รุกหนักให้สมกับความผิด

คราบน้ำตาบนแก้มของลินินในเวลานี้ ไม่ใช่หยดน้ำแห่งความอ่อนแอที่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำอีกต่อไป หากแต่มันคือหยดน้ำแห่งโทสะที่ถูกจุดประกายขึ้นด้วยความหวาดกลัวต่อความปลอดภัยของลูกชายตัวน้อย ’ถ้าไม่อยากให้ลูกชายสุดที่รักของแกหายสาบสูญไปตลอดกาล... เตรียมเซ็นโอนหุ้นทั้งหมดร้อยเปอร์เซ็นต์ให้ฉันซะ อคิน!‘ ข้อความเสียงมรณะที่ถูกส่งตรงเข้ามายังโทรศัพท์มือถือของอคินเมื่อสิบนาที,ก่อนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งคู่ บรรยากาศภายในห้องชุดหรูหราใจกลางเมืองเวลานี้ตึงเครียดจนแทบจะใช้มือเปล่าตัดแบ่งได้ ลินินยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังร่างสูงใหญ่ของอดีตสามี ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววชิงชังบัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดผวา เธอไม่สนใจทิฐิ ไม่สนใจศักดิ์ศรีใดๆ ทั้งสิ้นในวินาทีนี้ หัวใจของความเป็นแม่มันร่ำร้องหาเพียงแค่แก้วตาดวงใจ... น้องลีโอ “คุณอคิน... ลูกเราอยู่ที่ไหนคะ” เสียงของลินินขาดหฝายและสั่นพร่า มือเรียวเล็กยึดเกาะแขนเสื้อสูทเนื้อดีของเขาไว้แน่นราวกับคนจมน้ำ “ใครมันกล้าลักพาตัวลีโอไป... ถ้าลูกเป็นอะไรไป ฉันไม่เอาคุณไว้แน่!” อคินหันกลับมามองอดีตภรรยา แววตาคมกริบที่เคยเยชาและเต็มไปด้วยความถือดี บัดนี้ไหวระริกด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นจนถึงขีดสุด เขาไม่ได้โกรธลินิน ไม่ได้สนใจคำขู่ของเธอ เพราะความโกรธทั้งหมดในร่างถูกระดมพุ่งเป้าไปยังไอ้สารเลวคนที่มันบังอาจแตะต้อง ‘สายเลือด’ ของอัครเดชโภคิน มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่สั่นเทาของลินินไว้แน่น บีบกระชับถ่ายทอดความมั่นคงที่เขามีให้เธอในยามวิกฤต “ตั้งสติไว้,ลินิน... ลีโอเป็นลูกผม เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของอคิน อัครเดชโภคิน ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากลูกไปจากเราได้เด็ดขาด ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา หรือแลกด้วยทรัพย์สินทั้งหมดที่ผมมี ผมก็จะดึงตัวลูกกลับมาสู่อ้อมอกของเราให้ได้!” น้ำคำหนักแน่นแฝงไปด้วยอำนาจเด็ดขาดทำให้น้ำตาของลินินยิ่งไหลทะลักออกมา เธอไม่เคยคิดเลยว่าในวันที่ชีวิตพังทลายลง อคินผู้ชายคนที่เคยใจร้ายผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย จะเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้าง และพร้อมจะเผชิญหน้ากับพายุร้ายเพื่อปกป้องครอบครัว “เราต้องรีบทำตามที่มันบอกไหมคะ... โอนหุ้นพวกนั้นให้มันแลกกับลูก” ลินินเอ่ยถามด้วยความลังเลปนหวาดกลัว “ไม่มีทาง!” อคินคำรามเสียงต่ำ ลำคอหนาปรากฏเส้นเลือดปูดโปนด้วยความเคียดแค้น “มันคิดตื้นเกินไปที่คิดจะใช้ลีโอมาต่อรองกับผม ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะฮุบสมบัติบริษัทไม่ได้มีแค่คนเดียว... และตอนนี้ทีมสืบสวนส่วนตัวของผมกำลังแกะรอยสัญญาณโทรศัพท์ที่ส่งข้อความมาแล้ว อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง เราจะได้รู้ว่าไอ้สารเลวหน้าไหนเป็นคนกล้าเล่นกับไฟแบบนี้” แม้ปากจะพูดด้วยความมั่นใจ แต่อคินรู้ดีว่าเวลาทุกวินาทีมีค่าดั่งชีวิตของลูกชาย เขาดึงร่างบางของลินินเข้าหาก่อนจะสวมกอดเธอไว้แนบอก กลิ่นกายหอมกรุ่นที่คุ้นเคยช่วยบรรเทาความตึงเครียดในสมองของเขาลงได้เสี้ยววินาที “เชื่อใจผมนะ,ลินิน... ผมเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตที่ปล่อยมือคุณกับลูกไป ครั้งนี้... ผมจะไม่ยอมให้ความโง่เขลาของตัวเองพรากสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด” คำสารภาพจากก้นบึ้งของหัวใจที่อัดอั้นมานานถูกถ่ายทอดออกมาผ่านอ้อมกอดที่แน่นหนาและอบอุ่น ลินินซบใบหน้าลงกับอกแกร่ง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความอัดอั้นและความหวาดกลัวซึมผ่านเนื้อผ้าสูทราคาแพงของเขา ความรู้สึกบางอย่างที่เคยตายด้านไปแล้วเริ่มกลับมาเต้นระรัวในอกอีกครั้ง... มันคือความผูกพัน มันคือสายใยที่ไม่มีวันตัดขาด และมันคือความรักที่ยังคงหลงเหลืออยู่ใต้เถ้าถ่านแห่งความเจ็บปวด ท่ามกลางสถานการณ์ความเป็นความตายที่บีบคั้นหัวใจ อคินก้มลงประทับริมฝีปากลงบนขมับบางของหญิงสาวอย่างทะนุถนอมเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ความอ่อนโยนที่ส่งผ่านสัมผัสนั้นทำให้หัวใจของลินินสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาทั้งคู่สะท้อนความโหยหา อารมณ์ดิบเถื่อนแห่งความรักความใคร่ที่ถูกกดทับไว้ด้วยความโกรธแค้นและทิฐิ บัดนี้มันปะทุขึ้นกลายเป็นเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง อคินไม่รอช้า เขาประคองใบหน้าหวานขึ้นมารับจูบอันร้อนแรงและดุดันริมฝีปากหยักหนาประกบแนบสนิทลงบนกลีบปากนุ่มของอดีตภรรยา บดขยี้ด้วยความโหยหาและอัดอั้นตันใจ ลินินเผยริมฝีปากออกด้วยความเคลิบเคลิ้ม ปล่อยให้เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่ทั้งคู่ต่างโหยหามาเนิ่นนาน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำ มือหนาของประธานหนุ่มเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มภายใต้ชุดเดรสเรียบหรู ปัดป่ายสัมผัสทุกสัดส่วนด้วยความเร่าร้อนและช่ำชอง แรงอารมณ์ดิบเถื่อนจากสถานการณ์วิกฤตถูกเปลี่ยนเป็นพลังขับเคลื่อนความปรารถนาอันลึกซึ้ง ลินินยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา เล็บคมจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พวยพุ่งขึ้นมาในช่องท้อง ไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่มีรอยจูบประทับซ้ำๆ มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่และสัมผัสแนบแน่นที่โหยหากันและกันราวกับนี่คือค่ำคืนสุดท้ายของโลกใบนี้ อคินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมผละออกจากกัน เขาก้าวเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้องพักอย่างไร้ความลังเล ก่อนจะวางเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอมแต่แฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนรุนแรง ร่างสูงทาบทับลงมา ปิดกั้นทุกช่องว่างระหว่างกัน แววตาของอคินในยามนี้เต็มไปด้วยความลุ่มหลงและคำสัญญาที่ไม่มีวันเอ่ยเป็นคำพูด... *ผมจะรุกหนักให้สมกับความผิดทั้งหมดที่เคยทำไว้กับคุณ... ลินิน* ทว่า ในขณะที่เปลวไฟแห่งความเสน่หาและอารมณ์อีโรติกกำลังโหมกระหน่ำเผาผลาญสติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่ เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานข้างเตียงก็แผดเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นทำลายบรรยากาศวาบหวามลงในพริบตา! อคินชะงัก ลมหายใจหอบกระชั้น หน้าอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์ เขาขบกรามแน่นอย่างขัดเคืองก่อนจะเหลือบสายตาคมกริบไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา เบอร์โทรศัพท์แปลกปลอมปรากฏขึ้น พร้อมกับข้อความภาพสั้นๆ ที่ถูกส่งเข้ามาตัดหน้า... ภาพถ่ายหน้าจอแสดงให้เห็นเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบ หน้าตาถอดแบบมาจากอคินราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังถูกมัดมือมัดเท้าและมีผ้าปิดปากอยู่บนเก้าอี้ตัวเก่าในโกดังร้างแห่งหนึ่ง ด้านหลังเด็กน้อยมีเงาร่างของผู้หญิงคนคุ้นเคยยืนกอดอกมองกล้องด้วยรอยยิ้มสะใจ... รติมา! ลินินเห็นภาพนั้นถึงกับกรีดร้องออกมาแทบขาดใจ เธอผุดลุกขึ้นคว้าโทรศัพท์มากอดแนบอก ดวงตาดำขลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด “รติมา... นังสารเลวรติมันั่นเอง!” ลินินตัวสั่นเทาน้ำตาไหลพราก “คุณอคิน... ลูกเราอยู่กับมัน! ช่วยลีโอนะคะ ช่วยลูกด้วย!” อคินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของประธานหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดในชีวิต เขากดรับสายโทรศัพท์ทันที ปลายสายส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็นน่าขนลุกดังลอดเข้ามา... “ไงคะ... คุณอคิน สนุกกับอดีตภรรยาบนเตียงอยู่หรือเปล่าเอ่ย? อย่าเพิ่งรีบมีความสุขมากนักล่ะ... เพราะถ้าแกช้าไปอีกแค่สิบนาที ลูกชายสุดที่รักของแกอาจจะไม่ได้เห็นตะวันรุ่งพรุ่งนี้อีกต่อไปแล้ว!” สายตัดไปทันทีพร้อมกับพิกัด GPS ปริศนาที่ถูกส่งตรงเข้ามาในข้อความถัดมา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับอารมณ์อันเข้มข้นและร้อนแรงนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ชฎาพรายไวน์แดง