รอยแค้นสะท้อนใจ

ประตูกระจกบานใหญ่ในห้องรับรองของเพนต์เฮาส์หรูสะท้อนเงาของความแตกสลาย รินรดายืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินอ่อน ความหนาแน่นของอากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก เมื่องIออคินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทิฐิมานะบัดนี้เบิกกว้าง ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้านเล็กน้อยราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจเมื่อความจริงที่เขาปฏิเสธมาตลอดห้าปีถูกกระชากหน้ากากออกจนหมดสิ้น "ลีโอ... ลูกพ่ออย่างนั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและทรงอำนาจ บัดนี้กลับสั่นพร่า เจือไปด้วยความตกตะลึงและร้าวรานจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ อคินมองเด็กชายวัยห้าขวบที่ยืนหลบอยู่หลังชายกระโปรงของรินรดา ใบหน้านั้น... ดวงตากลมโต จมูกรั้น และโดยเฉพาะมุมปากที่มักจะเม้มเข้าหากันเวลาดื้อรั้น มันคือสำเนาถูกต้องของตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน ภาพอดีตที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธอเพราะเข้าใจว่าเธอคือนางมารร้ายผู้หวังเกาะตระกูลอัครเดชโภคิน ภาพที่เขาเคยขว้างใบหย่าใส่หน้าเธออย่างไม่ใยดี และคำพูดใจร้ายที่เขาเคยตอกย้ำว่าเธอไม่มีวันมีค่าพอกราบกราน ย้อนกลับมาทุบตีหัวใจของเขาในวินาทีนี้ราวกับค้อนเหล็ก "อย่าเข้ามานะ!" รินรดาหวีดร้องออกมาอย่างเหลืออด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พังทลายลงมาอาบสองแก้มอย่างไม่เป็นท่า เธอทรุดตัวลงโอบกอดร่างเล็กของน้องลีโอเข้าสู่อ้อมอก ปกป้องลูกชายด้วยสัญชาตญาณของแม่เสือสาว "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าลูก คุณไม่มีสิทธิ์เรียกเขาว่าลูกด้วยซ้ำ อคิน! ตลอดห้าปีที่คุณเหยียบยยำศักดิ์ศรีของฉัน คุณเคยสนใจไหมว่าเราสองแม่ลูกอยู่รอดมาได้ยังไง!" หัวใจของอคินปวดหนึบราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาก้าวเข้าไปหาพวกเธอด้วยท่าทีที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด สองมือหนายื่นออกไปหมายจะแตะต้องไหล่บางที่กำลังสั่นเทา แต่กลับต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อรินรดาปัดมือเขาออกอย่างรุนแรง พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย "อย่ามาแตะต้องเรา!" เธอคำรามลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่ถูกสะสมมานานแรมปี "ออกไปจากชีวิตของฉันและลูกซะ อคิน ความเจ็บปวดที่คุณเคยก่อไว้ มันมากเกินกว่าที่ผู้หญิงคนนี้จะให้อภัยได้แล้ว!" "ริน... พี่ขอโทษ..." อคินเพิ่งรู้ซึ้งถึงความหมายของคำว่า 'น้ำตานรก' ก็ในวินาทีนี้เอง เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาและไร้เรี่ยวแรง อำนาจ เงินตรา และชื่อเสียงที่เขามี ไม่สามารถซื้อเวลากลับมาแก้ไขความผิดพลาดในอดีตได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าเธอและลูก ยอมลดทิฐิทั้งหมดที่มีลงกับพื้น เพื่อแลกกับการได้มองดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักจากเธอบนโลกใบนี้อีกครั้ง แต่สิ่งที่เขากลับได้รับมีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชา แต่ทว่า... ความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบจากทางเดินด้านนอก พร้อมกับร่างระหงของรติมาที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก และภาพที่เธอเห็นตรงหน้าก็ทำให้รอยยิ้มพึงพอใจของเธอกลายเป็นความริษยาแหลมคม "อคินคะ เกิดอะไรขึ้นทำไมคุณถึง..." รติมาหยุดชะงักเมื่อเห็นสภาพของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังคุกเข่าต่อหน้าอดีตภรรยาและเด็กน้อยตัวเล็กๆ เธอกวาดตามองอย่างรวดเร็ว สมองอันเจ้าเล่ห์ประมวลผลสถานการณ์ทั้งหมดในเสี้ยววินาที และตระหนักได้ทันทีว่าถ้าความลับนี้เปิดเผย ตำแหน่งคุณนายอัครเดชโภคินที่เธอหมายปองจะหลุดลอยไปตลอดกาล "อุ๊ย! เด็กคนนี้..." รติมาแสร้งทำเป็นตกใจยกมือขึ้นปิดปาก ก่อนจะพุ่งเป้าไปที่น้องลีโอด้วยแววตาที่ซ่อนความร้ายกาจไว้มิดชิด "นี่คงไม่ใช่เด็กที่เธอไปเก็บมาจากไหนเพื่อมาเรียกร้องความสนใจจากอคินหรอกนะ รินรดา? วิธีการต่ำๆ แบบนี้เธอถนัดนักไม่ใช่หรือไง ถึงได้เอาเด็กมาเป็นเครื่องมือต่อรองเพื่อขอส่วนบุญ!" "หุบปากนะ รติมา!" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาที่เคยมีแต่น้ำตาบัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น เธอก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับศัตรูหัวใจอย่างไม่เกรงกลัว "คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกลูกของฉัน!" "ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์!" รติมาเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ก่อนจะหันไปเกาะแขนอคินแล้วออกแรงดึงรั้งให้เขาลุกขึ้น "อคินคะ อย่าไปหลงกลผู้หญิงคนนี้เลยค่ะ เธอวางแผนเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วที่จะใช้เด็กคนนี้มาผูกมัดคุณ คุณก็รู้ว่าผู้หญิงอย่างรินรดาน่ะทะเยอทะยานแค่ไหน!" อคินสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของรติมาอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้มืดมนน่ากลัว ดวงตาสสีเข้มจ้องมองรติมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกเมื่อเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย็นชาที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ออกจากเพนต์เฮาส์ของฉันไปซะ... รติมา" รติมาเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อหู "อคิน! คุณไล่ฉันเหรอคะ เพราะนังผู้หญิงสารเลวกับเด็กนี่เนี่ยนะ!" "ฉันบอกให้ออกไป!" อคินตวาดลั่นห้อง น้ำเสียงทรงอำนาจกดดันจนรติมาต้องถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เธอจะสะบัดหน้าหนีและวิ่งหนีออกไปจากห้องด้วยความแค้นเคืองที่สุมอก เมื่อความวุ่นวายภายนอกผ่านพ้นไป ความเงียบงันอันหนักอึ้งก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง อคินหันกลับมามองรินรดาและลูกชายด้วยสายตาสั่นระริก หัวใจของเขาเจ็บปวดเจียนตายเมื่อเห็นรินรดากระชับอ้อมกอดลูกน้อยแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าเขาจะแย่งเด็กคนนี้ไปจากอก "ริน... พี่ขอโอกาส..." อคินเอ่ยเสียงสั่น พยายามก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง "ให้พี่ได้ชดใช้... ให้พี่ได้ทำหน้าที่พ่อ..." รินรดายกยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของชายหนุ่ม เธอก้มมองหน้าลูกชายตัวน้อยที่ซุกซบอยู่กับอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอคินด้วยแววตาที่แข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว "หน้าที่พ่ออย่างนั้นเหรอ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "วันที่คุณไล่ฉันออกไปจากบ้านทั้งๆ ที่กำลังท้องอ่อนๆ วันที่คุณเหยียบยร้ำหัวใจฉันจนไม่เหลือชิ้นดี คุณเคยคิดถึงคำว่า 'พ่อ' บ้างไหม อคิน? สายไปแล้ว... ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว" พูดจบ เธอก็จูงมือน้องลีโอเตรียมจะก้าวเดินผ่านร่างสูงใหญ่ของเขาไปอย่างไร้เยื่อใย อคินหน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้เธอเดินพ้นประตูบานนี้ไป เขาจะสูญเสียพวกเธอไปตลอดกาลอย่างไม่มีวันเรียกคืนได้ ในวินาทีแห่งความเป็นตายของความสัมพันธ์ อคินตัดสินใจทำในสิ่งที่คนอย่าง 'อคิน อัครเดชโภคิน' ไม่เคยทำกับใครมาก่อนในชีวิต... เขารีบพุ่งตัวไปขวางหน้าประตู ปิดกั้นทางออกของสองแม่ลูกอย่างเด็ดขาด ก่อนจะทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเด็กชายวัยห้าขวบที่กำลังมองเขาด้วยความหวาดกลัว และเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยาด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นขอบตาเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี "ถ้าการชดใช้มันต้องแลกด้วยลมหายใจของพี่..." อคินพูดเสียงสั่นเครือ หยดน้ำตาลูกผู้ชายร่วงหล่นลงบนพื้นพรมราคาแพง "พี่ก็จะยอมคุกเข่าอยู่ตรงนี้... จนกว่ารินจะยอมใจอ่อน หรือจนกว่าความตายจะพรากเราไป" รินรดาชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลยอมก้มหัวให้เธียรอย่างไร้ศักดิ์ศรี แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้เอื้อံเอ่ยคำตอบใดๆ ออกมา เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของอคินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ อคินขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดและปัดสายตาทิ้ง แต่หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมากลับปรากฏข้อความสั้นๆ พร้อมรูปถ่ายแนบที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะقفกทันที มันคือภาพของ 'น้องลีโอ' ที่กำลังเดินอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาลในวันนี้... พร้อมกับข้อความปริศนาที่ส่งตรงมาจากเบอร์แปลกโผล่ขึ้นมาบนหน้าจอ *‘ถ้าไม่อยากให้ลูกชายสุดที่รักของแกหายสาบสูญไปตลอดกาล... เตรียมเซ็นโอนหุ้นทั้งหมดร้อยเปอร์เซ็นต์ให้ฉันซะ อคิน!’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางอินไปกับความเจ็บปวดและการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!