ใจเต้นผิดจังหวะ

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งเด็กและไออุ่นจากร่างเล็กๆ ที่ขดตัวซุกอยู่ข้างกาย คือเกราะป้องกันเดียวที่ทำให้ลินินรู้สึกว่าโลกใบนี้ยังน่าอยู่ หลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิตอันโหดร้ายในอดีตมาได้ ร่างบางระหงในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มขยับตัวเล็กน้อยเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของลูกชาย แต่วินาทีที่ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงบนหน้าผากเนียนเกลี้ยงเกลาของเด็กชายวัยห้าขวบ ความรู้สึกเปี่ยมล้นจนขอบตาร้อนผ่าวก็ตีรื้นขึ้นมาอีกครั้ง "คุณแม่ขา..." เสียงงיתงเงียพร้อมกับดวงตากลมโตที่กะพริบปริบๆ ปรับรับแสงไฟสลัวในห้องนอน ทำให้หัวใจของคนเป็นแม่หลอมละลายในทันที "ว่ายังไงคะคนดี หิวนมอุ่นๆ ไหม หรือฝันร้ายอะไรหรือเปล่า" ลินินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทอดสายตามองเจ้าของร่างป้อมที่ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งขยี้ตา น้องลีโอยื่นมือเล็กๆ เข้ามาโอบรอบคอของมารดาไว้แน่น ซุกใบหน้าจิ้มลิ้มลงกับซอกคอหอมกรุ่น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่เป็นเอกลักษณ์ "ลีโอไม่ได้ฝันร้ายค่ะ... แต่ลีโอฝันว่ามีคุณพ่อใจดีมาพาเราไปเที่ยวสวนสนุก เหมือนในหนังสือการ์ตูนที่คุณอาใจดีซื้อให้เมื่อวานเลย" คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงลงกลางใจของลินิน รอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มสั่นเทาเล็กน้อย เธอกอดร่างเล็กนั้นให้แนบแน่นขึ้น เพื่อซ่อนความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลือจากเงาอดีต ผู้ชายใจร้ายคนนั้น... คนที่เป็นทั้งเจ้าของสายเลือดครึ่งหนึ่งของเด็กชายคนนี้ และเป็นคนที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี อคิน อัครเดชโภคิน... ผู้ชายที่เชื่อมั่นในอำนาจเงินและเหตุผลเยือกเย็น จนกระทั่งวันที่สูญเสียเธอไป เขาถึงเพิ่งตระหนักว่าหัวใจของคนเราไม่ใช่สิ่งที่จะซื้อหาได้ด้วยเช็คเงินสดใบโต แต่สายเกินไปแล้วค่ะ เพราะลินินในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้เขาอีกต่อไป "คุณพ่อของลีโอ... ทำงานหนักมากค่ะ ท่านคงไม่มีเวลามาพาพวกเราไปไหนหريكหรอกนะคะ" ลินินตอบเสียงแผ่วเบา พยายามควบคุมน้ำสั่นเครือไม่ให้ลูกชายจับสังเกตได้ "แต่คุณพ่อในฝันของลีโอน่ะ หน้าตาเหมือนลีโอเปี๊ยบเลยนะคะ แถมยังหน้าตาเหมือน... เอ, เหมือนรูปถ่ายในกระเป๋าตังค์ที่คุณแม่แอบซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักด้วยหรือเปล่าหนอ" เด็กชายเอียงคอถามด้วยความสงสัยตามประสาเด็กฉลาดเป็นกรด ทว่าประโยคหลังกลับทำให้เลือดในกายของลินินเย็นเฉียบ หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ เธอรีบดึงสติแล้วหัวกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มฝืนๆ "เด็กน้อยตาฝาดแล้วค่ะ ลีโอหน้าเหมือนคุณแม่ต่างหากล่ะคะ นอนต่อนะคะ ดึกมากแล้ว" ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมืองอันเงียบสงบ อคินกำลังนั่งจ้องมองภาพถ่ายใบคะเนประเมินโครงการก่อสร้างบนโต๊ะทำงานด้วยสายตาเหม่อลอย กองเอกสารมากมายไม่สามารถดึงความสนใจจากเขาได้เลย นับตั้งแต่คืนวันที่เขาบังเอิญได้พบกับลินินอีกครั้งที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ภาพของหญิงสาวที่ยืนเคียงข้างเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักคนนั้นก็ติดตรึงอยู่ในหัวสมองราวกับถูกตอกตรึงด้วยลิ่มเหล็ก ความคุ้นเคยประหลาดแล่นริ้วเข้ามาในอกทุกครั้งที่เขานึกถึงดวงตากลมโต จมูกรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มมุมปากของเด็กชายคนนั้น มันช่าง... คล้ายคลึงกับตัวเขาในวัยเด็กเสียเหลือเกิน จนแทบไม่ต้องใช้เครื่องมือพิสูจน์ใดๆ ทางวิทยาศาสตร์ หากแต่ทิฐิและช่องว่างระหว่างอดีตทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถามความจริง "นายครับ รายงานเรื่องบริษัทคู่แข่งที่เราให้คนไปสืบมา เรียบร้อยแล้วครับ" เสียงทุ้มของเลขาคนสนิทดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับวางแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะ อคินละสายตาจากความคิดฟุ้งซ่าน เขาพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจมาหลายวัน "แล้วเรื่อง... ผู้หญิงคนนั้นกับเด็กคนนั้น สืบถึงไหนแล้ว นายมั่นใจแค่ไหนว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกใคร" "เอ่อ... เรื่องนี้เรียนตามตรงครับท่านประธาน จากการตรวจสอบประวัติย้อนหลังของคุณลินิน หลังจากเธอหายตัวไปจากตระกูลอัครเดชโภคินเมื่อห้าปีก่อน เธอย้ายไปอาศัยอยู่เงียบๆ ที่เมืองริมทะเลทางใต้ และให้กำเนิดบุตรชายในเวลาไล่เลี่ยกันครับ... และที่สำคัญที่สุด เอกสารการแจ้งเกิดระบุชื่อบิดาเป็น 'โมฆะ' ครับ" ดึงตาดุคมกริบของอคินวาวโรจน์ขึ้นมาทันที หัวใจแกร่งเต้นกระหน่ำผิดจังหวะจนรู้สึกได้ ความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานกว้างอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ประธานหนุ่มจะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาส่อแววเด็ดเดี่ยวและระคนไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ยากจะอธิบาย ถ้าเด็กคนนั้นคือสายเลือดของเขาจริง... เกมการแก้แค้นและการทวงคืนสิ่งที่ควรเป็นของเขาก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นเช่นกัน รุ่งอรุณวันใหม่มาเยือนอย่างรวดเร็ว ลินินพา(น้องลีโอ)มายังร้านดอกไม้เล็กๆ ย่านอาร์ตเดโกของเธอ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมละมุนของกุหลาบและยูคาลิปตัส เด็กชายกำลังนั่งระบายสีอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่บนพรมมุมร้าน โดยมีมารดาคอยจัดช่อดอกไม้อย่างเพลิดเพลิน เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูหน้าร้านกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณต้อนรับลูกค้าคนแรกของวัน ลินินเงยหน้าขึ้นจากช่อดอกไม้ในมือ รอยยิ้มต้อนรับลูกค้าถูกระบายไว้บนเรียวปากสวย ทว่าเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มที่ก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่กลางร้าน รอยยิ้มนั้นก็มลายหายไปในพริบตา ราวกับถูกน้ำแข็งกัดกร่อน อคินยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กของเด็กชายที่เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยความฉงนสนเท่ห์ "คุณ... มาทำไมที่นี่" ลินินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา พยายามบังคับมือไม่ให้สั่นขณะวางกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ลงบนโต๊ะ อคินไม่ตอบคำถามของเธอ ขายาวก้าวผ่านเคาน์เตอร์เข้ามาใกล้ทีละก้าว สายตาคมปลาบจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวสลับกับใบหน้าของเด็กน้อยที่วางดินสอสีลงแล้วลุกขึ้นยืนบังมารดาไว้ครึ่งตัวอย่างปกป้อง บรรยากาศในร้านกดดันจนแทบหยุดหายใจ รัศมีอันเยือกเย็นและดุดันของประธานหนุ่มแผ่ซ่านจนลินินต้องก้าวเข้ามาขวางหน้าลูกชายไว้ พร้อมกับจ้องตอบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังและเกลียดชัง "สวัสดีครับ ตัวเล็ก..." อคินย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับน้องลีโอ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับทุ้มนุ่มอย่างประหลาดจนลินินตกใจ "หนูชื่ออะไรครับ... รู้ไหมว่าหน้าตาของหนูเนี่ย ทำให้คนแก่ๆ อย่างอา... เอ๊ย... ผู้ใหญ่อย่างฉัน นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้วนะ" น้องลีโอขมวดคิ้วน้อยๆ อย่างใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยความซื่อตรงตามประสาเด็ก "คุณอาหน้าดุจังเลยค่ะ... แต่คุณแม่บอกว่า คนหน้าดุแปลว่ากำลังเก็บความลับอะไรไว้ในใจใช่ไหมคะคุณแม่?" ลินินหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่เงยขึ้นมองเธออย่างมีความหมาย พร้อมกับมุมปากหยักที่กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "นั่นสิครับ..." อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของอดีตภรรยา "ผมคงต้องขอตัวมาช่วย 'ไขความลับ' นี้ด้วยตัวเองเสียแล้วล่ะครับ... คุณลินิน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจสั่นไหวไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — ชฎาพรายไวน์แดง