เกมไล่ล่าที่เพิ่งเริ่มต้น

“ถ้าคุณยังไม่เลิกสะกดรอยตามฉัน ชีวิตของคุณจะไม่มีความสงบสุขอีกต่อไป คุณอคิน” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของลินินดังขึ้นในที่จอดรถใต้ดินของอาคารสำนักงานแห่งใหม่ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ที่ลอยมาตามอากาศไม่ได้ทำให้เธอกลัวเกรงเลยแม้แต่น้อย แม้ร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีจะยืนตระหง่านอยู่หลังเสาต้นใหญ่ดักหน้าเธอไว้ในความมืดสลัว อคินก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยละเลยอย่างไม่วางตา “ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำมาตั้งนานแล้ว ลินิน... ผมกำลังเรียนรู้ที่จะดูแลคุณ ในแบบที่ผมเคยทำพลาดไป” “ดูแล?” ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคือง “คุณเรียกว่าการดักซุ่ม การโทรเช็คทุกชั่วโมง และการส่งคนไปเฝ้าหน้าบ้านฉันว่าการดูแลเหรอคะ? มันคือการคุกคาม และฉันรังเกียจมันที่สุด” ร่างสูงก้าวประชิดตัวจนลินินต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับรถยนต์คันหรู อคินใช้ท่อนแขนแกร่งยันกับตัวรถกักขังเธอไว้ในวงล้อม กลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยปลุกเร้าความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดที่ข้างขมับ ทำให้ขนอ่อนตามผิวกายของเธอสั่นสะท้านโดยไม่ตั้งใจ “รังเกียจงั้นเหรอ...” อคินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหว “จำไม่ได้แล้วหรือไงว่าคุณเคยชอบให้ผมอยู่ใกล้แค่ไหน เคยชอบให้ผมปรนเปรอ... เคยชอบให้ผมพันธนาการคุณไว้ด้วยร่างกายของผมเอง” มือหนาเลื่อนขึ้นมาเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา ลินินเม้มริมฝีปากแน่นพยายามคุมสติ เธอรู้ดีว่าในเวลานี้อคินไม่ได้มาเพื่อเจรจาด้วยเหตุผล แต่เขากำลังใช้ ‘สัญชาตญาณสัตว์ป่า’ ในการไล่ล่าสิ่งที่เขาเคยทิ้งขว้างไป “เรื่องมันจบไปแล้วค่ะอคิน” ลินินพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่แรงเพียงน้อยนิดไม่ได้ทำให้เขาสะเทือนแม้แต่น้อย “ตอนนี้ฉันมีชีวิตใหม่ มีงานที่รัก และมี... คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตที่ต้องดูแล” นัยน์ตาของอคินวูบไหวเมื่อได้ยินคำว่า ‘คนที่สำคัญที่สุด’ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ความหิวกระหายในตัวหญิงสาวตรงหน้าพุ่งสูงขึ้นจนเขาแทบคลั่ง “ลูกงั้นเหรอ... คุณหมายถึงเด็กนั่น?” ลินินตัวแข็งทื่อ คำพูดของเขาทำให้หัวใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม “อย่ามายุ่งกับลูกฉัน” “หึ... หวงเหรอ?” อคินยิ้มเหี้ยม มือหนาเลื่อนลงมาสัมผัสที่เอวคอดก่อนจะบีบกระชับอย่างถือสิทธิ์ “ถ้าเด็กนั่นเป็นลูกของชายอื่น คุณคงไม่ปกป้องเขาเหมือนหวงไข่แบบนี้หรอก จริงไหม? หรือว่า... หน้าตาที่เหมือนผมราวกะพิมพ์เดียวกันนั่น มันทำให้คุณกลัวว่าจะปิดบังผมได้ไม่นาน” เขาบดเบียดร่างกายเข้าหากันจนไม่มีช่องว่าง ลินินรู้สึกได้ถึงความตื่นตัวของเขาผ่านเนื้อผ้าชั้นดีที่เสียดสีกับหน้าท้องของเธอ ความวาบหวามที่ถูกกดทับไว้ด้วยความโกรธแค้นเริ่มตีรวนในใจ ร่างกายของเธอยังคงจดจำสัมผัสของเขาได้แม่นยำ แม้จิตใจจะสั่งให้ปฏิเสธ แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับโหยหาการตอกย้ำถึงความสัมพันธ์ที่เคยมีร่วมกัน “คุณมันบ้า” ลินินพึมพำ ก่อนจะถูกอคินฉกฉวยริมฝีปากไปบดขยี้อย่างเร่าร้อน รสจูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศอาณาเขต การจูบที่เปี่ยมไปด้วยไฟปรารถนาและความหึงหวงที่เขาสั่งสมมานานนับปี อคินกวาดต้อนเรียวลิ้นอย่างเอาแต่ใจ ลินินพยายามขัดขืนด้วยการทุบตีแผงอกแกร่ง แต่ยิ่งเธอดิ้น เขากลับยิ่งกอดรัดแน่นขึ้น มือหนึ่งข้างของเขาเลื่อนไปรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือศีรษะตรึงกับกระจกรถ ส่วนอีกมือเริ่มเลื่อนสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ สัมผัสความเนียนนุ่มของผิวเนื้อที่เขายังคงหลงใหลไม่เสื่อมคลาย “อื้อ...” ลินินหลุดเสียงครางในลำคอเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านสะกิดผ่านยอดอกที่ชูชันเพราะความตื่นเต้น “บอกมาสิ... ว่าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว” อคินถอนจูบออกเพียงเล็กน้อย กระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ “บอกสิว่าหัวใจของคุณไม่ได้เต้นแรงเหมือนตอนที่อยู่บนเตียงกับผม... บอกผมสิ ลินิน!” เขาเริ่มขบเม้มซอกคอขาวเนียน ฝากรอยรักสีจางไว้เป็นหลักฐานของการครอบครอง ลินินหอบหายใจถี่ระรัว อารมณ์พรั่งพรูเข้าปะทะราวกับเขื่อนที่พังทลาย เธอเกลียดเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็โหยหาสัมผัสที่ดุดันและรุนแรงเช่นนี้... สัมผัสที่มีเพียง ‘เขา’ เท่านั้นที่มอบให้ได้ ในวินาทีที่อคินกำลังจะโน้มกายลงไปมากกว่าเดิม เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังสะท้อนเข้ามาในลานจอดรถที่เงียบสงัด อคินชะงักและผละออกอย่างเสียดาย แต่สายตาเขายังคงจ้องมองหญิงสาวด้วยความปรารถนาที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย “แม่ครับ! แม่รอนานไหมครับ?” เสียงเล็กใสที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางเข้าลานจอดรถ อคินหันขวับไปมองตามเสียงนั้น ทันใดนั้น ร่างของเด็กชายวัยห้าขวบในชุดนักเรียนอนุบาลก็ปรากฏตัวขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยที่เหมือนกับของเขาถอดแบบมาไม่มีผิดเพี้ยนมองมาที่ชายแปลกหน้าที่ยืนกอดแม่ของตนอยู่ด้วยความสงสัย ลินินรีบสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของอคินแล้ววิ่งไปคว้าตัวลีโอเข้ามาโอบกอดไว้แน่น มือของเธอสั่นเทาขณะพยายามบดบังใบหน้าของลูกชายจากสายตาของอดีตสามี อคินยืนนิ่งงัน ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าที่หัวใจเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กน้อยชัดๆ เขาเห็นตัวเองในวัยเด็กซ้อนทับอยู่ในดวงตาคู่นั้น ความจริงที่เขาเคยสงสัยบัดนี้ปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงหน้า ความโกรธแค้นที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความตกตะลึงที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ อคินก้าวเท้าเข้าไปหาทั้งสองคนอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าเด็กน้อยที่มองเขากลับด้วยความนิ่งเฉย เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหาลีโอด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก “ลินิน...” อคินเรียกชื่อเธอด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ “นี่คือ... ลูกของเราใช่ไหม?” ลินินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาที่เคยสั่นไหวตอนนี้กลับมาแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็ง “คุณไม่มีสิทธิ์ถามคำถามนั้น เพราะนับจากวินาทีนี้ไป... คุณจะไม่มีวันได้เข้าใกล้ลูกของฉันอีก” เธอกอดลีโอแน่นแล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อคินยืนจมอยู่กับความจริงที่หนักอึ้งและหยาดน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าตา... แต่ในขณะที่อคินกำลังจะขยับตามไปนั้น โทรศัพท์ของเขาก็สั่นรัว เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วต้องชะงักกึกเมื่อเห็นข้อความที่ส่งมาจากคนสนิท ‘คุณอคินครับ... ผลตรวจ DNA ของเด็กที่ชื่อลีโอ ออกมาแล้วครับ และผลคือ... ยืนยันว่าเป็นสายเลือดของคุณ 100% ครับ’ ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและคอยเอาใจช่วยลินินในวินาทีที่หัวใจสั่นคลอนแบบนี้นะคะ — ชฎาพรายไวน์แดงค่ะ