ก้าวสำคัญสู่การยอมรับ

เสียงถอนหายใจยาวนานที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของลินิน ราวกับจะช่วยขับไล่ความอึดอัดที่สุมแน่นอยู่ในทรวงอกออกไปเสียที หญิงสาวยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัว มือเรียวงามกำลังจัดสาบเสื้อสูทสีครีมเข้ารูปของตนเองให้เรียบร้อย แต่สายตาเจ้ากรรมกลับคอยแต่จะเหลือบมองเงาสะท้อนของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเขียวมรกตด้านหลัง อคิน ในยามนี้ไม่ได้สวมใส่ชุดสูททางการแบบประธานบริษัทผู้เย็นชาและทรงอำนาจอย่างที่เธอคุ้นตา หากแต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงและเส้นเลือดปูดโปนตามแบบฉบับชายหนุ่มสุขภาพดี ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่เธออย่างไม่วางตา ราวกับเกรงว่าหากเขากะพริบตาเพียงเสี้ยววินาที ร่างบางตรงหน้าจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุหายไปต่อหน้าต่อตา "คุณควรกลับไปได้แล้วนะคะ อคิน" ลินินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยตรงปลายเสียงอย่างปิดไม่มิด "งานที่บริษัทของคุณน่าจะมีล้นมือ ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาคอยรับส่งฉันกับลูกแบบนี้ทุกวันหรอกค่ะ" "เวลาที่ได้อยู่กับคุณและลีโอ... ไม่เคยเป็นเวลาที่เสียเปล่าสำหรับผมเลยสักครั้ง ริน" อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนลินินต้องผอยหลังก้นชนโต๊ะเครื่องแป้ง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงโชยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ให้ลึกที่สุด "หรือว่า... คุณกลัวว่าหัวใจตัวเองจะห้ามใจไม่ไหว ถึงได้พยายามผลักไสผมอยู่เรื่อยแบบนี้" "อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะ คุณอคิน" ลินินเชิดหน้าขึ้น สบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่เต็มไปด้วยประกายความเร่าร้อนคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากคุณเมื่อห้าปีก่อนอีกแล้ว สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้... มันไม่มีทางทำให้ฉันใจอ่อนหรอกค่ะ" "จริงเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายกระซิบชิดริมใบหูของเธอ พร้อมกับวงแขนแข็งแกร่งที่เอื้อมมาโอบกอดเอวคอดกิ่วไว้หลวมๆ ป้องกันไม่ให้เธอขยับหนี "ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกอะไรเลยทำไมมือของคุณถึงได้เย็นเฉียบแบบนี้ล่ะ ริน... หัวใจของคุณมันกำลังทรยศคำพูดของคุณอยู่นะ" สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่บริเวณสะโพกผ่านเนื้อผ้าบางเบา ส่งกระแสความวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ลินินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่ทว่าอคินกลับยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "ปล่อยค่ะ! ถ้าคุณยังไม่ปล่อย ฉันจะเรียกให้คนมาช่วย..." "เรียกสิครับ ให้คนทั้งบ้านได้ยินเลยก็ได้ว่าอดีตภรรยาและอดีตสามีเขากลังปรับความเข้าใจกันอยู่" อคินกระซิบบริเวณซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสจูบแผ่วเบาที่แตะลงบนผิวเนื้อนวลเนียนทำเอาลินินสะท้อนเฮือก สมองที่เคยประมวลผลอย่างเฉียบคมพลันขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงต่อต้านที่มีลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย ความพยายามและความอ่อนโยนที่เขาเพียรพยายามแสดงออกตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ทั้งสายตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด การยอมลดทิฐิลงเพื่อเข้าหา 'น้องลีโอ' ลูกชายที่เขาเคยปฏิเสธอย่างไรvเยื่อใย และการคอยดูแลเอาใจใส่เธอราวกับไข่ในหิน... ทั้งหมดนี้กำลังกัดเซาะกำแพงทิฐิที่เธอก่อขึ้นอย่างช้าๆ จนมันเริ่มแตกร้าวทีละน้อย ลินินหอบหายใจหนักหน่วงเมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนมาทาบทับกลีบปากนุ่มของเธออย่างจงใจ ความนุ่มนวลและอ่อนหวานในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและเรียกร้องอย่างรวดเร็วเมื่ออคินแทรกเรียวลิ้นเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา อัดแน่นด้วยความสำนึกผิด และเจือไว้ด้วยเสน่หาอันลึกซึ้ง ทำให้ร่างบางแทบละลายคอพับคออ่อนลงไปกองกับพื้น มือหนาเลื่อนขึ้นประคองท้ายทอยของเธอให้รับองศาจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลินินพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่สติสัมปชัญญะกลับพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสคุ้นเคยที่เธอเคยเสพ3ติดในอดีต เรียวแขนเนียนโดยไม่รู้ตัวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งร่างหนาให้เข้ามาชิดแนบแน่นยิ่งขึ้น เสียงครางประท้วงในลำคอของเธอถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากของเขา ความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา บัดนี้กำลังปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ อคินอุ้มร่างบางขึ้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน ลินินหวีดร้องด้วยความตกใจก่อนที่แผ่นหลังจะสัมผัสกับความนุ่มของเตียงนอนขนาดใหญ่ในห้องนอนของเธอ อคินตามทาบทับลงมา ร่างกายกำยำบดBบังเรือนร่างระหงไว้มิดชิด แววตาของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่ร้อนแรงจนแทบจะเผาผลาญทุกสิ่ง "ริน... ผมรักคุณ" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทำให้ขอบตาของลินินร้อนผ่าว หยาดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งรัก ทั้งแค้น ทั้งโหยหา และความหวาดกลัวที่จะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง "คุณมันคนใจร้าย... อคิน" เสียงกระซิบพร่าเล็ดลอดไรฟัน ขณะที่นิ้วมือเรียวขยุ้มกลุ่มผมสีดำสนิทของเขาแน่น "คุณทำร้ายฉัน... ทิ้งฉันไป..." "ผมรู้... ผมรู้ว่าผมมันเลวแค่ไหน" อคินพรมจูบซับหยาดน้ำตาที่หางตาของเธออย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนและจริงใจทำให้หัวใจที่ด้านชาของลินินยวบยาบลง "แต่โปรดให้โอกาสผมได้แก้ตัว ได้รักและดูแลคุณกับลูก ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่ผมเคยทำไว้... ได้ไหมครับ ริน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ประสานกันเป็นจังหวะ ลินินมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ฉายแววเจ็บปวดและเวทนาตนเองอย่างแท้จริง กำแพงในใจที่เคยแข็งแกร่ง พังทลายลงในวินาทีนั้นเอง เธอยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาที่มีร่องรอยความเหนื่อยล้า ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำนนต่อหัวใจตัวเอง "ถ้าคุณกล้าทำร้ายฉันอีก... ฉันจะไม่ให้อภัยคุณอีกแล้วนะคะ อคิน" รอยยิ้มที่กว้างที่สุดในรอบหลายปีปรากฏขึ้นบนใบหน้าของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง อคินก้มลงประกบจูบเธียรด้วยความซาบซึ้งและร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม เสื้อผ้าหลุดลุ่ยทีละชิ้นตามอารมณ์เสน่หาที่โหมกระหน่ำ ค่ำคืนนี้ไม่ใช่เพียงแค่การยอมรับทางกาย แต่คือการหลอมรวมดวงใจสองดวงที่เคยแตกสลายให้กลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงครางหวานหูและบทเพลงรักที่บรรเลงอย่างเนิ่นนานจนถึงรุ่งสว่าง ... ทว่า... ความสุขมักอยู่กับมนุษย์เราได้ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องนอนดังขึ้นรัวๆ ขัดจังหวะความเงียบสงบยามเช้า ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของน้องลีโอดังทะลุเข้ามา "คุณพ่อขา! คุณแม่ขา! มีคุณป้าคนสวยใจดีบอกว่ามีเรื่องสำคัญมากๆ ต้องรีบพบคุณพ่อกับคุณแม่ตอนนี้เลยครับ!" อคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ เขากำลังจะก้มลงสวมกอดร่างบางที่นอนหอบเหนื่อยอยู่ใต้ร่าง ทว่าลินินกลับหน้าถอดสีเมื่อได้ยินเสียงเด็กน้อยและประโยคถัดมาที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "เธอชื่อ 'รติมา' ค่ะคุณอคิน... และเธอบอกว่า เธอนำ 'เอกสารสำคัญ' ที่จะเปลี่ยนชีวิตครอบครัวเราไปตลอดกาลมาด้วย!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ *ชฎาพรายไวน์แดง*