จุดแตกหักของความสัมพันธ์เก่า

"ถ้าคุณคิดว่าเรื่องตบตาเด็กๆ ระหว่างเรากับผู้หญิงคนนั้นจะทำให้ฉันยอมถอย คุณก็ประเมินฉันต่ำไปค่ะ คุณอคิน" น้ำเสียงของลินินนิ่งสนิท ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มเคลือบทับด้วยความเย็นชาบาดลึก ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้ตบตี ไม่ได้กรีดร้องฟูมฟายอย่างที่รติมาคาดหวังและพยายามจัดฉากให้เกิดขึ้น ท,ว่าความสงบนิ่งและสายตาที่มองมาด้วยความสมเพชเวทนานั้น กลับทรงพลังยิ่งกว่าการอาละวาดเป็นร้อยเท่า อคิน อัครเดชโภคิน ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็นริ้ว ดวงตาคมกริบกวาดมองอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่สับสนระคนเคืองโกรธ ภาพของรติมาที่แสร้งทำเป็นล้มลงไปกองกับพื้นเมื่อครู่ยังติดตา แต่สิ่งที่ตรึงรั้งความสนใจของเขากลับเป็นแผ่นหลังที่ตั้งตรงอย่างหยิ่งทะนงของลินิน ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยยอมคุกเข่าอ้อนวอนขอความรักจากเขา แต่วันนี้... เธอกลับยืนหยัดอย่างมั่นคงด้วยสองขาของตัวเอง และพร้อมจะเหยียบย่ำทิฐิของเขาให้จมดิน รติมาที่แสร้งกุมข้อเท้าทำทีเป็นเจ็บปวด ชำเลืองมองอคินด้วยนัยน์ตาคลอหน่วยน้ำตา ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือ "คุณอคินคะ... รติไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เรื่องมันใหญ่โต รินเขาคงเข้าใจผิดคิดว่ารติกับคุณยังมีอะไรเกินเลย..." "หุบปากเสียเถอะค่ะ คุณรติมา" ลินินหันขวับกลับมามองด้วยแววตาวาวโรจน์ "การแสดงงูพิษตบตาคนโง่เง่า มันใช้ไม่ได้ผลกับฉันอีกต่อไปแล้ว อยากจะกอดกัน กลืนกินกันในห้องทำงานส่วนตัวของคุณ ก็เชิญตามสบายนะคะ เพราะนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับผู้ชายมักง่ายคนนี้อีกแล้ว" คำว่า 'ผู้ชายมักง่าย' หลุดออกมาจากเรียวปากสวยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกระแทกเข้ากลางใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างอคินเข้าอย่างจัง มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเย่อหยิ่งและทิฐิที่สั่งสมมานานนับแรมปีถูกท้าทายจนเดือดพล่านในอก "ลินิน! คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินผม" อคินก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความเร็วสูง ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามจนอากาศรอบตัวแทบจะหลอมละลาย มือหนาเอื้อมคว้าต้นแขนเรียวไว้มั่น แรงบีบสะท้อนถึงโทสะที่พรั่งพรู "คุณเห็นภาพพวกนั้นแล้วคิดไปเอง เออออห่องหมกไปเองว่าผมกับรติมากลับมามีความสัมพันธ์กัน ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่!" "ไม่ใช่แล้วภาพที่ฉันเห็นเมื่อครรภ์... อ้อ ไม่สิ ภาพอุบาทว์ๆ บนโซฟาในห้องทำงานของคุณล่ะคะ มันคืออะไร?" ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตสบตากับเขาตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย "อย่ามาทำเป็นคนบริสุทธิ์ผุดผ่องเลยค่ะคุณอคิน คุณกับฉันเราจบกันไปนานแล้ว และคุณอยากจะคลุกคลีอยู่กับเศษซากเก่าๆ ของคุณ มันก็เรื่องของคุณ แต่ได้โปรด... อย่าลากฉันกับลูกเข้าไปเกี่ยวข้องในเกมสกปรกนี่อีก!" คำว่า 'เศษซากเก่าๆ' แทงใจดำรติมาจนหน้าเสียหล่อนเกือบจะหลุดกรีดร้องออกมา แต่ต้องอดกลั้นไว้เพื่อรักษาภาพลักษณ์น่าสงสารต่อหน้าชายหนุ่ม อคินรู้สึกราวกับมีหินผาถล่มทับลงมากลางอก เมื่อได้ยินคำพูดตัดเยื่อใยและแววตาที่ว่างเปล่าของอดีตภรรยา ความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำจิตใจจนเขาขาดความยับยั้งชั่งใจ "คิดว่าอยากจะไปจากผมง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ? ฝันไปเถอะลินิน! ในเมื่อคุณกล้าท้าทายผม คุณก็เตรียมรับมือกับผลที่จะตามมาได้เลย!" "เชิญค่ะ! อยากทำอะไรก็ทำเลย ฉันไม่กลัวคุณอีกต่อไปแล้ว!" ลินินสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างแรงด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตามองชายหนุ่มที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่เบื้องหลัง ความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานหรูชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของอคินที่ยืนกำหมัดแน่น รติมาพยายามจะลุกขึ้นเข้ามาแตะแขนเขาเพื่อปลอบประโลม แต่ถูกสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนของอคินหันมามองจนเธอต้องชะงักค้าง "ออกไปจากห้องของฉันซะ รติมา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเยือกเย็นจนน่ากลัว "แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน... ถ้าเธอเล่นตحุกติกอะไรลับหลังฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว อย่าหาว่าฉันไม่รักษาน้ำใจ!" รติมารีบถอยกรูดออกไปจากห้องด้วยความหวาดผวา ทิ้งให้อคินยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มคืบคลานเข้ามาทางหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ความเงียบงันในห้องทำงานกว้างใหญ่ขับเน้นเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธและ... ความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาไม่เคยยอมรับ อคินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง มือหนานวดคลึงขมับตัวเองอย่างแรงเพื่อไล่ความปวดร้าวที่แล่นริ้วขึ้นมา ภาพแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างไม่ใยดีของลินินยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงคำนึง ราวกับตอกย้ำว่าครั้งนี้... เขาได้สูญเสียเธอไปอย่างแท้จริงแล้ว แต่ทิฐิและอีโก้ที่ค้ำคออยู่ทำให้เขาไม่ยอมจำนน อคินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเลขานุการส่วนตัวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "จัดการเรื่องเอกสารหย่าและสิทธิ์การดูแลบุตรให้เรียบร้อย... ในเมื่อเธออยากจบนัก ผมก็จะจัดให้ตามคำขอ!" ทางด้านลินิน ที่เดินหนีออกมาจากตึกสำนักงานใหญ่ด้วยหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ แม้ภายนอกเธอจะแสดงออกว่าเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวเพียงใด แต่ลับหลังรอยยิ้มหยันนั้น หยาดน้ำตากลับเอ่อคลอเบ้าไหลรินอาบแก้มนวลอย่างเงียบเชียบ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังในอดีต และความระSำระส่ายจากการถูกคุกคามในปัจจุบัน ผสมปนเปกันจนแทบหายใจไม่ออก เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะรีบสาวเท้าก้าวเดินไปยังร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม ซึ่งมีพี่เลี้ยงสาวกำลังดูแล 'น้องลีโอ' ลูกชายตัวน้อยวัยห้าขวบนั่งรอแม่อย่างว่านอนสอนง่าย ภาพเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากบิดาไม่มีเพี้ยน กำลังนั่งระบายสีลงในสมุดภาพอย่างตั้งอกตั้งใจ ทำให้น้ำตาที่กำลังจะเหือดแห้งกลับไหลรินลงมาอีกระลอก ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะผลักประตูร้านเข้าไปหาแก้วตาดวงใจ "คุณแม่ครับ!" น้องลีโอเงยหน้าขึ้นจากสมุดภาพ รอยยิ้มสดใสไร้เดียงสาปรากฏบนดวงหน้าน้อยๆ "ทำไมคุณแม่ไปนานจังครับ ลีโอวาดรูปไดโนเสาร์ให้คุณแม่ดูด้วยนะ เท่ไหมครับ?" ลินินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าลูกชาย โอบกอดร่างเล็กๆ นั้นเข้าสู่อ้อมอกแน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากเขาไปจากอก หยาดน้ำตาแห่งความเปราะบางถูกซุกซ่อนไว้เบื้องหลังรอยยิ้มที่ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง "เท่ที่สุดเลยค่ะลูกชายของแม่..." ลินินกดจูบลงบนหน้าผากเนียนนุ่ม สูดดลมหายใจเอาความหอมสะอาดจากตัวลูกเข้ามาเต็มปอดเพื่อเติมพลังชีวิต "เรากลับบ้านกันเถอะนะคะลูก ที่นี่... ไม่มีอะไรที่เราต้องอยู่อีกต่อไปแล้ว" เด็กน้อยพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย โดยไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจก้าวเท้าออกจากเมืองหลวงในครั้งนี้ จะนำพาพวกเขาก้าวไปสู่จุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ของชีวิตที่ไม่มีวันหวนกลับ ทว่า... ในขณะที่รถยนต์แท็กซี่กำลังเคลื่อนตัวออกจากหน้าตึกสำนักงานใหญ่ของอคิน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของลินินก็แผดเสียงดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่เริ่มมืดครึ้ม ลินินหยิบขึ้นมาด้วยความฉงน เมื่อเห็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตาปรากฏอยู่บนหน้าจอ เธอลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหลค่ะ..." "คุณลินินใช่ไหมครับ? ผมทนายความส่วนตัวของคุณอคิน..." น้ำเสียงราบเรียบแต่เป็นทางการดังลอดมาจากปลายสาย "ทางเรามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับหมายศาลเรื่องสิทธิ์การปกครองบุตร ที่เพิ่งได้รับการอนุมัติเมื่อสักครู่นี้... เกรงว่าคุณจะต้องรับทราบข้อตกลงใหม่ทันทีครับ" หัวใจของลินินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความเย็นเฉียบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงสันหลัง เมื่อตระหนักได้ว่า... สงครามประสาทครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!