รอยร้าวในใจอดีตสามี

“คุณกำลังปิดบังอะไรผมอยู่ ลินิน” เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวระคายหูของอคินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกอัครเดชโภคิน เขาไม่ได้หันมามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ หากแต่สายตาคมกริบกำลังจ้องมองเอกสารรายงานความเคลื่อนไหวทางการเงินที่เขาเพิ่งได้รับมาจากนักสืบส่วนตัวเมื่อครู่ ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาตั้งมั่น เธอรู้ดีว่าวันหนึ่งมันต้องมาถึง วันที่ความลับใต้พรมของเธอจะถูกเขากระชากออกมา แต่ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ “ลินินไม่มีอะไรต้องบอกคุณค่ะ ในเมื่อเราต่างคนต่างอยู่แล้ว เรื่องส่วนตัวของลินิน คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกถึงไอความตายที่แผ่ซ่านออกมา เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ทว่าทุกย่างก้าวกลับกดดันจนลินินต้องถอยหลังไปชนกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง “ไม่มีสิทธิ์งั้นหรือ?” เขาโน้มตัวลงมา กักขังเธอไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่ง กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาที่ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้สติของลินินพร่าเลือน “คุณกำลังใช้เงินมหาศาลโอนเข้าบัญชีปริศนาในทุกเดือน และที่สำคัญ… ร่องรอยการติดต่อระหว่างคุณกับโรงพยาบาลในต่างประเทศนั่นมันคืออะไร อย่าคิดว่าผมโง่ถึงขนาดดูไม่ออกว่าคุณกำลังปกปิด 'บางอย่าง' ที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตตัวเองอยู่” “มันไม่เกี่ยวกับคุณ!” เธอสวนกลับ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้น “ไม่เกี่ยวกับผมงั้นรึ!” อคินคำราม มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตาเขา แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความระแวงและโทสะที่พร้อมจะปะทุ “ผมเป็นผัวเก่าคุณ และในฐานะที่ผมยังไม่เคยหย่ากับคุณอย่างเป็นทางการตามกฎหมาย ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวคุณ… รวมถึงความลับที่เน่าเฟะนั่นด้วย!” ริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางของเธออย่างดิบเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่เปี่ยมไปด้วยความรัก แต่มันคือการลงทัณฑ์และการประกาศศักดา อคินบดเบียดความกระหายหิวลงไปจนลินินสัมผัสได้ถึงรสคาวเลือดจางๆ ในโพรงปาก มือของเขาสอดแทรกเข้าที่กลุ่มผมนุ่ม สั่งให้เธอเปิดรับความรุนแรงนี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ลินินพยายามผลักไส ทว่าอ้อมแขนที่แกร่งดั่งโซ่ตรวนกลับกอดรัดเธอจนแทบหายใจไม่ออก ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างน่ารังเกียจ แม้สมองจะสั่งให้เกลียด แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการแอ่นอกรับสัมผัสจากมือหนาที่เริ่มรุกรานเข้ามาภายใต้สาบเสื้อผ้า “อคิน… หยุดเดี๋ยวนี้… ฮึก…” “ทำไม ต้องรอให้ไอ้หน้าไหนมาก่อนหรือไงคุณถึงจะพอใจ!” เขาคำรามชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขนแล้วพาตรงไปยังโซฟากลางห้อง เขาโยนเธอกระแทกลงบนเบาะหนังนุ่มนิ่ม ก่อนจะตามขึ้นไปคร่อมทับอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าของลินินถูกกระชากออกอย่างไม่ปราณี ผิวขาวผ่องที่เคยเป็นของเขาร่วงหล่นสู่สายตา อคินมองมันด้วยไฟราคะที่ลุกโชนปนกับความแค้น เขาฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ เพื่อทิ้งร่องรอยความเป็นเจ้าของที่ไม่มีวันจางหาย “คุณเป็นของผม ลินิน… ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป คุณก็เป็นได้แค่ผู้หญิงของผม” ความร้อนแรงบนโซฟาตัวนั้นทวีคูณขึ้นเมื่ออคินแทรกกายผ่านเรียวขาที่สั่นเทา จังหวะรักของเขารุนแรงและรวดเร็ว ราวกับต้องการจะตอกย้ำให้เธอจดจำว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริง ลินินทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้าง พลางร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดและสุขสมที่พุ่งพล่านจนทนไม่ไหว แรงอารมณ์ที่พุ่งสูงทำให้น้ำตาของเธอไหลพรากไม่ขาดสาย ความรักและความแค้นในใจของเธอผสมปนเปจนไม่อาจแยกแยะได้อีกต่อไป หลังจากพายุอารมณ์สงบลง อคินที่นั่งหอบหายใจอยู่ข้างกายเธอกลับเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ลินินที่เพิ่งสังเกตเห็นรีบคว้ามันไว้ แต่กลับช้าเกินไป อคินอ่านข้อความนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง มือไม้ของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาหันมามองหญิงสาวที่นอนเปลือยเปล่าอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตกตะลึงอย่างสุดขีด “นี่มันหมายความว่ายังไง… ลินิน” อคินชูหน้าจอให้เธอเห็น ข้อความจากโรงพยาบาลระบุชัดเจนถึงนัดหมายการผ่าตัดด่วนของเด็กชายที่ชื่อ 'ลีโอ' และประวัติการรักษาที่ระบุว่าเขามีกลุ่มเลือดที่ 'หายาก' เหมือนกับอคินไม่มีผิดเพี้ยน “เด็กคนนั้น… เขาเป็นใคร… ทำไมเขาถึงหน้าเหมือนผมตอนเด็กขนาดนั้น!” ลินินตัวแข็งทื่อ เธอรู้ดีว่าสายเกินไปที่จะปิดบังอีกต่อไป ความลับที่เธอเฝ้าฟูมฟักมาห้าปี กำลังถูกฉีกกระชากต่อหน้าคนใจร้ายที่เพิ่งจะทำลายหัวใจเธอไปเมื่อสักครู่นี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจสั่นไหวไปกับความรัก ความเจ็บปวด และการทวงคืนสายใยครอบครัวครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — ชฎาพรายไวน์แดง