ปกป้องเธอด้วยชีวิต

แสงแฟลชจากสำนักข่าวบันเทิงนับสิบตัวสาดกระหน่ำเข้าใส่ร่างของลินินจนดวงตากล้าๆ ต้องหรี่ลงด้วยความแสบระคาย เสียงตะโกนถามคำถามอย่างเสียมารยาทดังเซ็งแซ่ราวกับฝูงแร้งรุมทึ้งซากสัตว์ ข่าวฉาวโฉ่ที่ถูกกุขึ้นโดยฝีมือใครบางคนกำลังพยายามเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดินในชั่วข้ามคืน ทว่า ก่อนที่ฝูงนักข่าวจะทันได้ก้าวล้ำเส้นเข้ามาประชิดตัว ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีเข้มของอคินก็ก้าวเข้ามาบังหน้าเธอไว้ราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย "ถอยไป!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของอคิน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองฝูงชนตรงหน้าด้วยรัศมีคุกคามที่ทรงพลังเสียจนทุกคนต้องผถอยร่นโดยอัตโนมัติ เขาไม่เพียงแต่ออกหน้าปกป้องเธอจากพายุข่าวลืออันโสมمนี้เท่านั้น แต่ทว่าท่อนแขนแข็งแกร่งยังตวัดโอบกระชับรอบเอวบางของเธอเข้าหาเรือนร่างของเขาอย่างแน่นหนา เป็นการประกาศให้โลกรู้ต่อหน้าสาธารณชนว่าผู้หญิงคนนี้อยู่ใต้การคุ้มครองของ 'อคิน อัครเดชโภคิน' และไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้องเธอได้แม้แต่ปลายนิ้ว หัวใจของลินินกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายตีรวนขึ้นมาในอก ทั้งความหวาดหวั่น ความซาบซึ้ง และทิฐิเก่าๆ ที่พยายามค้านว่าเธอไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขา แต่สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาที่แนบอยู่ตรงแผ่นหลังกลับส่งกระแสความอบอุ่นซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความคุ้นเคยในอดีตทำให้เธอดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งความทรงจำที่เธอพยายามหนีมาตลอด "คุณอคินครับ ข่าวลือเรื่องภาพหลุดกับผู้บริหารหนุ่มคนนั้น..." นักข่าวคนหนึ่งกล้าเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ถูกกดดันด้วยออร่าของประธานหนุ่ม "ข่าวโคมลอยที่ไร้สาระสิ้นดี!" อคินตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด นัยน์ตาคมราวกับใบมีดหันไปสบกล้องทุกตัว "ผมขอเตือนไว้ตรงนี้ว่า หากสำนักข่าวไหนยังกล้าเสนอข่าวบิดเบือนหรือสร้างความเสียหายให้แก่ภรรยา... อดีตภรรยาและแม่ของลูกผม เตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทและเรียกค่าเสียหายจนพวกคุณล้มละลายได้เลย" คำประกาศกร้าวที่ทรงพลังทำเอาบรรดานักข่าวถึงกับกลืนน้ำลายไม่กล้าซักถามต่อ อคินไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งตัวอีก เขาพาLินินฝ่าวงล้อมตรงไปขึ้นรถยนต์หรูที่จอดรออยู่ท่ามกลางการคุ้มกันของบอดี้การ์ดทันที ประตูกลอนรถถูกปิดลง ตัดขาดเสียงอึกทึกครึกโครมภายนอกให้เหลือเพียงความเงียบงันภายในห้องโดยสารที่อบอวลไปด้วยความตึงเครียด ลินินหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่ยังไม่สงบดี เธอนั่งตัวเกร็งชิดมุมเบาะฝั่งตรงข้าม พยายามสร้างระยะห่างจากร่างสูงที่นั่งอยู่เคียงข้าง ทว่าพื้นที่ภายในรถกลับแคบลงถนัดตาเมื่ออคินขยับกายเข้าหา "ทำไมคุณต้องทำแบบนี้..." เสียงหวานเอ่ยถามแผ่วเบา นัยน์ตาคู่สวยที่เคยเข้มแข็งตอนนี้กลับไหวระริกด้วยความสับสน "เราหย่ากัน ฐานะของเรามันจบลงไปนานแล้ว คุณไม่มีความจำเป็นต้องเอาชื่อเสียงของคุณมาเสี่ยงกับฉัน" อคินไม่ตอบทันที นัยน์ตาคมเข้มทอดมองใบหน้างามที่ฉายแววความดื้อรั้นผสมความเปราะบางอย่างพิจารณา หัวใจของเขาเจ็บแปลบทุกครั้งที่ได้ยินเธอย้ำเรื่องสถานะความสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้น มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะแก้มนุ่ม แต่ลินินกลับเบี่ยงหน้าหนีอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาปฏิเสธนั้นทำให้ความอดทนเส้นสุดท้ายของเขาขาดผึ่ง พรึบ! ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที กักขังร่างบางไว้ระหว่างเบาะที่นั่งกับแผงอกกว้างของเขา ลินินตื่นตระหนก เงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมที่ตอนนี้ลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและแรงหึงหวงที่ไม่อาจปิด The ร่างกายของเขาร้อนผ่าวมอบสัมผัสแนบชิดจนลมหายใจรดรินใส่กัน "อย่าผลักไสฉันอีกเลย ลินิน..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มแดงระเรื่อ "เธอคิดว่าฉันทำเพราะหน้าที่อย่างนั้นเหรอ? เปล่าเลย... ทุกวินาทีที่เห็นคนอื่นจ้องมองเธอ เห็นข่าวสกปรกพวกนั้น ร่างกายฉันมันร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เธอเป็นของฉัน... ลินิน เป็นของฉันมาโดยตลอด และไม่มีวันเปลี่ยน" "คุณอคิน... ปล่อยนะ!" เธอยังคงพยายามขัดขืน มือเล็กดันแผงอกแกร่งไว้ ทว่าเรี่ยวแรงของหญิงสาวหรือจะสู้แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานของชายหนุ่มได้ อคินไม่ยอมปล่อยให้เธอได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ อีก ริมฝีปากหยักประทับจูบลงมาบนเรียวปากนุ่มนวลอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและหิวกระหาย ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความเวทนาและโหยหา ลินินครางประท้วงในลำคอ สมองที่เคยพยายามตั้งกำแพงทิฐิเริ่มพร่าเลือนเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาเริ่มสอดแทรกเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วร่าง สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าความรู้สึกที่เธอพยายามกดทับไว้ลึกสุดใจ ร่างกายของทั้งคู่ตอบสนองต่อกันอย่างซื่อตรง ความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความเย็นชาพังทลายลงในพื้นที่แคบๆ ของเบาะหลังรถ อคินขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างเย้ายวน ก่อนจะผละลงมาซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มสร้างรอยรักสีจางเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ลินินแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามอย่างไม่รู้ตัว เรียวแขนเรียวเผลอยกขึ้นโอบรัดรอบลำคอแกร่ง จิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมเข้ามา บรรยากาศในรถร้อนระอุขึ้นจนกระจกเริ่มมีไอฝ้าจางๆ เกาะพราว ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด รสจูบแสนหวานและสัมผัสลึกซึ้งที่ถักทอความเจ็บปวดในอดีตให้หลอมละลายไปกับความเร่าร้อนในปัจจุบัน อคินโอบกอดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ขณะที่ลินินเองก็ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเอง ปล่อยให้ความหอมหวานนี้ดึงเธอดำดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาที่ไม่อาจถอนตัว ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันและความซาบซึ้งที่เพิ่งคลี่คลาย เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของอคินที่วางอยู่คอนโซลหน้ารถก็แผדเสียงดังทำลายบรรยากาศขึ้นกะทันหัน อคินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะละเลยมัน แต่หน้าจอที่สว่างวาบพร้อมชื่อผู้โทรเข้ากลับทำให้เขาต้องชะงัก ลินินที่เพิ่งดึงสติตัวเองกลับมาเหลือบสายตาไปมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ และภาพนั้นทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงในพริบตา ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ 'รติมา' พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนรูปภาพใหม่ที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ อคินผละออกจากร่างบางช้าๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อกดเปิดดูข้อความ ภาพถ่ายใบเสร็จการเบิกเงินก้อนโตจากบัญชีลับ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากหญิงสาวคนเดิม ทำให้อคินต้องเบนสายตากลับมามองหน้าลินินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความหวาดระแวงระลอกใหม่ "นี่มันหมายความว่ายังไง... ลินิน?" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ *ชฎาพรายไวน์แดง*