การเผชิญหน้าในงานกาล่า

เสียงทุ้มต่ำของดนตรีแจズในห้องโถงหรูระดับห้าดาวเคล้าคลอไปกับเสียงแก้วเจียระไนกระทบกันเบาๆ ทว่าบรรยากาศรอบตัวอคินกลับเย็นเยียบราศีก่อตัวเป็นน้ำแข็ง เขายืนเด่นเป็นสง่าในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษสีดำสนิท ขับเน้นความคมสันและแววตาคู่คมที่กวาดมองผู้คนในงานกาล่าการกุศลด้วยความเบื่อหน่าย จนกระทั่งบานประตูไม้สักทองบานใหญ่เปิดผายออก พร้อมกับการปรากฏกายของใครบางคนที่ทำให้อากาศในปอดของประธานหนุ่มราวกับถูกสูบหายไปในเสี้ยววินาที รินรดา... หรือลินินในชื่อใหม่ของเธอ หญิงสาวก้าวเข้ามาด้วยชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิงผ่าสูงเผยให้เห็นเรียวขาเนียนระหง ทุกย่างก้าวของเธอมั่นคง ท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่สะกดสายตาทุกคู่ในห้องโถงให้หันมามองเป็นตาเดียว ใบหน้าคมสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนเฉี่ยว ดวงตากลมโตที่เคยมีแต่ความอ่อนแอและหยดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับฉายแววเย่อหยิ่ง เย็นชา และยากจะคาดเดa ความทรงจำวันที่เธอหอบผ้าผ่อนหนีออกจากคฤหาสน์อัครเดชโภคินพร้อมรอยช้ำในหัวใจผุดวาบขึ้นมาในสมองของอคิน ทว่าสิ่งที่กระชากใจเขายิ่งกว่า คือการที่เธอก้าวเข้ามาในฐานะ 'พาร์ทเนอร์ธุรกิจ' คนสำคัญผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทนำเข้าอัญมณีระดับโลกที่เขาหมายตาจะร่วมทุนด้วย "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งค่ะ คุณอคิน" เสียงหวานใสที่เคยเอ่ยคำอ้อนวอนขอความรักจากเขาในอดีต บัดนี้ราบเรียบและห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า เธอยื่นมือเรียวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตมาเบื้องหน้า พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา อคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขายื่นมือออกไปสัมผัสปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเธอเพียงผิวเผิน สัมผัสที่เคยเร่าร้อนและคุ้นเคยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความท้าทายที่พุ่งพล่าน "ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยเอาแต่ร้องไห้รอสามีกลับบ้าน จะกลายมาเป็นนักธุรกิจหญิงมือฉกาจที่บินลัดฟ้ามาฮุบโปรเจกต์ของผมได้... ลินิน" "คนเราต้องเติบโตค่ะคุณอคิน ความเจ็บปวดในอดีตสอนให้ฉันรู้ว่า การฝากชีวิตไว้กับผู้ชายที่ไร้หัวใจ เป็นความโง่เขลาที่สุดในชีวิต" ลินินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความโกรธระอุขึ้นในอกของอคิน เขายื่นมือหนาออกไปรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวด้วยความรวดเร็ว จนร่างอรชรแนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยที่มองมา "กล้าดีนี่... กล้าดียังไงมาทำเป็นไม่รู้จักผม" อคินก้มกระซิบชิดริมหูของเธอ กลิ่นกายหอมหวานเย้ายวนที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ความคิดที่จะลงทัณฑ์หญิงสาวในอ้อมแขนให้สาสมกับความหยิ่งยโสแล่นริ้วขึ้นมาในหัว "ปล่อยค่ะ! นี่มันงานกาล่า คนมองอยู่" ลินินพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับอดีตสามีที่ตอนนี้ยิ่งกักขังเธอแน่นขึ้น "ปล่อยเหรอ? ในเมื่อคุณอยากเล่นเกมธุรกิจกับผมนัก ลินิน งั้นเรามาคุยเรื่องสัญญาฉบับใหม่กันหน่อยดีไหม... บนเตียงของผมคืนนี้" อคินกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความปรารถนาอันมืดมนและแรงแค้นที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก เขาไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ อคินฉุดรั้งข้อมือเล็กให้เดินตามออกไปยังประตูด้านข้างที่เชื่อมต่อไปยังห้องรับรองส่วนตัวของโรงแรม