ความจริงที่บาดลึก

ซองกระดาษสีน้ำตาลธรรมดาๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานหรูหราสไตล์มินิมอล น้ำหนักของมันช่างเบาเสียจนน่าขัน แต่เนื้อหาข้างในกลับมีอำนาจมากพอที่จะบดขยี้หัวใจทระนงของประธานหนุ่มแห่งอัครเดชโภคินให้แหลกสลายกลายเป็น Cinder ในพริบตา อคินจ้องมองมันด้วยดวงตาที่แดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิด ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว ณ เพนต์เฮาส์หรู ยะเยือกเสียจนลมหายใจของเขากลายเป็นไอเย็นเยียบ ความรู้สึกหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตกำลังกัดกินขั้วหัวใจ ผู้ชายที่เคยเชื่อมั่นในอำนาจเงินตราและเหตุผลทางธุรกิจอย่างเขา กลับไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นเดียวขึ้นมาอ่าน "โกหก... มันต้องเป็นเอกสารปลอม" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบจำไม่ได้ เขากัดกรามแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ทิฐิที่เคยค้ำจุนมาตลอดหลายปีพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เมื่อความจริงอันโหดร้ายกำลังกระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจัง ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน... ภาพที่ลินินยืนสบตาเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความหยามเหยียด ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงสำนึก *“คุณอยากพิสูจน์นักไม่ใช่เหรอคะอคิน? อยากรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกอกุศลที่คุณเคยผลไสไล่ส่ง หรือเป็นแค่เกมแก้แค้นตื้นเขินของฉัน... เชิญตรวจให้พอใจเลยค่ะ! แต่จำไว้... ถ้าผลมันออกมาว่าเขาคือสายเลือดของคุณจริงๆ อย่ามาแม้แต่จะแตะต้องลูกฉันด้วยซ้ำดินโคลนปลายเล็บของคุณ!”* วาจาเชือดเฉือนที่ออกจากริมฝีปากอิ่มสวยคู่นั้นกรีดลึกเข้าไปในเนื้อเยื่อหัวใจ ลินินในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ยอมให้เขารังแกหรือตักตวงความรักฝ่ายเดียวอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นแม่เสือที่พร้อมจะปกป้องลูกน้อยด้วยชีวิต และนั่นคือสิ่งที่ทำให้อคินรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยที่สุดในโลกใบนี้ ปลายนิ้วหนาสั่นเทาเอื้อมไปแตะที่มุมซองเอกสารอย่างลังเล ก่อนจะกระชากมันเปิดออกด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความบนกระดาษ A4 แผ่นนั้นผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมาบังวิสัยทัศน์ *ชื่อ-นามสกุล: เด็กชายรวินทร์ อัครเดชโภคิน* *ความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมกับ: นายอคิน อัครเดชโภคิน (บิดา)* *ผลการตรวจ: พบความสัมพันธ์ทางสายเลือด (Biological Father) 99.99%* ตัวเลขเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์... มันคือคำพิพากษาจากสวรรค์ที่ตบหน้าเขาอย่างแรง "อึก..." อคินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้เรี่ยวแรง เอกสารในมือร่วงหล่นลงระนาบพื้น ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายกำยำสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยในหัวของตัวเองดังสะท้อนก้อง ภาพวันเก่าๆ ที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งภรรยา __________ หญิงสาวที่ตั้งท้องลูกของเขาในย้อนเวลากลับไปวันที่เธอน้ำตานองหน้าอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่สิ่งที่เขาตอบแทนเธอกลับเป็นความเย็นชาและถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามว่าเธอเป็นแค่นางบำเรอที่หวังเกาะบัลลังก์ เขาโง่เง่า... เขาคือคนที่ทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือคู่นี้ ภาพใบหน้าจิ้มลิ้มของน้องลีโอ เด็กชายวัยห้าขวบผู้มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกัน วิ่งวนเวียนเข้ามาในหัว รอยยิ้มสดใส เสียงหัวเราะคิกคัก และคำพูดฉลาดเกินวัย ทุกอย่างมันฟ้องชัดเจนอยู่แล้ว ทำไมเขาถึงโง่เขลาเบาปัญญาจนดูไม่ออก ทำไมเขาถึงปล่อยให้อคติและความระแวงมาบดบังดวงตาจนทำร้ายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองได้ลงคอ น้ำตาของผู้ชายที่หยาดหยดลงมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ไม่ได้ช่วยชะล้างความผิดบาปในใจให้เบาบางลงเลยแม้แต่น้อย มันกลับเผาไหม้ผิวเนื้อให้เจ็บปวดร้าวรานยิ่งกว่าถูกไฟสุม "ลินิน... ผมขอโทษ..." เสียงครางต่ำชื่ออดีตภรรยาหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์สึนามิที่พร้อมจะกลืนกินวิญญาณของเขาให้แตกดับ ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมี ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี แต่ทว่า... ท่ามกลางความมืดมนและเสียงสะอื้นไห้ของประธานหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทกลับถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างระหงของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยลอยแตะจมูก อคินเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาแดงก่ำหวังว่าจะเป็นร่างบางของคนที่เขากำลังสำนึกผิด แต่ทว่า... ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่ลินิน รติมา... อดีตคนรักเก่า ยืนกอดอกส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้เขา ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพอันน่าสมเพชของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลด้วยความเย้ยหยัน ก่อนที่ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของอคินเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วกระดูก "ตกใจมากเหรอคะคุณอคิน ที่รู้ว่าเด็กนั่นเป็นลูกของคุณจริงๆ... แต่เสียใจด้วยนะคะ เพราะตอนนี้ ความลับเรื่องที่คุณกำลังจะเสียทุกอย่างให้ทายาทตัวน้อยคนนี้ กำลังจะหลุดออกไปให้บอร์ดบริหารและนักข่าวรู้แล้วค่ะ..." รติมาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ ขณะที่อคินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเขาสั่นสะท้อนเสียงเตือนข้อความพร้อมกันหลายสิบสาย! —ชฎาพรายไวน์แดง—