หัวใจเด็กน้อย

"คุณไม่มีสิทธิ์มาทำให้แม่ผมร้องไห้!" เสียงเล็กๆ ที่สั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวขัดจังหวะความเงียบงันภายในห้องโถงกว้าง อคินชะงักฝีเท้า ความรู้สึกประหนึ่งถูกคมมีดกรีดเข้าที่กลางอกเมื่อเห็นร่างเล็กของลีโอยืนขวางหน้าลินินเอาไว้ แววตาของเด็กน้อยวัยห้าขวบที่สะท้อนเงาของเขาอยู่ตรงหน้า ไม่ได้มีความชื่นชมหรือเกรงขามอย่างที่ผู้ใต้บังคับบัญชาคนอื่นๆ มีให้ แต่มันคือความชิงชังที่ปนเปไปกับความเจ็บปวดอย่างเด็ดเดี่ยว ลินินที่ดวงตายังคงแดงก่ำจากการสะกดกลั้นน้ำตา รีบคว้าไหล่ลูกชายไว้ด้วยมือที่สั่นเทา "ลีโอ... ลูกถอยไปก่อนค่ะ" "ไม่ครับแม่! ลีโอจะปกป้องแม่เอง" เด็กน้อยตะโกนกลับโดยไม่ละสายตาไปจากอคิน "คนใจร้ายคนนี้แหละ ที่ทำให้นอนร้องไห้ทุกคืน ลีโอเห็น... ลีโอเห็นแม่แอบเช็ดน้ำตาตอนลีโอหลับ" อคินยืนนิ่ง ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน คำพูดของเด็กน้อยเปรียบเสมือนก้อนกรวดที่ขว้างลงในบ่อน้ำที่นิ่งสนิท เขาไม่เคยรู้... เขาไม่เคยรู้เลยว่าหยาดน้ำตาที่เขาเคยมองข้ามในอดีต ได้กลายเป็นบาดแผลฝังลึกในใจของชีวิตเล็กๆ อีกชีวิตหนึ่งไปนานเพียงใด "ลีโอ ฟังแม่นะ" ลินินคุกเข่าลงเบื้องหน้าลูกชาย เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานด้วยความรักอันมหาศาล "ผู้ใหญ่เขามีเรื่องต้องจัดการกัน ลูกไม่ควรเข้ามาเกี่ยวข้อง เข้าไปรอแม่ในห้องทำงานก่อนนะคะ" "แต่แม่..." "ไปค่ะ คนเก่งของแม่" ลินินลูบแก้มนุ่มนิ่มของลูกชายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะส่งสายตาเชิงบังคับให้พี่เลี้ยงที่ยืนรออยู่ใกล้ๆ รีบพาตัวเด็กน้อยออกไป เมื่อร่างเล็กหายลับไปจากห้อง ความเงียบงันที่กดดันกว่าเดิมก็เข้าปกคลุม อคินมองแผ่นหลังที่ตั้งตรงของลินินที่เพิ่งลุกขึ้นยืน เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่แววตาที่เขาสัมผัสได้คือความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าการด่าทอ "คุณได้ยินแล้วใช่ไหมคะ" ลินินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ เสียงของเธอเย็นชาและนิ่งสนิท "สิ่งที่ลูกต้องแบกรับเพราะความเห็นแก่ตัวของคุณ" อคินก้าวเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนกับเขาเสมอ "ลินิน... ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้" "คำว่าไม่ได้ตั้งใจของคุณ มันราคาถูกเกินไปสำหรับความเจ็บปวดที่ฉันกับลูกได้รับมาตลอดห้าปีค่ะ คุณอคิน" เธอแค่นยิ้ม มุมปากเหยียดหยาม "คุณพยายามจะกลับเข้ามา พยายามจะซื้อเวลา พยายามจะเรียกร้องความสนใจ แต่คุณลืมไปหรือเปล่าคะว่าสิ่งที่พังไปแล้ว ต่อให้เอาทองคำมาปะ ก็ไม่มีวันกลับมาเป็นรูปร่างเดิมได้" "ผมจะแก้ไขทุกอย่าง..." "แก้ไข?" เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นบาดลึกถึงกระดูก "คุณจะแก้ไขอย่างไร? จะใช้เงินซื้อความทรงจำที่เลวร้ายออกไปจากสมองของลูกชายฉันงั้นหรือ? หรือจะใช้ความเผด็จการของคุณบังคับให้เขารักคุณเหมือนพ่อคนหนึ่ง? ฝันไปเถอะค่ะ" อคินกัดกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขารู้สึกเหมือนคนกำลังจมน้ำ แต่ยิ่งตะเกียกตะกายเข้าหา เธอก็ยิ่งถอยห่าง "คุณไม่ให้โอกาสผมเลยหรือ แม้แต่ในฐานะพ่อของเด็กคนนั้น" ลินินหันมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตัว สายตาของเธอดุดันและเด็ดขาด "อย่าเอาคำว่าพ่อมาอ้างเพื่อทำลายชีวิตเราอีกเลย ลีโอคือลูกของฉัน... เป็นชีวิต เป็นหัวใจ และเป็นทุกอย่างที่ฉันสร้างมาด้วยน้ำตาของตัวเองโดยไม่มีคุณ คุณเป็นแค่คนแปลกหน้าที่มีหน้าตาเหมือนพ่อเขาเท่านั้นเอง" ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วร่างอคิน เขาอยากจะตะโกนบอกเธอว่าเขารู้สึกอย่างไร อยากจะกระชากเธอเข้ามากอดให้หายคิดถึง แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้าเขาสัมผัสเธอตอนนี้ กำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาเองในอดีตจะพังทลายลงพร้อมกับศักดิ์ศรีทั้งหมดที่เขามี เขากำลังจะหันหลังเดินจากไปเพื่อระงับอารมณ์ แต่ทว่าเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่วิ่งกลับเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนของพี่เลี้ยงทำให้เขาทั้งคู่ต้องชะงัก "คุณลินินคะ! น้องลีโอ... น้องหายไปจากห้องทำงานค่ะ!" ลินินหน้าถอดสีทันที เธอรีบวิ่งออกไปโดยไม่สนแม้แต่จะปรายตามาทางอคิน อคินเองก็รีบวิ่งตามออกไปอย่างร้อนใจ ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจของเขา เขาไม่สนใจสิ่งอื่นใดแล้วในตอนนี้ นอกจากความปลอดภัยของเด็กน้อยที่มีแววตาเหมือนเขา... ลูกชายที่เขายังไม่มีโอกาสได้กอดเลยสักครั้ง เขาไล่ตามลินินไปจนถึงสวนด้านหลังบ้าน ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของรติมาที่ยืนยิ้มเยือกเย็นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ในมือของเธอมีตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่ลีโอมักจะถือติดตัวอยู่เสมอ และที่ปลายเท้าของเธอ... คือลีโอที่กำลังถูกชายฉกรรจ์สองคนขนาบข้างไว้ "ตกใจอะไรกันขนาดนั้นคะ อคิน... ลินิน" รติมาเอ่ยเสียงหวานเหยียดหยาม "ฉันแค่เห็นเด็กนี่เดินเตร็ดเตร่อยู่คนเดียว เลยกะว่าจะชวนมา 'ทำความรู้จัก' กับคุณพ่อเสียหน่อย" ลินินกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง อคินชะงักฝีเท้า หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นรติมาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนมันลงบนพื้นต่อหน้าต่อตาเขา "ถ้าอยากรู้ว่าเด็กนี่เป็นลูกของคุณจริงๆ หรือเป็นแค่ไอ้เด็กเหลือขอที่ลินินหามาแอบอ้าง... ผลตรวจ DNA ในมือฉัน น่าจะให้คำตอบที่น่าสนุกกว่าเดิมเยอะเลยนะคะ อคิน" ชฎาพรายไวน์แดงขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นกำลังใจให้ตัวละครผ่านมรสุมชีวิตในทุกตอนนะคะ