พายุพิโรธของพ่อ

"คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องลูกฉัน!" เสียงตวาดที่สั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงดังสะท้อนไปทั่วห้องรับแขกสไตล์โมเดิร์น ลินินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนโยนและยอมให้เขาเหยียบย่ำในอดีต บัดนี้ลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความเดือดดาล มือบางข้างหนึ่งคว้าตัวเด็กชายวัยห้าขวบเข้ามากอดแนบอกไว้แน่นราวกับไข่ในหิน อคิน อัครเดชโภคิน ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มราคาแพงดูคุกคามและทรงอำนาจจนน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยราวน้ำแข็ง บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของความตกตะลึงและคลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนจนยากจะควบคุม ดวงตาคมกริบกวาดมองเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนของอดีตภรรยา—เด็กชายที่มีดวงตาคมปลาบ จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าถอดแบบมาจากเขาเหมือนพิมพ์เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยน ความเงียบงันอันน่าอึดอัดโรยตัวปกคลุมไปทั่วพื้นที่ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของลินิน และเสียงหัวใจของอคินที่เต้นกระหน่ำรัวราวดรัมเมอร์ในอก ภาพเด็กชายหน้าตาเหมือนเขาเปี๊ยบเมื่อครู่ตอนที่เขาก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ แล้วบังเอิญเห็นเด็กน้อยกำลังต่อเลโก้อย่างเพลิดเพลิน มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ... มันคือความจริงที่ตบเข้าที่หน้าเขาอย่างจัง ความจริงที่ว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้สูญเสียแค่ผู้หญิงที่รักและซื่อสัตย์ที่สุดในชีวิต แต่เขายังพลาดโอกาสที่จะได้เห็นรอยยิ้มแรก คำพูดแรก และการเติบโตของสายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง "ลีโอ... ไปรอแม่ที่ห้องนอนก่อนลูก" ลินินพยายามปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลที่สุดเมื่อก้มลงกระซิบกับเด็กชายในอ้อมแขน แม้หัวใจเธอกำลังสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ "แต่คุณอาคนนั้น... หน้าเหมือนคุณพ่อในรูปที่แม่เก็บไว้เลยนี่ครับ" เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสา นิ้วเล็กๆ ชี้มาที่อคินอย่างซื่อตรง ทำเอาลินินหน้าถอดสี ส่วนอคินถึงกับสะท้านเฮือก ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ "ไปเคนะลูก เป็นเด็กดีนะ" เธอกลั้นใจผลักร่างเล็กของลูกชายให้เดินขึ้นบันไดไป โดยมีสายตาคมกริบของอคินมองตามร่างเล็กนั้นไม่กะพริบ จนกระทั่งลับตาไป เมื่อปราศจากร่างของเด็กน้อย บรรยากาศในห้องก็ยิ่งคุกรุ่นและตึงเครียดขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก อคินก้าวเท้าช้าๆ เข้าหาลินิน แรงกดดันจากความเป็นประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแผ่ซ่านจนลินินต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็ง เธอยืดตัวขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป กำแพงความอ่อนแอพังทลายลงหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณของแม่ปกป้องลูก "ทำไม... ลินิน ทำไมถึงปิดบังเรื่องลูก?