ลีโอ... พ่อขอโทษ

“ลีโอ... ถ้าหนูยังไม่หยุดร้องไห้ หมอจะฉีดยาเข็มใหญ่ให้หนูจริงๆ ด้วยนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามจะปรับให้ดูนุ่มนวลที่สุด ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องรับรองของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง อคินยืนตัวเกร็งอยู่ห่างจากโซฟาตัวยาวเพียงไม่กี่ก้าว สายตาคมกริบที่เคยใช้กดดันคู่แข่งทางธุรกิจมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับสั่นไหวและไร้หนทางจัดการกับเด็กชายตัวน้อยที่นั่งกอดเข่าซุกหน้าอยู่กับหมอนอิง ลินินมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอเพิ่งเดินกลับเข้ามาหลังจากออกไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายและรับยา มือบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่คิดว่าอคินจะตามมาถึงโรงพยาบาลได้เร็วขนาดนี้ และที่สำคัญ... เขาเข้ามาในจังหวะที่ลีโอกำลังขวัญเสียจากอุบัติเหตุเล็กน้อยที่สนามเด็กเล่น “อย่ามาขู่ลูกฉันด้วยวิธีแบบนั้น อคิน” ลินินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย อคินหันขวับมามองอดีตภรรยา แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาดั่งเช่นวันวาน มีเพียงความโหยหาและความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด “ผมแค่... พยายามจะปลอบเขา ผมไม่รู้วิธีจัดการกับเด็กที่กำลังร้องไห้ ริน... คุณก็รู้” “ถ้าคุณไม่รู้วิธี ก็ถอยไปค่ะ อย่าเข้ามาใกล้เขาให้มากกว่านี้เลย” “เขาเป็นลูกผมนะ ริน!” อคินเผลอขึ้นเสียง ก่อนจะรีบผ่อนลมหายใจเมื่อเห็นไหล่เล็กๆ ของเด็กชายสะดุ้งสุดตัว เขาค่อยๆ ทรุดกายลงนั่งบนพื้นพรม ให้ระดับสายตาอยู่ในระดับเดียวกับลีโอ มือหนาที่เคยจับปากกาเซ็นเช็คหลักร้อยล้านสั่นเทาขณะยื่นไปใกล้ แต่ก็ต้องชะงักค้างไว้กลางอากาศ “ลีโอ... มองหน้าพ่อหน่อยได้ไหมครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เด็กชายวัยห้าขวบจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่มีหยดน้ำตาคลอเบ้าอยู่เหมือนกับดวงตาของลินินไม่มีผิดเพี้ยน แต่โครงหน้าคมสันและคิ้วเข้มนั้น... มันคือพิมพ์เขียวของอคินชัดๆ ลีโอมองชายแปลกหน้าที่ดูเหมือนตัวเองในกระจกเงาด้วยแววตาสับสนและหวาดระแวง “คุณเป็นใคร... ทำไมต้องเรียกตัวเองว่าพ่อ” ลีโอถามด้วยเสียงสะอื้นที่ยังติดอยู่ในลำคอ หัวใจของอคินเหมือนถูกมีดนับพันเล่มกรีดลงมาในคราเดียว คำถามที่ไร้เดียงสาจากปากของลูกชายคือบทลงโทษที่หนักหนาสาหัสที่สุดสำหรับความผิดพลาดในอดีตของเขา เขาละเลยโอกาสที่จะได้เฝ้ามองเด็กคนนี้เติบโตเพียงเพราะความทิฐิที่ว่าตนเองไม่มีวันมีลูกกับผู้หญิงที่เขาคิดว่า ‘ลวงตา’ มาตลอด “พ่อขอโทษ...” อคินกระซิบ เสียงของเขาพร่าจนแทบไม่ได้ยิน “พ่อขอโทษที่มาช้าไป พ่อขอโทษที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ตอนที่หนูเจ็บ” ลินินเบือนหน้าหนี หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนไหล่ เธอไม่อยากให้ลูกเห็นความอ่อนแอ แต่ภาพที่ชายผู้เคยประกาศก้องว่าไม่มีวันยอมรับเด็กคนนี้ กลับมานั่งคุกเข่าลงแทบเท้าลูกชายเพื่อขอขมาด้วยความจริงใจ มันทำให้กำแพงในใจของเธอเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ลีโอยังคงนิ่งงัน มือเล็กๆ ของเด็กชายขยับมาจับชายเสื้อตัวเองแน่น “แม่บอกว่า... พ่อไปทำงานที่ไกลแสนไกล และบางทีพ่อก็อาจจะลืมว่ามีลีโออยู่บนโลกนี้... พ่อลืมลีโอเหรอครับ?” ประโยคนั้นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ฟาดลงบนกลางอกอคิน เขาเอื้อมมือไปกุมมือเล็กๆ ของลูกชายไว้แน่น สัมผัสถึงไออุ่นที่เขารอคอยมาตลอดชีวิต “พ่อไม่เคยลืม... พ่อแค่หลงทาง พ่อหลงไปในความคิดโง่ๆ ของตัวเองจนเกือบลืมว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตพ่อคืออะไร” เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะถือวิสาสะดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้แนบอก ลีโอไม่ได้ขัดขืน แต่ก็ไม่ได้กอดตอบ เด็กชายยังคงก้มหน้านิ่งปล่อยให้หยดน้ำตาซึมลงบนเสื้อเชิ้ตราคาแพงของชายผู้ให้กำเนิด บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอัดอั้นที่ยากจะบรรยาย ลินินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความแค้นในใจเธอยังคงอยู่ แต่มันกลับถูกบดบังด้วยความสงสารที่เห็นอคินพังทลายลงต่อหน้าลูก เธอรู้ดีว่าอคินไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่ในวินาทีนี้ ความเป็นพ่อได้หลอมละลายทุกอย่างจนหมดสิ้น “ลีโอครับ...” อคินผละออกเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มใสของลูกชายอย่างทะนุถนอม “จากนี้ไป พ่อจะทำให้หนูเห็นว่าพ่อคนนี้จะไม่มีวันปล่อยให้หนูเจ็บหรือเสียใจอีก พ่อจะชดเชยทุกวินาทีที่หายไปให้หนูเอง” ลีโอมองหน้าพ่อสลับกับแม่ สายตาไร้เดียงสาคู่นั้นดูเหมือนจะมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย “แล้วแม่ล่ะครับ? พ่อจะทำให้แม่หายร้องไห้ด้วยไหม?” คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที อคินเงยหน้าขึ้นสบตากับลินิน สายตาของเขามีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย มันคือการร้องขอโอกาส... โอกาสที่เขาเองก็รู้ว่ามันยากเย็นแสนเข็ญ “พ่อจะพยายาม... พ่อจะทำให้แม่มีความสุขให้ได้ แม้ว่าพ่อจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตก็ตาม” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่ความอบอุ่นที่เปราะบาง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่บ่งบอกถึงการมาเยือนของ ‘คนที่ไม่ได้รับเชิญ’ ก๊อก ก๊อก ก๊อก “อคินคะ? ฉันรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่... และฉันก็มีเรื่องสำคัญที่ต้องให้คุณดูเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” น้ำเสียงที่คุ้นเคยของรติมาทำเอาลินินใจกระตุก อคินขมวดคิ้วแน่นและปล่อยมือจากลีโออย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย แต่รติมาก็ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ในมือของหญิงสาวถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่งไว้แน่น ดวงตาของเธอฉายแววสะใจอย่างปิดไม่มิด “อคิน... ฉันว่าคุณต้องสนใจดูสิ่งนี้ โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าตอนนี้คุณกำลังเห่อ ‘ลูกชาย’ คนใหม่จนออกหน้าออกตา” รติมาแสยะยิ้มก่อนจะโยนซองเอกสารลงบนตักของลินิน “ตรวจดูให้ดีนะคะลินิน ว่าสิ่งที่อคินภูมิใจนักหนาน่ะ... มันใช่ทายาทสายตรงของตระกูลอัครเดชโภคินจริงๆ หรือเป็นแค่ ‘ของแถม’ ที่ใครบางคนยัดเยียดให้!” ลินินมือสั่นเมื่อหยิบเอกสารขึ้นมา ในขณะที่อคินหันไปมองรติมาด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุน “รติมา... เธอทำอะไรลงไป!” อคินคำราม ลินินแกะซองออกช้าๆ กระดาษแผ่นหนึ่งร่วงลงมา มันคือใบแจ้งผลการตรวจ DNA ที่เธอจำได้แม่นว่าเธอทำลายทิ้งไปนานแล้ว... แต่ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ที่ปรากฏอยู่บนกระดาษนั้น กลับทำเอาหัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ รติมาหัวเราะร่าในลำคอ “ดูสิคะ... ผลเลือดนั่นมันบอกว่ายังไง? หรือคุณจะบอกว่าลีโอคนนี้ คือความบริสุทธิ์ใจของลินินที่พวกคุณแอบไปปั่นหัวกันไว้!” -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเจ็บปวดและหัวใจที่สั่นไหวของพวกเขาในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ชฎาพรายไวน์แดง