื่อเห็นสภาพของสามีเก่าที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าโต๊ะทำงาน และที่สำคัญ... ในมือแกร่งนั้นกำลังถือโทรศัพท์มือถือเครื่องส่วนตัวของเธออยู่ ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและไร้อารมณ์ เธอกวาดสายตามองหน้าจอที่ยังคงแสดงภาพถ่ายในอดีตนั้นชัดเจน โดยไม่มีแม้แต่รอยตื่นตระหนก มีเพียงความเยือกเย็นที่กรีดแทงใจอคินยิ่งกว่าคมมีด "มองพอหรือยังคะ... คุณอคิน" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย แต่ทว่าบาดลึกถึงกระดูกดำ ลินินก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด อคินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอดวงตาสง่านิ่งแดงก่ำ มือหนาที่ถือโทรศัพท์ลดลงช้าๆ น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์เมื่อเอ่ยประโยคที่อัดอั้นอยู่ในอก "ริน... เธอท้อง... ลูกของเรา... ทำไมเธอถึงไม่บอกผม?" ลินินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข เต็มไปด้วยหยาดหยดแห่งความเจ็บช้ำที่ถูกสะสมมาเนิ่นนาน เธอย่างสามขุมเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเขา ระยะห่างเพียงคืบทำให้ได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคย แต่ความอบอุ่นในอดีตไม่มีวันหวนคืน "บอกคุณเหรอคะ? เพื่ออะไร เพื่อให้คุณตราหน้าว่าเด็กในท้องเป็นเครื่องมือจับคุณ หรือเพื่อให้คุณสั่งให้ฉันไปจัดการมันทิ้งเหมือนผู้หญิงไร้ค่าพวกนั้นที่คุณเคยควงเหรอคะคุณอคิน!" ทุกคำพูดของเธอราชาติน้ำพิษที่ราดรดลงบนแผลสด อคินสะอึก ถอยหลังไปก้าวหนึ่งราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง เขาอยากจะแก้ตัว อยากจะอ้าปากปฏิเสธคำกล่าวหานั้น แต่ความจริงที่ว่าเขาเคยใจร้ายกับเธอมันมัดมือมัดเท้าเขาไว้จนแน่นหนา "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น... ริน ฟังผมก่อน..." อคินพยายามเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียว แต่ลินินกลับสะบัดออกอย่างไม่ใยดี ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขาเสียเต็มประดา "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอกร้าวใส่เสียงแข็งกร้าว นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อลูกด้วยซ้ำ อคิน! คุณทำลายทุกอย่างด้วยมือของคุณเอง ความรัก ความเชื่อใจ และเด็กคนนั้น... เขามีแค่แม่คนนี้คนเดียว ไม่เคยมีพ่อใจร้ายแบบคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!" คำประกาศกร้าวของเธอทำให้หัวใจของอคินดิ่งวูบลงสู่เหวลึก ความรู้สึกสูญเสียทาบทับเข้ามาจนหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าต่อให้กราบกรานขอโทษสักกี่พันครั้ง รอยร้าวระหว่างเขากับเธอก็ไม่มีวันประสานกันได้อีกแล้ว แต่ทว่า... ท่ามกลางความมืดมนและหยาดน้ำตาที่เอ่อล้น ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ร่างเล็กจิ๋วของเด็กชายวัยห้าขวบในชุดเสื้อยืดลายซูเปอร์ฮีโร่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ใบหน้านั้นถอดแบบพิมพ์เดียวกันมาจากอคินราวกับส่องกระจกเงา ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองผู้ใหญ่ทั้งสองคนก่อนจะเอ่ยเจื้อยแจ้วเสียงใส "คุณแม่ขา... น้องลีโอหิวข้าวแล้ว... เอ๊ะ? คุณลุงใจดีคนนี้ ทำไมหน้าตาเหมือนคุณลุงในรูปถ่ายที่ซ่อนไว้ใต้หมอนของคุณแม่จังเลยล่ะฮะ?" สิ้นเสียงใสซื่อของเด็กน้อย อากาศภายในห้องราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น ลินินหน้าถอดสีดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่อคินหันขวับกลับไปมองเด็กชายตัวน้อยสลับกับอดีตภรรยาด้วยหัวใจที่หยุดเต้นไปชั่วขณะ —ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ—