ยอมเป็นโบ้เพื่อเธอ

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันเบาๆ ภายในงานเลี้ยงการกุศลสุดหรูหราใจกลางกรุงฯ กลายเป็นเพียงเสียงรบกวนโสตประสาทของลินิน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนยอดเขาสูงชันที่พร้อมจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ เมื่อสายตาของแขกเหรื่อทุกคนในโถงหรูจับจ้องมาที่จุดเดียวกัน... จุดที่อคิน อัครเดชโภคิน กำลังก้าวเท้าเข้ามา เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง ทว่ารติมาที่ควงแขนเขาอยู่นั้นกลับดูซีดเผือดราวกับเห็นผี เมื่ออคินหยุดยืนตรงหน้าลินิน แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาดั่งน้ำแข็งที่เคยขวิดแทงใจเธออีกต่อไป มันมีความวูบไหว มีความละอาย และมี ‘บางอย่าง’ ที่ดิบเถื่อนเกินกว่าจะควบคุมได้ “ลินิน...” เสียงทุ้มแหบพร่าเรียกชื่อเธอด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น “คุณอคิน งานเลี้ยงนี้คงไม่เหมาะกับคนที่มีอดีตน่ารังเกียจอย่างฉันหรอกค่ะ เชิญคุณไปสนุกกับคู่ควงเถอะ” ลินินเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก เธอพยายามจะหมุนตัวเดินหนี แต่ร่างสูงใหญ่กลับขยับมาขวางไว้ด้วยความรวดเร็ว ท่ามกลางความเงียบกริบของงานเลี้ยงที่ทุกคนหยุดกิจกรรมทุกอย่างเพื่อจับจ้องเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ อคิน อัครเดชโภคิน ผู้ชายที่ไม่เคยโค้งศีรษะให้ใคร กลับค่อยๆ ย่อตัวลง... เขาคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบต่อหน้าหญิงสาวที่เป็นอดีตภรรยาของเขา เสียงฮือฮาดังขึ้นเหมือนผึ้งแตกรัง รติมาหน้าเสียจนสั่นไปทั้งตัว “อคิน! คุณจะทำบ้าอะไร ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!” อคินไม่สนใจเสียงกรีดร้องของรติมา เขามองเพียงดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดของลินิน “ผมรู้ว่าความผิดของผมมันมากเกินกว่าจะให้อภัย แต่ถ้าการต้องคุกเข่าเพื่อบอกว่าผมเสียใจ... เสียใจที่ปล่อยมือจากคุณ เสียใจที่โง่เขลากว่าใคร... ถ้าสิ่งนี้จะทำให้คุณมองเห็นหัวใจผมบ้าง แม้เพียงเสี้ยวเดียว ผมก็ยินดีจะเป็นไอ้โบ้ตัวหนึ่งในสายตาคุณ ลินิน... ได้โปรด ให้โอกาสผมแก้ไขความผิดพลาดนั้นอีกสักครั้ง” ลินินมองร่างที่เคยสง่างามเหนือใครในวันนี้กลับยอมลดตัวลงมาต่ำต้อยเพื่อเธอ หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความแค้นที่สั่งสมมานานสั่นคลอน แต่แล้วภาพของลูกชาย... น้องลีโอ ที่เธอกลัวที่สุดว่าอคินจะพรากไป ก็ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง “การคุกเข่ามันง่ายกว่าการที่คุณทรยศฉันมาตลอดห้าปีนะคุณอคิน” ลินินกระซิบเสียงเรียบ แต่เจ็บลึก “ลุกขึ้นค่ะ อย่าให้ฉันต้องสมเพชคุณไปมากกว่านี้เลย” อคินไม่ลุก เขาสื่อสารผ่านสายตาที่เปี่ยมด้วยความคลั่งไคล้และปรารถนา “งั้นให้ผมได้พิสูจน์... ในที่ส่วนตัว ที่ไม่มีใครหน้าไหนจะมาแทรกแซงเราได้อีก” มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่าหนักแน่น ความร้อนจากฝ่ามือเขาแผ่ซ่านเข้ามาใต้ผิวหนังของลินินราวกับเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ ความรู้สึกดิบเถื่อนที่เคยมีร่วมกันในค่ำคืนที่เร่าร้อนพรั่งพรูเข้ามาในสมองจนเธอเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด บอดี้การ์ดของเขาก็รีบก้าวเข้ามาข้างกายอคินแล้วกระซิบเสียงเบา “นายครับ... พบตัวเด็กคนนั้นแล้วครับ อยู่ที่รถหน้างาน...” อคินชะงัก สายตาที่เคยสั่นไหวเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับลินินด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอหนาวไปถึงกระดูก “ลินิน... ผมคิดว่าเรามีเรื่องที่ต้อง ‘ตกลง’ กันเรื่องลูกชายหน้าตาเหมือนผมคนนั้นแล้วล่ะ” ลินินหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินคำนั้น ทว่าก่อนที่เธอจะได้โต้ตอบ พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งก็เดินเข้ามาชนไหล่เธอจนเธอเซไปปะทะอกอคิน และในจังหวะที่เขากอดเธอไว้เพื่อทรงตัว เขาก็โน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูจนไรหนวดของเขาเสียดสีกับลำคอขาวผ่องของเธอจนขนลุกชัน “คืนนี้... ผมจะทำให้คุณรู้ว่าพันธนาการที่แท้จริงน่ะ มันถอดไม่ออกหรอกนะ ไม่ว่าคุณจะหนีไปไกลแค่ไหนก็ตาม” จังหวะนั้นเอง อคินก็เบนสายตาไปทางประตูทางเข้างาน สายตาของเขาหยุดลงที่ร่างเล็กของเด็กชายวัย 5 ขวบที่กำลังยืนกอดตุ๊กตาหมีมองมายังเขาด้วยดวงตากลมโตที่ถอดพิมพ์เขียวมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ความเงียบงันในโถงงานเลี้ยงดูเหมือนจะถูกแช่แข็ง อคินค่อยๆ ปล่อยมือจากลินิน ก่อนจะก้าวเท้าช้าๆ ไปหาเด็กน้อยคนนั้น ทิ้งให้ลินินยืนสั่นสะท้านอยู่เบื้องหลัง เพราะเธอรู้ดีว่า... เกมนี้จบสิ้นลงแล้ว ความลับที่เธอปกป้องมาตลอดห้าปี ถูกกระชากออกมาประจานต่อหน้าศัตรูและอดีตสามีผู้หิวกระหายในอำนาจอย่างเขาสิ้นเชิง! ชฎาพรายไวน์แดงหวังว่าตอนนี้นักอ่านจะตื่นเต้นจนหัวใจเต้นผิดจังหวะนะคะ ครั้งหน้าเราจะมาดูกันว่าความลับที่ถูกเปิดเผยจะเปลี่ยนชะตากรรมของพวกเขาไปอย่างไรค่ะ