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้นระคนกัน ดวงตาคมสีเข้มแดงก่ำด้วยพิษอารมณ์ "ผมเป็นพ่อของเด็กนะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาพรากลูกไปจากผมถึงห้าปี!" "สิทธิ์เหรอ?" ลินินแค่นหัวเราะออกมาด้วยความขื่นขม หยดน้ำใสเอ่อคลอเบ้าตาแต่เธอจงใจเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ "คุณยังกล้าถามหาคำว่าสิทธิ์จากฉันอีกเหรอคะ คุณอคิน? วันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณบอกว่าเด็กในท้องฉันเป็นแค่เครื่องมือมารยาที่คุณรังเกียจ วันที่คุณเซ็นใบหย่าและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน... ตอนนั้นคุณเคยจำได้ไหมว่าเรามีอะไรร่วมกันบ้าง!" ถ้อยคำบาดลึกพุ่งตรงเข้าเสียบแทงใจอคินราวกับลูกศรอาบยาพิษ เขานิ่งอึ้ง พูดไม่ออก ภาพวันเก่าๆ ย้อนกลับมาหลอกหลอน วันที่เขาตาบอดเพราะทิฐิ วันที่เขาปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้เดินจากไปท่ามกลางสายฝนโดยไม่แม้แต่จะหันมามองความจริงในแววตาของเธอ "แต่นั่นลูกผม..." อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนลินินไม่มีทางถอย "สายเลือดของผมไหลเวียนอยู่ในตัวเด็กคนนั้น คุณไม่มีสิทธิ์เอาเขาไปจากผมเด็ดขาด ลินิน!" "ฉันมีสิทธิ์ทั้งหมดเพราะฉันเลี้ยงเขามาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา! ในวันที่คุณเอาแต่สนุกสนานกับรติมา ในวันที่คุณควงผู้หญิงคนอื่นออกงานสังคมอย่างมีความสุข ฉันต้องดิ้นรนแทบตายเพื่อปกป้องชีวิตเล็กๆ ในท้องนี้ให้รอดปลอดภัยจากความใจร้ายของคุณ!" ลินินตะโกนใส่หน้าเขาบ้าง น้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงผล็อยลงมาอย่างสุดกลั้น แต่แววตากลับแข็งกร้าวเด็ดเดี่ยว "คุณไม่มีทางได้ลีโอไป... อย่าแม้แต่จะคิด!" อคินรู้สึกราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบซ้ำลงที่กลางอก ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธมันเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ เขาเอื้อมมือหมายจะคว้าแขนเรียวเพื่อดึงเธอเข้ามาระบายความอัดอั้น แต่ลินินกลับสะบัดหนีอย่างแรงราวกับรังเกียจเดียดฉันท์สัมผัสของเขา "ถอยไป!" เธอคำรามเสียงต่ำ พร้อมกับชี้หน้าเขา "ถ้าคุณยังกล้าเข้ามาใกล้ลูกของฉัน หรือคิดจะใช้เงินซื้อเขาไปเหมือนที่เคยทำกับฉันล่ะก็... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน คุณจะได้เห็นร่างไร้ลมหายใจของฉันกับลูกแทนที่จะได้อุ้มเขา!" ความเด็ดเดี่ยวและแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองระคนหวาดกลัวของลินิน ทำให้อคินชะงักงัน เขาไม่เคยเห็นมุมนี้ของเธอมาก่อน ผู้หญิงที่เคยอ่อนหวานและยอมให้เขาทำร้ายจิตใจเสมอ บัดนี้กลายเป็นแม่เสือสาวที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องลูกน้อย ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากทางบันได "คุณแม่ครับ... มีจดหมายส่งมาถึงคุณแม่ครับ" ลินินสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมองลูกชายที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้ในมือด้วยความงุนงง ก่อนจะเบนสายตากลับมามองอคินที่ยืนจ้องเธอด้วยความสงสัยไม่แพ้กัน อคินขมวดคิ้วแน่น เขาสืบเท้าเดินเลี่ยงลินินแล้วก้าวขึ้นบันไดไปหาเด็กชาย ทว่าลินินกลับพุ่งตัวตามไปคว้าซองเอกสารนั้นจากมือลูกชายด้วยความร้อนรน แต่ไม่ทันเสียแล้ว เมื่ออคินใช้ความเร็วกว่าคว้ามุมซองอีกด้านไว้ได้ทัน ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าซองเอกสารที่มีตราประทับจากสำนักงานกฎหมายชื่อดัง ก่อนที่เขาจะดึงแผ่นกระดาษข้างในออกมาอ่านด้วยความรวดเร็ว วินาทีต่อมา ลมหายใจของอคินก็แทบหยุดสะ kh ฉับพลัน ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนโกรธจัด เมื่อสิ่งที่ปรากฏอยู่บนเอกสารแผ่นนั้นคือ... ใบฟ้องหย่าร้างซ้อน และผลตรวจ DNA ที่ระบุชื่อของเขาอย่างชัดเจนว่าเป็นบิดาโดยสายเลือด แต่ทว่า... ชื่อผู้ปกครองโดยชอบธรรมตามกฎหมายกลับไม่ใช่ชื่อของเขา และไม่ใช่ชื่อของลินิน! อคินเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองอดีตภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและเพลิงโทสะที่กำลังปะทุขึ้นมาใหม่อีกระลอกใหญ่ "นี่มันหมายความว่ายังไง ลินิน..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว "ใคร... ใครคือผู้ชายที่เซ็นชื่อเป็นพ่อบุญธรรมในเอกสารฉบับนี้!" —ชฎาพรายไวน์แดง—