ก้าวออกจากกรงทอง

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูก... ไม่ใช่กลิ่นของลินิน อคินขยับตัวถอยห่างจากรติมาโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบในกายเตือนภัยเสียงดังลั่น แม้ดวงตาคมกริบจะยังฉายแววหงุดหงิดระคนรำคาญใจกับแขกไม่ได้รับเชิญ แต่หัวใจของเขากลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อหันไปมองยังเตียงนอนกว้าง ปรากฏว่าความว่างเปล่าเข้าปกคลุม... ลินินไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว รติมาในชุดเดรสสั้นรัดรูปส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม มือเรียวยาวเอื้อมมาแตะที่ปกเสื้อสูทของเขาอย่างถือวิสาสะ "คุณคินคะ รติมาคิดถึงคุณเหลือเกินค่ะ ทำไมช่วงนี้ติดต่อยากจังคะ รู้ไหมว่ารติมาเป็นห่วง..." "ออกไปจากห้องของฉัน เดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของอคินต่ำลึก เยียบเย็นจนน่ากลัว นัยน์ตาคู่คมกริบดุจใบมีดโกนอาบยาพิษจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "คุณคิน..." รติมาหน้าเสีย เลิกคิ้วขึ้นด้วยความตกใจเมื่อถูกผลักไสอย่างไร้เยื่อใย "ฉันบอกให้ 'ออกไป'!" อคินคำรามลั่น ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่งขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะรติมาเข้ามารบกวน แต่เป็นเพราะเขากลัว... กลัวว่าลินินจะเข้าใจผิด กลัวว่าภาพที่เห็นเมื่อครู่จะทำลายความพยายามทั้งหมดที่เขากำลังจะรั้งเธอกลับมา ร่างสูงสลัดจากการเกาะกุมของรติมาอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องแต่งตัวและห้องโถงชั้นล่างทันที หัวใจเต้นรัวด้วยความร้อนรนราวกับมีไฟสุมอก ทว่า... ทุกอย่างว่างเปล่า บนโต๊ะเครื่องแป้ง ไม่มีแม้แต่เงาของภรรยา มีเพียงกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถูกวางทับไว้ด้วยแหวนเพชรเม็ดโต แหวนแต่งงานที่เขาเคยสวมให้เธอในวันที่เราเริ่มต้นใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน... อคินพุ่งเข้าไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะเมื่อกวาดสายตาอ่านลายมือบรรจงที่คุ้นเคย *'ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาค่ะคุณอคิน นับจากวันนี้เป็นต้นไป... เราต่างคนต่างอยู่เถอะนะคะ ลินินขอคืนอิสรภาพให้คุณ และขอร้องล่ะค่ะ... อย่าตามหากันอีกเลย'* "ลินิน!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นคฤหาสน์หรูจนก้องกังวาน ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อกซ้าย ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบลงกลางใจ ร่างสูงวิ่งพรวดพราดลงมายังชั้นล่างอย่างไร้มาดประธานหนุ่มผู้สุขุม เย็นชา และทรงอิทธิพลในโลกธุรกิจ ตอนนี้เขากลายเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ แม่บ้านและบอดี้ที่ยืนอยู่ริมทางเดินต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรทั้งสิ้น จนกระทั่งอคินพุ่งเข้าไปกระชากแขนหัวหน้าแม่บ้านที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ใกล้ที่สุด "คุณลินินไปไหน! เธออกจากห้องตั้งแต่เมื่อไหร่!" เสียงเขากรรโชกถามด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาแดงก่ำราวกับซาตานร้าย "คุณ... คุณลินินเดินออกไปทางประตูใหญ่ค่ะคุณอคิน ตั้งแต่... ตั้งแต่ก่อนที่คุณรติมาจะมาถึงไม่กี่นาทีค่ะ..." หัวหน้าแม่บ้านละล่ำละลักตอบด้วยความหวาดผวา "คุณลินินไม่ได้เอากระเป๋าเดินทางใบใหญ่อะไรไปเลยค่ะ มีแค่กระเป๋าเป้สะพายหลังใบเดียว... และเธอก็สั่งห้ามไม่ให้ใครตามไปส่งด้วยค่ะ" มือหนาที่บีบแขนหัวหน้าแม่บ้านค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างสูงเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า เดินออกไป... เธอเดินออกจากกรงทองหลังนี้ด้วยตัวคนเดียว โดยไม่แยแสทรัพย์สมบัติเงินทองนับหมื่นล้านที่เธอกล้าสละทิ้งไว้เบื้องหลัง ความหยิ่งทะนงและทิฐิที่เขาเคยคิดว่ามันคือกำแพงปกป้องตัวเอง บัดนี้มันกลับกลายเป็นอาวุธย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเขาจนเลือดอาบ อคินหันขวับไปมองทางประตูใหญ่ที่เปิดกว้างรับลมภายนอก ภาพในอดีตย้อนกลับมาหลอนซ้ำ สม It hurts so bad... สัมผัสอุ่นๆ จากอ้อมกอดของเธอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาในยามค่ำคืน และหยาดน้ำตาแห่งความอดทนที่เขาเคยเพิกเฉย... ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้วอย่างนั้นหรือ? "ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปหรอก... ลินิน" อคินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตากร้าวขึ้นด้วยความดื้อรั้นผสมความหวาดกลัวระคนกัน เขาหมุนตัวเตรียมวิ่งไปหยิบกุญแจรถเพื่อขับตามออกไปพลิกแผ่นดินหา ทว่า... ในวินาทีที่เขาก้าวเท้าออกไปยังลานจอดรถหน้าคฤหาสน์ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทก็แผดเสียงกรีดร้องขึ้นอย่างบ้าคลั่ง อคินหยิบมันขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะกดตัดสาย แต่พอดำดิ่งลงไปเห็นเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอ... ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึกทันที มันคือเบอร์ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง... ที่เขาเคยให้คนสนิทช่วยเก็บประวัติการรักษาของลินินไว้เป็นความลับ! นิ้วแกร่งกดรับสายด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ปลายสายคือเสียงหอบหายใจและน้ำเสียงตื่นตระหนกของแพทย์ประจำตระกูล "คุณอคินครับ... คือว่า... ทางเราเพิ่งได้รับตัวคนไข้ฉุกเฉินรายหนึ่งอุบัติเหตุหน้าโรงพยาบาล... และ... และเอกสารในกระเป๋าของเธอระบุชื่อว่าเป็นอดีตภรรยาของคุณครับ!" โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น อคินยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก หัวใจบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก "เธอ... เธอเป็นอะไรมากไหม!" อคินตะโกนใส่โทรศัพท์สุดเสียง น้ำเสียงสั่นเครืออย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีมุมนี้ "คนไข้ปลอดภัยดีครับคุณอคิน... แต่ทว่า..." หมอหนุ่มปลายสายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อคินแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น "จากการตรวจร่างกายอย่างละเอียด... พบว่าคุณลินินกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ครับ! และเพราะความเครียดสะสมรวมถึงการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง... ทำให้เด็กในครรภ์... กำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายถึงชีวิตครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