ชีวิตใหม่ในเงาอดีต

กลิ่นกระดาษเอกสารเก่าๆ และกลิ่นอายของเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ คือฉากหลังใหม่ที่ลินินเลือกให้เป็นหลุมหลบภัยของหัวใจ... เมืองที่ไม่มีใครรู้จักเธอ ไม่มีเงาของตระกูลอัครเดชโภคิน และไม่มีร่องรอยของชายหนุ่มผู้เคยขยี้ความรู้สึกของเธอจนแหลกละเอียด "คุณลินินคะ เอกสารสรุปยอดบัญชีไตรมาสนี้ ฝ่ายการตลาดส่งมาให้ตรวจทานรอบสุดท้ายค่ะ" เสียงของหัวหน้าแผนกสาวใหญ่เอ่ยขึ้น พร้อมกับวางแฟ้มหนาเตอะลงบนโต๊ะทำงานไม้สีเข้ม ลินินละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เผยรอยยิ้มสุภาพแต่เว้นระยะห่างตามแบบฉบับเวิร์กกิ้งวูแมนผู้ผ่านโลกมามาก "ขอบคุณค่ะคุณมยุรี เดี๋ยวลินินตรวจทานให้อย่างละเอียดก่อนส่งต่อให้ท่านประธานพิจารณานะคะ" คำว่า 'ท่านประธาน' ในที่นี้ ไม่ใช่อคิน... ผู้ชายใจร้ายคนนั้นได้ถูกเธอกลบฝังไว้ในอดีตอย่างถาวรแล้ว ที่นี่คือบริษัทเอเจนซี่โฆษณาระดับท็อปของเมืองเหนือ ลินินในวันนี้ไม่ใช่ภรรยาผู้ยอมจำนนต่อโชคชะตาอีกต่อไป แต่เธคือ 'รินรดา' หญิงสาวผู้กุมอนาคตของตัวเองและลูกชายไว้ในกำมืออย่างมั่น แม้ภายนอกเธอจะดูเข้มแข็งและสง่างามเพียงใด แต่ลึกๆ ในอกข้างซ้าย ความหวาดระแวงยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ ทุกครั้งที่เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น หรือมีชายหนุ่มร่างสูงโปรไฟล์ดีเดินผ่าน เธอมักจะเผลอสะดุ้งสุดตัวด้วยความกลัวว่าเงาอดีตจะตามมาเจอ... โดยเฉพาะดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของอคิน ที่ยังคงตามหลอนในห้วงความฝัน เมื่อหมดเวลางาน ลินินรีบเร่งฝีเท้าไปยังโรงเรียนอนุบาลเอกชนชื่อดังใจกลางเมือง เพื่อรับ 'น้องลีโอ' ดวงใจทั้งดวงของเธอ "หม่ามี๊!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยห้าขวบดังขึ้นทันทีที่เห็นร่างบางก้าวเข้าไปในรั้วโรงเรียน ลีโอวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาซบกับเรียวขาของเธอ ใบหน้าจิ้มลิ้มถอดแบบมาจากบิดาผู้ให้กำเนิดราวกับพิมพ์นิยม ดวงตากลมโตเป็นประกายฉลาดเฉลียวเกินวัย "วันนี้คุณครูชมว่าลีโอช่วยเพื่อนเก็บสีด้วยครับ เก่งไหมครับหม่ามี๊" เด็กชายเงยหน้าขึ้นถาม พร้อมกับส่งรอยยิ้มละลายใจที่ทำให้ความเหนื่อยล้าของลินินมลายหายไปในพริบตา "เก่งที่สุดเลยค่ะคนดีของหม่ามี๊" ลินินย่อตัวลงโอบกอดร่างเล็กแนบอก สูดกลิ่นแป้งเด็กเข้าปอดลึกๆ เพื่อเติมพลังใจ "วันนี้เราไปกินไอศกรีมร้านโปรดกันดีกว่าไหมคะ" "เย้! หม่ามี๊ใจดีที่สุดเลย!" บรรยากาศในร้านคาเฟ่สไตล์มินิมอลอบอวลไปด้วยความอบอุ่น แม่ลูกคู่andคู่กำลังหัวเราะต่อกันอย่างมีความสุข ลินินมองลูกชายที่กำลังเอร็ดอร่อยกับไอศกรีมช็อกโกแลต มุมปากเปื้อนเลอะเทอะเล็กน้อย เธอใช้ทิชชูเช็ดให้อย่างเบามือ หัวใจพองโตด้วยความรู้สึกอิ่มเอม เธอยอมแลกทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้ เพื่อปกป้องรอยยิ้มบริสุทธิ์นี้ไว้ แต่ทว่า... ความสงบสุขมักมีอายุสั้นเสมอ ขณะที่ลินินกำลังจูงมือลูกชายเดินออกจากร้าน เพื่อมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับรถยนต์ยุโรปสีดำสนิทคันหรู ที่จอดโดดเด่นอยู่ริมฟุตบาท ทะเบียนรถคันนั้น... ทะเบียนกรุงเทพมหานครที่คุ้นตาจนน่ากลัว หัวใจของลินินกระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบจนปลายนิ้วชาดิก รถคันนั้นจอดนิ่งสนิท ทว่ากระจกฟิล์มดำสนิทถูกลดลงครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นสันจี้มคมสันและดวงตาคมปลาบที่มองตรงมายังพวกเขาอย่างเยียบเย็นและทรงพลัง อคิน! ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความหวาดกลัวพุ่งพล่านทะลุขีดจำกัด เขากลับมาหาเธอแล้ว... ผู้ชายที่ประกาศกร้าวว่าเกลียดเธอ แต่กลับตามล่าเธอจนพลิกแผ่นดิน "หม่ามี๊ครับ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมมือเย็นจัง?" เสียงใสของลีโอดึงสติเธอกลับมา เด็กชายเอียงคอมองมารดาด้วยความสงสัย ก่อนที่ลินินจะได้ทันขยับตัวเพื่ออุ้มลูกวิ่งหนี ประตูรถหรูคันนั้นก็เปิดออก ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปก้าวลงมาอย่างมั่น "คิดว่าจะซ่อนตัวพ้นรึไง... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ รี้ดเดอร์คะ... เตรียมตัวรับมือกับแรงพายุอารมณ์ที่กำลังจะโหมกระหน่ำในบทต่อไปได้เลยนะคะ เพราะเกมไล่ล่าและทวงคืนสิทธิ์ความเป็นพ่อได้เริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชฎาพรายไวน์แดง" เสมอมานะคะ