ลินินที่ไม่เหมือนเดิม

กลิ่นอายความเย็นเยียบของกาแฟดำบนโต๊ะทำงานราคาแพงไม่อาจเทียบเท่าความหนقเหน็บที่แผ่ซ่านออกมาจากดวงตาคู่สวยของหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า อคิน อัครเดชโภคิน ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดในโลกธุรกิจ กลับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อสตรีที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันไปไหนรอด หากปราศจากเงาของเขาในอดีต บัดนี้กลับยืนมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า... สายตาที่ไร้ซึ่งเยื่อใย ไร้แม้แต่ความโกรธเกลียด และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนที่เคยครอบครองทุกอย่างของเธอ "คุณเรียกฉันมาที่นี่ มีธุระอะไรสำคัญกว่าเรื่องงานอีกไหมคะ คุณอคิน" เสียงหวานใสที่เคยเอ่ยคำออดอ้อน ปลอบประโลม หรือแม้แต่ร่ำไห้สะอื้นฮายามที่เขาใจร้ายใส่ บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และเป็นทางการเสียจนน่าใจหาย ลินินในยามนี้ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่ยอมก้มหน้าให้เขาเหยียบย่ำทิฐิเล่นอีกต่อไปแล้ว เธอสวมสูทเข้ารูปสีครีมที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น ท่าทางมั่นใจและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีที่ถูกสร้างขึ้นใหม่จากซากปรักหักพังที่เขาเป็นคนทิ้งไว้ อคินขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเคยชินหวังจะใช้อำนาจกดดัน ทว่าลินินกลับไม่มีทีท่าถอยหนี เธอกลับยืนตรงเชิดหน้าสบตาเขาอย่างท้าทาย จนชายหนุ่มต้องชะงักฝีเท้า "ลินิน... คุณทำตัวแบบนี้หมายความว่ายังไง ทำไมช่วงนี้ถึงหลบหน้าผม ติดต่อก็ไม่ค่อยรับสาย ลูกชายเรา... น้องลีโอถามหาคุณพ่อทุกวัน คุณใจร้ายเกินไปแล้วนะ" อคินเค้นเสียงดุเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอก "ลูกชายเรา?" ลินินทวนคำพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "เพิ่งรู้ว่าคุณยังจำได้ด้วยนะคะว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของคุณ นึกว่าตำแหน่ง 'คุณพ่อ' ในความทรงจำของคุณถูกยกให้คุณรติมาไปเสียอีกค่ะ" คำพูดเหน็บแนมนั้นทำให้อคินไปไม่ถูก เขาอ้าปากจะปฏิเสธเรื่องรติมา แต่ทว่าหลักฐานและความผิดพลาดในอดีตมันค้ำคอจนพูดไม่ออก ภาพที่รติมาพยายามเข้ามาวุ่นวายในชีวิตเขาช่วงนี้ผุดขึ้นมาในหัว และเขาก็พลาดท่าปล่อยให้มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยคิดว่าลินินคงไม่มีวันรู้ "เรื่องรติมา... มันไม่มีอะไรทั้งนั้น ลินิน คุณก็รู้ว่าเธอแค่เข้ามาวุ่นวายเอง" อคินพยายามอธิบาย น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "แต่มันก็ยังเข้ามาได้ไม่ใช่เหรอคะ?" ลินินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยัน "ถ้าคุณบริหารจัดการชีวิตส่วนตัวไม่ได้ ก็อย่ามาเรียกร้องความใส่ใจจากฉันเลยค่ะ อคิน... เราหย่ากันขาดแล้ว สถานะระหว่างเราตอนนี้คือ 'พ่อและแม่ของลูก' เท่านั้น กรุณารักษาระยะห่างด้วยนะคะ" ความเฉยชาของเธอคืออาวุธที่คมกริบที่สุด อคินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่โดยไม่ต้องลงแรง ความรู้สึกร้อนรุ่มตีตื้นขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก เขาไม่เคยชินกับการถูกเมินเฉย ยิ่งเป็นผู้หญิงคนที่เขาเคยผลักไสแต่วันนี้อยากดึงกลับมาแนบอก ความหงุดหงิดระคนโหยหาก็ยิ่งโหมกระหน่ำจนควบคุมตัวเองไม่ได้ "หยุดพูดจาห่างเหินแบบนี้สักที!" อคินหมดความอดทน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วดึงรั้งเธอเข้าหาตัวด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "คุณคิดว่าทำเป็นใจแข็งใส่ผมแล้วผมจะเลิกสนใจงั้นเหรอ ลินิน... คุณเป็นของผม เป็นเมียผม!" "ปล่อยค่ะ!" ลินินตวาดลั่น ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธระคนรังเกียจ แรงขัดขืนของเธอไม่ได้ทำให้เขาปล่อย แต่กลับยิ่งทำให้อคินรู้สึกอยากจะปราบพยศหญิงสาวตรงหน้าให้สยบคาอก ร่างสูงไม่รอช้า เขาใช้อีกมือรวบเอวบางไว้แน่นแล้วกดริมฝีปากลงมาปิดกลีบปากอิ่มที่กำลังต่อว่าเขาอย่างถือวิสาสะ จูบนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความหิวกระหาย ความโหยหาที่ถูกกักเก็บมานาน และความดุดันที่ต้องการประกาศความเป็นเจ้า ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกลืนเสียงประท้วงลงคอเมื่อสัมผัสร้อนผ่าวรุกรานเข้ามาอย่างเอาแต่ใจ กลิ่นกายสะอาดผสมน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ให้ตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่ร่างกายที่เคยผูกพันกันมาหลายปีกลับทรยศ ปฏิกิริยาตอบสนองที่อ่อนยวบลงทำให้อคินได้ใจ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสรีระเว้าส่วนโค้งภายใต้ชุดสูทอย่างชำนาญ ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น รสจูบที่เคยดุดันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งวาบหวามจนห้องทำงานกว้างกลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา อคินตวัดอุ้มร่างบางขึ้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมผละออก ลินินเผลอใช้มือคล้องคอเขาโดยอัตโนมัติ ความนุ่มนวลและเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้เริ่มทำลายกำแพงทิฐิในใจเธอทีละน้อย สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ผิวเนื้อนุ่มผ่านเนื้อผ้าสร้างความซ่านสยิวจนเธอต้องส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงแค้นและความโหยหาถูกหลอมรวมกันในบรรยากาศที่ร้อนแรงและสั่นสะท้อนถึงหัวใจ ทว่า... ในวินาทีที่อคินกำลังจะวางเธอลงบนโซฟาหนังยาวเพื่อสานต่อความสัมพันธ์ที่ขาดหายไปนาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงใสของเด็กชายวัยห้าขวบที่ดังเล็ดลอดเข้ามา "คุณแม่ครับ! คุณพ่ออยู่ข้างในหรือเปล่า ลีโอหิวแล้วนะ..." ร่างของลินินสะفู0เฮือกเหมือนคนเพิ่งได้สติ เธอดันอกอคินสุดแรงก่อนจะกระโดดลงจากอ้อมแขน จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและหัวใจที่เต้นรัวระทึก อคินยืนหอบหายใจด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน เขากำมือแน่นเมื่อมองหน้าภรรยาเก่าที่แววตากลับมาเย็นชาและแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิมทันทีที่ได้ยินเสียงลูกชาย ลินินหันหลังเดินไปเปิดประตู ปรากฏร่างเล็กของน้องลีโอยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ด้านนอก ทว่าสิ่งที่ทำให้อคินและลินินต้องช็อกจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่แค่ตัวเด็กน้อย... แต่คือซองเอกสารสีน้ำตาลลับที่หลุดร่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ตของรติมา ซึ่งเดินตามหลังเด็กน้อยเข้ามาติดๆ โดยมีผลตรวจ DNA ฉบับจริงซ่อนอยู่ข้างใน และตัวเลขความเข้ากันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ปรากฏบนกระดาษแผ่นนั้นกำลังจะพลิกชะตากรรมของพวกเขาทุกคนไปตลอดกาล! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชฎาพรายไวน์แดง" เสมอมานะคะ