อิสระที่มีราคาต้องจ่าย

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังไม่ได้ทำให้ความปั่นป่วนในอกของอคินลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว ปลายนิ้วหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เขาวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะทำงานในห้องพักฟื้นวีไอพี ประโยคที่ว่า *“เด็กในครรภ์กำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายถึงชีวิต”* ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทราวกับเสียงระฆังเตือนภัยจากขุมนรก เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวลึกด้วยมือที่มองไม่เห็น หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราatกลองศึก ความตระหนกที่แฝงด้วยความรู้สึกผิดพุ่งพล่านจนหายใจแทบไม่ “คุณลินินปลอดภัยดีแล้วค่ะคุณอคิน แต่สภาพจิตใจและร่างกายบอบช้ำมาก หมออยากให้งดเยี่ยมและหลีกเลี่ยงทุกสิ่งที่อาจกระทบกระเทือนกระแสประสาทของเธออีก” คำเตือนของนายแพทย์ใหญ่ยังคงดังก้อง แต่ทว่า... ทิฐิที่ถูกหล่อหลอมด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจมาตลอดชีวิตของอคินกลับยังคงค้ำคอเขาไว้อย่างเหนียวแน่น เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงความเยือกเย็นกลับคืนมา *ท้องอย่างนั้นหรือ?* เขากลอกตาไปมาด้วยความสับสนระคนระอาใจ ทำไมมันช่างประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้ หรือนี่จะเป็นแผนการอีกรูปแบบหนึ่งของลินิน อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่ารู้จักดี แต่กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ซ่อนเร้นความลับเอาไว้มากมาย ผู้หญิงคนที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งด้วยความรังเกียจและคำพูดเชือดเฉือน ทว่าตอนนี้... กลับมีสายเลือดของเขาก่อ “หึ ลูกงั้นเหรอ...” อคินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววไขว้เขวแต่ก็ยังคงซ่อนความดื้อรั้นเอาไว้ภายใต้กรอบของความหวาดระแวง “เธอคิดจะใช้เด็กคนนี้ผูกมัดฉันไว้สินะ ลินิน... เธอมันร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดเสียอีก” แม้ปากจะเอ่ยปฏิเสธและพยายามสร้างกำแพงความแข็งกระด้างขึ้นมาปกป้องความรู้สึก แต่ภาพใบหน้าซีดเซียวไร้เรี่ยวแรงของหญิงสาวบนเตียงผู้ป่วยเมื่อครู่กลับตามมาหลอกหลอนเขาทุกลมหายใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังกัดกินหัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เขากำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความรู้สึกขัดแย้งระหว่าง ‘หน้าที่ของพ่อ’ กับ ‘ทิฐิอันสูงส่ง’ กำลังโรมรันกันอย่างดุเดือดในอก ในขณะเดียวกัน ภายในห้องพักฟื้นพิเศษที่เงียบสงบ ลินินค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ความเจ็บปวดร้าวรานที่ท้องน้อยทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความทรมาน ความทรงจำสุดท้ายก่อนหมดสติคือแววตาเย็นชาและคำพูดใจร้ายของอคิน ผู้ชายคนที่เธอเคยรักสุดหัวใจและเกลียดชังจนถึงกระดูกดำในเวลาเดียวกัน มือเรียวบางที่ระโยงระยางไปด้วยสายน้ำเกลือยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างทะนุถนอม หยาดน้ำใสไหลรินผ่านหางตาลงสู่หมอนใบขาว ความรู้สึกเคว้งคว้างและโดดเดี่ยวถาโถมเข้าใส่จนหัวใจดวงน้อยแทบแตกสลาย “ลูกแม่... หนูต้องอดทนนะคะ” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตารินไหลไม่ขาดสาย “เราจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของเขาอีกแล้ว... แม่จะปกป้องลูกด้วยชีวิตของแม่” แม้เธอจะรู้ดีว่าการตั้งครรภ์ครั้งนี้คือสายใยที่เชื่อมเธอกับอคินเข้าด้วยกันอย่างไม่มีวันตัดขาด แต่เธอก็รู้ซึ้งยิ่งกว่าว่า ‘อิสระ’ ที่เธอโหยหานั้นมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแสนแพง และเธอก็พร้อมที่จะแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งลมหายใจ เพื่อให้ลูกน้อยเติบโตมาโดยไม่ต้องก้มหัวให้ความเวทนาจากผู้ชายใจร้ายคนนั้น ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงสง่าของอคินจะผลักประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางบนเตียง บรรยากาศภายในห้องพลنينคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดทันทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ลินินรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที เธอไม่อستทานทนที่จะเห็นแววตาสมเพชเวทนาหรือความเย่อหยิ่งจากผู้ชายคนนี้อีกต่อไป ความเย็นชาถูกฉาบเคลือบทับความอ่อนแอในแววตากลมโตอย่างรวดเร็ว “ตื่นแล้วเหรอ นึกว่าจะหลับยาวหนีปัญหาไปเสียอีก” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความประชดประชันดังขึ้น อคินสาวเท้าเข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วยทีละน้อย กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “คุณเข้ามาทำไม... ออกไปจากห้องของฉัน” ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เด็ดเดี่ยว เธอยันกายลุกขึ้นพิงหัวเตียงช้าๆ แม้ความเจ็บปวดจะแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่เธอก็ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นเป็นอันขาด “พูดจาให้มันดีๆ หน่อยลินิน เธอกำลังคุยอยู่กับใครลืมไปแล้วหรือไง?” อคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เขายืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้าหวานจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม “แล้วก็เลิกทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผลเสียที... หมอบอกฉันหมดแล้ว เรื่องที่เธอท้อง” หัวใจของลินินกระตุกวูบ ทว่าใบหน้าหวานกลับนิ่งสนิท เธอหันกลับมาสบตาคมกริบอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากบาง “แล้วยังไงคะ? คุณอคินผู้สูงส่งจะมาแสดงความรับผิดชอบ หรือจะมาสั่งให้ฉันไปเอาเด็กออกเหมือนผู้หญิงไร้ค่าพวกนั้นที่คุณเคยเขี่ยทิ้งล่ะคะ?” น้ำเสียงเยียบเย็นและคำพูดที่แทงใจดำทำให้อคินชะงักกึก กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ทิฐิอันสูงส่งของเขาถูกท้าทายด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวของอดีตภรรยา มือหนาเอื้อมไปบีบคางเรียวได้รูปของเธอไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ “ปากเก่งนักนะลินิน! คิดว่าท้องแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอหรือไง!” อคินคำรามเสียงต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ “เธอคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะที่ซ่อนเรื่องนี้เอาไว้ แล้วใช้มารยามาบีบให้ฉันต้องรับผิดชอบ! บอกฉันมาสะ... เด็กในท้องนี่ลูกใครกันแน่!” คำพูดที่ปราศจากความเชื่อใจและเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม ทำให้หัวใจของลินินเจ็บแปล๊บราวกับถูกมีดกรีดซ้ำๆ ความอดทนที่สะสมมานานขีดสุด น้ำตาที่เคยกลั้นไว้เอ่อล้นทะลักออกมาด้วยความคับแค้นใจ แต่เธอกลับเลือกที่จะหัวเราะออกมา... เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาต่อตัวเองและผู้ชายตรงหน้า “ใช่ค่ะ! คุณจะคิดแบบนั้นก็ได้... เพราะสำหรับคุณ ฉันมันก็เป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่งอยู่แล้วนี่คะ!” ลินินตวาดกลับเสียงดังลั่นห้อง หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มแต่แววตากลับแข็งกร้าวราวกับเพชร “อยากรู้นักใช่ไหมว่าลูกใคร? งั้นก็จำไว้ให้ดีนะคะ... เด็กคนนี้คือลูกของฉัน! เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันคนเดียว! ส่วนคุณ... เป็นแค่คนแปลกหน้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาแตะต้องเขา!” “ลินิน!” อคินคำรามลั่นด้วยความโกรธจัด แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานระเบิดออกมาจนเขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวเธออย่างไร้ความปรานี มือหนารวบข้อมือบางทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มสีระเรื่ออย่างดุดันและไร้ความอ่อนโยน มันไม่ใช่จูบแห่งความเสน่หา... แต่มันคือการลงทัณฑ์และการประกาศความเป็นเจ้าของจากซาตานร้ายผู้มีทิฐิสูงส่ง ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามสะบัดหน้าหนีและดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง แต่แรงของคนเจ็บหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยโทสะได้ รสจูบทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่คุ้นเคยผสมผสานกับรสฝาดเฝื่อนของน้ำตาทำให้บรรยากาศยิ่งทวีความวาบหวามและบีบคั้นหัวใจ อคินแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือหนาที่ว่างอยู่เลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกอิ่มและลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดผู้ป่วยอย่างถือวิสาสะ ความนุ่มนวลและกลิ่นกายหอมละมุนที่เขาเคยโหยหาโดยไม่รู้ตัวกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายให้ตื่นขึ้น ความโกรธเกรี้ยวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันร้อนรุ่มที่ยากจะต้านทาน ลินินหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน แรงขัดขืนเริ่มอ่อนระโหยโรยแรงลงทีละน้อย สัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยกำลังกัดเซาะกำแพงความเกลียดชังในใจเธอลงอย่างช้าๆ ร่างกายของเธอบิดเร้าตามแรงอารมณ์ที่เขาเป็นผู้ชี้นำ แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่หัวใจทรยศกลับโหยหาอ้อมกอดนี้อย่างน่าสมเพช ในวินาทีที่อคินผริมฝีปากออกช้าๆ เพื่อให้เธอได้สูดอากาศหายใจ ดวงตาคมกริบทอประกายความปรารถนาล้ำลึกที่ยากจะปิดบัง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ชิดริมฝีปากบางที่บวมเจ่อจากการจูบอันเร่าร้อน “จำเอาไว้ลินิน... ว่าเธอไม่มีวันหนีฉันพ้น ไม่ว่าเธอจะมีลูกกับใคร หรือพยายามจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน เธอก็ยังเป็นผู้หญิงของฉัน... เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!” อคินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและคำประกาศิตที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ลินินหอบหายใจรัว เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความเจ็บปวดระคนกัน แม้ร่างกายจะพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสของเขา แต่จิตวิญญาณของเธอยังคงแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะทำลายได้ “คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว อคิน...” เธอเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขีดสุด “คุณไม่มีวันได้ครอบครองหัวใจฉัน... ไม่มีวัน!” อคินขบกรามแน่นด้วยความขัดเคืองใจ เขากำลังจะอ้าปากโต้ตอบ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าและเสียงเคาะประตูก็กรูกันดังขึ้นจากด้านนอกห้อง พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท “พี่อคินคะ! รติมาได้ยินว่าคุณอยู่ที่นี่ เลยรีบมาหา...” เสียงหวานแหลมของ ‘รติมา’ อดีตคนรักเก่าที่เดินเฉิดฉายเข้ามาในห้องพักฟื้น ทำให้ทั้งคู่ชะงักกึก อคินผละออกจากร่างบางทันที ใบหน้าคมคายกลับคืนสู่ความเรียบเฉยราวน้ำแข็ง