เด็กชายปริศนา

เศษกระดาษสีขาวนวลชิ้นนั้นร่วงหล่นกระทบพื้นพรมราคาแพง ราวกับเสียงก้อนหินที่ถูกทุ่มลงบนผิวน้ำนิ่งสนิทจนเกิดระลอกคลื่นแห่งความโกลาหล อคินแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ตัวเลขสามหลักบนหัวกระดาษหัวข้อ 'ผลการตรวจความสัมพันธ์ทางพันธุกรรม' ระบุเปอร์เซ็นต์ไว้อย่างชัดเจนจนน่าใจหาย ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด กลับเบิกกว้างขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำรัวรากับมีกลองศึกตีอยู่ข้างในหู ขณะที่สมองส่วนลึกกำลังประมวลผลภาพใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ตรงหน้า ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากเขาอย่างไม่ผิดเพี้ยน แม้แต่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากยามที่เด็กน้อยเอียงคอมองด้วยความสงสัย ทุกอย่าง... ล้วนเป็นหลักฐานประจักษ์ชัดว่าสายเลือดของเขาและลินินกำลังยืนอยู่ตรงนี้แล้วจริงๆ "นี่มัน... อะไรกัน..." เสียงทุ้มต่ำของอคินหลุดลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น ลมหายใจของเขาสั่นสะท้อน ร่างสูงใหญ่ชาวาบตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ความรู้สึกผิดบาป ความโหยหา และความตกตะลึงอัดแน่นจนจุกอก ลินินหน้าซีดเผือก เธอก้าวเท้าถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าตัวน้องลีโอดึงเข้ามาซ่อนไว้ข้างหลังอย่างปกป้อง ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ฉายแววตื่นตระหนกและหวาดระแวงอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่เคยคิดเลยว่าความลับที่อดทนปกป้องด้วยหยาดน้ำตามาตลอดห้าปี จะถูกเปิดเผยออกมาในสถานที่และเวลาที่ไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ "คุณแม่คะ... ทำไมคุณลุงหน้าตาเหมือนลีโอจังเลยล่ะคะ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยห้าขวบเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด พร้อมกับเอียงคอมองอคินด้วยความไร้เดียงสา คำถามนั้นราวกับคมมีดกรีดลงกลางใจของอคิน เขาก้าวขาไม่ออก ราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยความรู้สึกผิดมหาศาล ภาพอดีตที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธออย่างไร้เยื่อใย ภาพวันที่เธอยืนร้องไห้แทบขาดใจในวันที่เขาเอ่ยปากไล่ออกจากบ้าน ย้อนกลับมาตอกย้ำราวกับภาพสโลว์โมชั่นในหัว เขาก้มลงมองซองเอกสารที่ร่วงอยู่แทบเท้า รติมาที่ยืนหน้าถอดสีอยู่ข้างๆ พยายามจะก้าวเข้ามาคว้ามันเก็บไว้ แต่ช้ากว่าอคินที่ก้มลงหยิบมันขึ้นมากำไว้แน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ "รติมา..." อคินหันไปมองอดีตคนรักเก่าด้วยสายตาดุดันน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ "เธอเอาเอกสารนี่มาจากไหน? และทำไม... ทำไมเธอถึงรู้เรื่องนี้ก่อนฉัน!" รติมากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งบัดนี้ซีดเผือกไร้สีเลือด เธอพยายามหาข้อแก้ตัว "คินคะ... ฟังฉันก่อนนะ มัน... มันอาจจะเป็นความเข้าใจผิด..." "เข้าใจผิดงั้นเหรอ!" อคินตวาดลั่นห้องจนร่างของรติมาสะดุ้งสุดตัว สายตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดโกน "ตัวเลขร้อยเปอร์เซ็นต์นี่มันฟ้องอยู่ทนโท่! เธอกล้าดียังไงถึงปิดบังเรื่องลูกของฉัน! เธอกล้าดียังไงถึงเล่นตลกกับชีวิตครอบครัวฉันแบบนี้!" "ไม่ใช่เรื่องของฉันนะคิน! ยัยลินินต่างหากล่ะที่..." รติมาพยายามโบ้ยความผิด แต่น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนขาดห้วง "พอได้แล้วรติมา!" ลินินตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะก้าวออกมายืนบังลูกชายไว้เต็มตัว ดวงตาคู่สวยจ้องตรงไปยังอคินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเจ็บปวด โกรธแค้น และหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน "คุณไม่มีสิทธิ์มาต่อว่าใครทั้งนั้นค่ะคุณอคิน ในเมื่อตัวคุณเองนี่แหละที่เป็นคนผลักไสเราสองแม่ลูกออกไปจากชีวิตตั้งแต่แรก!" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักอกของอคินราวกับลูกธนูอาบยาพิษ เขาชะงักงัน ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย "ลินิน..." อคินครางชื่อเธอออกมาแผ่วเบา ราวกับคนหมดแรง เขาก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่คมแดงก่ำคลหน่วยด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่เอ่อล้น "ผมขอโทษ... ผมไม่รู้... ผมไม่เคยรู้เลยว่า..." "คุณไม่จำเป็นต้องรู้ค่ะ!" ลินินสวนกลับทันควัน น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้มเนียน แต่เธอเชิดหน้าขึ้นไม่อยอมให้ความอ่อนแอครอบงำ "ตลอดห้าปีที่ผ่านมา คุณเคยเหลียวแลพวกเราบ้างไหมคะ? ตอนที่ฉันท้อง ไม่มีแม้แต่เงาของคุณ ตอนที่ลูกป่วยนอนซมอยู่ที่โรงพยาบาล คุณอยู่ที่ไหน? ตอนที่ฉันต้องดิ้นรนสู้ชีวิตลำพังเพื่อปกป้องลูก คุณเคยสนใจไหมว่าเราจะอยู่ยังไง!" ทุกถ้อยคำของลินินเหมือนมีดกรีดลึกลงไปในเนื้อของอคิน เขาก้าวเข้าไปใกล้เธอจนเหลือระยะห่างเพียงแค่คืบ มือหนาสั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะแตะต้องเรียวแขนของเธอ แต่กลับถูกเธอปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องฉัน!" ลินินเสียงแข็ง เธอก้มลงอุ้มร่างเล็กของน้องลีโอขึ้นมาแนบอกอย่างปกป้อง เด็กน้อยซบหน้าลงกับไหล่ของมารดาด้วยความหวาดกลัวต่อบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว มือเล็กๆ ยกขึ้นโอบรอบคอคุณแม่แน่น "คุณแม่ครับ... เรากลับกันเถอะนะ ลีโอกลัว..." เสียงอู้อี้กระซิบข้างหูของลินิน ทำให้อกข้างซ้ายของเธอปวดร้าวราน อคินมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ สายตาของลูกชายที่มองมาทางเขาไม่มีความคุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความหวาดระแวงและตื่นกลัว ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือ ความเย่อหยิ่งและทิฐิโง่เง่าในอดีตกำลังย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาอย่างสาสมที่สุด "ลินิน... ให้โอกาสผมเถอะนะ" อคินคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างไร้ศักดิ์ศรี ความเป็นประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลมลายหายสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมก้มหัวให้แก่ความรักและสายเลือดที่เขาเกือบทำลายมันด้วยมือตัวเอง "ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ ให้ผมได้ชดใช้... ให้โอกาสผมได้ดูแลพวกคุณอีกสักครั้ง" ลินินมองภาพอดีสามีที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอนอยู่แทบเท้า หัวใจของเธอกระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความเจ็บปวดในอดีตยังคงกรีดลึก แต่ภาพความอบอุ่นของครอบครัวที่ลูกชายควรจะมีก็คานอำนาจอยู่ในใจอย่างยากจะปฏิเสธ เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากตอบสิ่งใด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูกระแทกผนังดังปังก็ดึงความสนใจของทุกคนให้หันขวับไปมอง ร่างสูงสง่าของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพล พร้อมกับกลุ่มบอดี้ชายชุดดำนับสิบชีวิตก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องพักรับรองอย่างคุกคาม ดวงตาคมกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าก่อนจะหยุดอยู่ที่อคินและเด็กชายในอ้อมอกของลินิน "ในเมื่อแกมารู้ความจริงช้าไปก้าวหนึ่ง... แกคิดเหรอว่าฉันจะยอมปล่อยให้หลานของฉันตกอยู่ในมือของคนไร้น้ำยาอย่างแก!" เสียงทุ้มทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สั่นประสาททุกคนในห้องให้หยุดหายใจ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจสั่นไหวไปกับความรัก ความเจ็บปวด และการทวงคืนสายใยครอบครัวครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — ชฎาพรายไวน์แดง