น้ำตาของอดีตเมีย

เสียงแก้วไวน์คริสตัลกระทบกับขอบโต๊ะหินอ่อนดัง *เคร้ง* สะท้อนก้องความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูหรา อคิน อัครเดชโภคิน ยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นสลักจากหินแกรนิต นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนยากจะควบคุม รินรดา หรือ 'ลินิน' ในยามนี้ ไม่ใช่อดีตภรรยาตัวเล็กๆ คนเดิมที่เคยเอาแต่ก้มหน้ารับฟังคำดูถูกและหยาดหยดน้ำตาให้เขาเชยชมอีกต่อไปแล้ว แววตาของเธอในยามนี้เปี่ยมไปด้วยเพลิงริษยาและไฟแค้นที่ถูกสุมทุมด้วยหยาดน้ำตามานานนับห้าปีเต็ม ความเปราะบางที่เขาเคยเหยียบย่ำ ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเกราะเหล็กกล้าที่พร้อมจะทิ่มแทงหัวใจของเขาให้แหลกสลายเป็นจุล "คุณคิดว่าเงินก้อนโตที่คุณพยายามยัดเยียดให้ฉัน มันจะลบภาพความเลวร้ายที่คุณทำไว้กับฉันกับลูกได้งั้นเหรอคะ อคิน!" เสียงหวานที่สั่นเครือด้วยแรงสะอื้นไห้แผดเผาบรรยากาศรอบตัวให้ร้อนระอุ ลินินก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำฟ้าอยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวชี้ตรงไปยังอกเสื้อสูทราคาแพงของเขาโดยไม่หลบสายตา ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาเนิ่นนานระเบิดออกมาเป็นหยาดน้ำใสที่รินไหลอาบแก้มเนียน แต่มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ... แต่มันคือหยาดน้ำตาแห่งความเดือดดาลที่อัดแน่นไปด้วยความเกลียดชัง อคินขยับกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว เขาพยายามจะเอ่ยปากแก้ตัว พยายามจะพูดคำว่า 'ขอโทษ' ที่ติดอยู่บริเวณลำคอราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ แต่ทว่า... รินรดาไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เอ่ยคำใดๆ ออกมาอีก "ห้าปีค่ะ! ห้าปีเต็มๆ ที่ฉันต้องกอดลูกแล้วร้องไห้ในห้องเช่าแคบๆ ห้าปีที่ฉันต้องปากกัดตีนถีบส่งเสียตัวเองกับพยานรักที่คุณไม่เคยแม้แต่จะชายตาแล! ในขณะที่คุณควงผู้หญิงหน้าเงินอย่างรติมาออกงานสังคมเย้ยหยันฉัน คุณเคยรู้บ้างไหมคะว่าแม่ลูกคู่นี้ต้องผ่านความตายมาสักกี่ครั้ง!" คำพูดทุกคำเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ อคินรู้สึกราวกับลมหายใจสะดุดกะทันหัน หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึง 'น้องลีโอ' เด็กชายตัวน้อยหน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาคนนั้น... เด็กน้อยที่เขาเพิ่งล่วงรู้ความจริงว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง และเป็นเด็กคนเดียวกับที่เขาเคยเกือบจะขับรถชนด้วยความรำคาญใจเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ "ลินิน... ผม..." มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าจับเรียวแขนเล็กที่สั่นเทาด้วยความโกรธ แต่นางเอกในดวงใจกลับปัดป้องมันออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอแผดเสียงกรีดร้องลั่น หยดน้ำตาร่วงหล่นลงกระทบหลังมือเขา ร้อนผ่าวราดรดลงบนหัวใจที่ด้านชา "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าฉันด้วยซ้ำ อคิน! ความรักที่ฉันเคยมีให้คุณ มันตายไปพร้อมกับวันที่คุณเซ็นใบหย่าและไล่ฉันออกจากบ้านหลังนั้นแล้ว!" บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก อคินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาทนมองหยาดน้ำตาของเธอไม่ได้ ทนเห็นแววตาชิงชังที่เธอมองมาไม่ได้ ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดห้าปีบีบคั้นให้ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสูญเสียการควบคุม ฉับพลัน... อคินตัดสินใจทำในสิ่งที่หญิงสาวไม่คาดคิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดติดกับแผงอกกว้าง รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อริมฝีปากหยักลึกของเขาโน้มลงมาทาบทับปิดกั้นเสียงตัดพ้อต่อว่าทั้งหมดด้วยความดุดันและเร่าร้อน "อื้อ... ปล่อยนะ... อคิน!" เธอพยายามทุบตีแผงอกเขา ปัดป้องริมฝีปากที่กำลังบดขยี้ลงมาด้วยความโหยหาและสำนึกผิด รสจูบในคราแรกเต็มไปด้วยความดุดันและดลบันดาลจากความคลั่ง ริมฝีปากหนาขบเม้มริมฝีปากอิ่มสีระเรื่ออย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามานานแสนนาน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่คุ้นเคยปลุกเร้าความทรงจำสีเลือดและคราบน้ำตาในอดีตให้ย้อนกลับมาซ้อนทับ ทว่า... เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงขัดขืนที่เริ่มอ่อนระโหยโรยแรง อคินก็เปลี่ยนกลยุทธ์ มือใหญ่วาดโอบแผ่นหลังบางแน่นไม่ให้เธอหนีไปไหน ลูบไล้สัมผัสผ่านเนื้อผ้าแพรบางเบาอย่างเชี่ยวชาญ ปลายนิ้วร้อนผ่าวกรีดกรายตามแนวโค้งเว้าของสรีระจนรินรดาเผลอหลุดเสียงครางประท้วงในลำคอด้วยความวาบหวามที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ รสจูบที่เคยป่าเถื่อนแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย อคินถอนริมฝีปากออกนิดเพื่อกอบโกยลมหายใจ ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าคมสันลงซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบจางๆ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนที่ร่วงหล่นลงมาตามแรงยื้อยุด ทำให้ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยพิษสวาทที่เขาจงใจปลุกปั่น "คุณมันคนใจร้าย..." รินรดากระซิบเสียงพร่าเบาหวิว มือที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแผดเผาด้วยความเร่าร้อนและสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้อย่างไม่ยอมหยุดหย่อน อคินอุ้มร่างบางขึ้นแนบกายโดยไม่ยอมปล่อยให้เท้าแตะพื้น ก้าวตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง นำพาร่างของทั้งคู่ทิ้งตัวลงแนบชิดติดกัน ท่ามกลางแสงไฟสลัวยามค่ำคืนที่สาดส่องผ่านกระจกใสบานยักษ์ ลินินตกเป็นฝ่ายจำนนต่อแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ ทั้งความเจ็บปวดในอดีตและความปรารถนาลึกซึ้งในปัจจุบันผสมปนเปกันจนแยกไม่อציก ว่าอันไหนคือความเกลียด และอันไหนคือความโหยหา เรียวขาถูกแยกออกจากกันอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด อคินทาบทับร่างหนาลงบนเรือนร่างอรชรที่สั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเวทนาและคำขอร้องที่ไร้เสียง "ผมขอโทษ... ลินิน ให้โอกาสผมได้ชดใช้... ให้ผมได้รักคุณอีกครั้ง" ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะประกบเข้าหากันอีกครั้งท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วจadขัดจังหวะความสัมพันธ์อันเร่าร้อน ตามด้วยเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วที่ตะโกนเรียกเข้ามาจากด้านนอก ทำให้หัวใจของคนทั้งคู่แทบหยุดเต้น "คุณแม่ครับ! คุณแม่ขาเปิดประตูให้ลีโอหน่อยครับ... มีคุณป้าใจร้ายคนนึงบอกว่าคุณแม่กำลังจะทิ้งลีโอไปจริงๆ ใช่ไหมครับ!" อคินชะงักกึก รินรดาลืมตาโพลงด้วยความตกใจ หยาดน้ำตาที่แห้งเหือดกลับรื้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงลูกชายตัวน้อย และชื่อของ 'คุณป้าใจร้าย' ที่หมายถึงใครไปไม่ได้นอกจาก... รติมา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