ขณะที่ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นผู้หญิงตัวอันตรายก้าวเข้ามาในพื้นที่ของเธอ รติมาหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าสวยเฉี่ยวแข็งค้าง แววตาคู่คมฉายแววริษยาและเกลียดชังพุ่งตรงมาที่ลินินทันที “อุ๊ย... ดูเหมือนว่ารติมาจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของคุณกับ... *นังผู้หญิงหน้าด้าน* คนนี้หรือเปล่าคะเนี่ย?” รติมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันพลางเดินน่องสะโอดสะองเข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วย อคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขาหันไปมองรติมาด้วยแววตาเย็นชา “เธอมาทำไมรติมา ใครบอกเธอว่าฉันอยู่ที่นี่?” “ก็คุณแม่โทรบอกสคะว่าคุณมาที่โรงพยาบาลนี้ รติมาก็เลยเป็นห่วงรีบตามมาดู... แต่ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เห็นภาพเด็ดขนาดนี้” รติมาจิกตามองลินินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหันมาเกาะแขนอคินอย่างแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ “พี่อคินคะ อย่าไปสนใจผู้หญิงหน้าเงินแบบนี้เลยค่ะ รติมาได้ยินมาหมดแล้วนะว่าเธอท้อง... แต่ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าเด็กในท้องจะเป็นลูกใคร หรืออาจจะเป็นแค่แผนการจับผู้ชายรวยๆ ของเธอก็ได้!” คำพูดของรติมาเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ลินินกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น เธอจ้องมองรติมาด้วยแววตาวาวโรจน์ เตรียมจะอ้าปากตอกกลับให้หงายเงิบ แต่อคินกลับเร็วกว่า มือหนาสลัดแขนของรติมาออกอย่างไม่ใยดี ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงทั้งสองคนด้วยความรำคาญใจ ทิฐิอันสูงส่งและสัญชาตญาณของการเป็นผู้กุมเกมทำให้เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง อคินหันกลับมามองลินินที่กำลังจ้องเขาด้วยแววตาดุดัน ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเลื้อ... รอยยิ้มที่ทำให้ลินินรู้สึกหนสันหลังวาบราวกับมีลางร้ายกำลังจะคืบคลานเข้ามา “ในเมื่อเธออยากรู้ความจริงนักใช่ไหมรติมา...” อคินเอ่ยเสียงเรียบเย็นแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ เขาหันไปสบตาคมกับลินินนิ่งนาน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของลินินหยุดหมุนทันที “งั้นก็เตรียมตัวฟังให้ดี... เพราะเด็กในท้องของลินิน คือสายเลือดแท้ๆ ของตระกูลอัครเดชโภคิน... และฉันนี่แหละ... คือพ่อของเด็กคนนั้น!” *เพล้ง!* เหมือนมีสายฟ้าผ่าลงกลางห้อง รติมาหน้าถอดสีด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่น ส่วนลินินถึงกับอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนด้วยความคาดไม่ถึง เธอมองหน้าอคินอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ผู้ชายคนนี้กำลังเล่นเกมบ้าอะไรอยู่กันแน่!? ก่อนที่ลินินจะได้ทันเอ่ยปากปฏิเสธหรือด่าทอ อคินก็ควักกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสูท... กระดาษผลตรวจทางการแพทย์ที่มีตราประทับของโรงพยาบาลอย่างเป็นทางการ ซึ่งระบุผลตรวจ DNA เบื้องต้นระหว่างเขากับเด็กในครรภ์... *ผลปรากฏว่าเป็นบวกอย่างไร้ข้อกังขา!* อคินโยนเอกสารแผ่นนั้นลงบนเตียงผู้ป่วยตรงหน้าลินินอย่างไม่แยแส รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ “เชิญตรวจดูให้แน่ใจได้เลยลินิน...” อคินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ “เพราะต่อจากนี้ไป... เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอุ้มท้องลูกของฉันหนีไปไหนทั้งสิ้น... เตรียมตัวรับมือกับกรงทองที่ฉันจะสร้างไว้ขังเธอได้เลย!” --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ชฎาพรายไวน์แดง" เสมอมานะคะ