แรงบีบที่ข้อมือแม้จะไม่ถึงกับเจ็บ แต่ก็เด็ดขาดจนลินินต้องก้าวตามด้วยความขัดทัน ทว่าแววตาของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากซึ่งอคินไม่มีทางสังเกตเห็นในความมืดสลัวของทางเดิน ประตูห้องรับรองถูกปิดล็อกลงด้วยกลอนอัตโนมัติ ความเงียบสงบภายในห้องกว้างถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มหอบกระชั้น อคินผลักร่างบางจนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดกับบานประตูไม้หนາ ก่อนจะใช้สองแขนกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน "คุณมันบ้าไปแล้วอคิน! เราหย่ากันแล้ว!" ลินินตวาดเสียงลอดไรฟันเมื่อใบหน้าของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว "แต่ร่างกายของคุณมันไม่ได้หย่ากับผม!" อคินคำรามในลำคอ ก่อนจะประกบเรียวปากหนาร้อนรุ่มลงบนกลีบปากอิ่มสีชาดโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว ความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเยชามานานนับปีระเบิดออกในจูบนี้ ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งลงทัณฑ์และเรียกร้องทำLินินแทบหลอมละลาย มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคอดผ่านเนื้อผ้าบางเบา ก่อนจะลูบไล้ขึ้นมาสัมผัสแผ่นหลังเนียนนุ่มจนเธอต้องสะท้านเฮือก ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามลึกซึ้ง ลินินเผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความเคลิบเคลิ้ม เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานอย่างตะกละตะกราม มือเรียวที่เคยผลักไส บัดนี้เปลี่ยนมาขยุ้มปกเสื้อทักซิโด้ของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว สัมผัสอันคุ้นเคยที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างปลุกเร้าไฟปรารถนาที่มอดไหม้ให้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างยากจะควบคุม อคินซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนียนนุ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบจางๆ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาปลดซิปชุดราตรีด้านหลังลงอย่างรวดเร็ว จนเนื้อผ้าสีแดงเพลิงร่วงหล่นลงมากองที่พื้น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและชุดชั้นในลูกไม้สีดำสนิทที่ขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนตา ชายหนุ่มสูดปากด้วยความกระหาย ตวัดอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน ลินินเกี่ยวเรียวขาเรียวรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเธอเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่มของโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ท่ามกลางแสงสลัวจากภายนอกที่ลอดผ่านม่านหน้าต่าง บทรักอันเร่าร้อนและดุเดือดเริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้งด้วยแรงอารมณ์ที่โหยหาและทิฐิที่ค้ำคอ อคินทาบทับร่างหนาลงไป มอบสัมผัสที่ทั้งดุดันและลึกซึ้งเพื่อประกาศความเป็นเจ้า ทว่า ในวินาทีที่อคินกำลังจะครอบครองเรือนร่างของเธอจนสุดห้วงอารมณ์ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยห้าขวบที่ตะโกนเรียกชื่อผู้เป็นแม่ลั่นห้อง "คุณแม่ครับ! คุณแม่ขา... น้องลีโอหาคุณแม่ไม่เจอ คุณแม่ห้องน้ำอยู่ตรงไหนเหรอครับ!" ร่างของอคินแข็งค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระดูกดำ ลมหายใจที่เคยหอบกระชั้นสะดุดกึก ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อสมองประมวลผลคำว่า 'น้องลีโอ' และเสียงเด็กผู้ชายที่หน้าตาถอดแบบมาจากเขาประหนึ่งพิมพ์เดียวกัน—เด็กชายที่วิ่งวนอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดห้าปีเต็ม! — ชฎาพรายไวน์แดง