ความบังเอิญหรือพรหมลิขิต

"ฉันเตือนคุณแล้วนะคะคุณอคิน ว่าอย่าเอาอนาคตของบริษัทมาเสี่ยงกับความรู้สึกส่วนตัว... แต่ดูเหมือนคุณจะไม่เคยฟังคำเตือนของผู้หญิงคนนี้เลยสักครั้ง" สุ้มเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของเลขาฯ คนสนิทดังขึ้น กลางห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมืองเศรษฐกิจใหม่ที่เพิ่งเปิดทำการได้ไม่ถึงสัปดาห์ อคิน อัครเดชโภคิน ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้ม ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างลวกๆ เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อสีแทนที่สะท้อนกับแสงไฟนีออนยามบ่าย เขายืนนิ่งสนิทอยู่ริมกระจกใสบานยักษ์ ทอดสายตามองลงไปยังเบื้องล่างที่การจราจรพลุกพล่าน ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง เขาย้ายตัวเองข้ามจังหวัด ข้ามภูมิภาค และทิ้งอำนาจเบ็ดเสร็จในสำนักงานใหญ่ที่กรุงเทพฯ ไว้เบื้องหลัง เพียงเพื่อมาควบคุมดูแลสาขาภูมิภาคนี้ด้วยตนเอง เหตุผลทางธุรกิจที่บอร์ดบริหารอ้างถึง เป็นเพียงข้ออ้างชั้นดีที่เขาหยิบฉวยมาใช้... แต่เป้าหมายที่แท้จริงซึ่งฝังรากลึกอยู่ในอกข้างซ้าย มีเพียงเงาร่างของหญิงสาวผู้เคยเป็นเจ้าของหัวใจ และเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบผู้มีดวงตากลมโตถอดแบบมาจากเขาไม่มีเพี้ยน จากภาพถ่ายระยะไกลที่นักสืบส่งมาให้เมื่อสัปดาห์ก่อน "ความบังเอิญไม่มีอยู่จริงหรอกน่า... รติมา" อคินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงรายงานการลงทุนที่ระบุว่า ลินิน อดีตภรรยาของเขากำลังโลดแล่นอยู่ในแวดวงธุรกิจออกแบบภายในของเมืองนี้ เธอไม่ได้อ่อนแอและเจ้าน้ำตาเหมือนวันที่เขาเซ็นใบหย่าอย่างไรเยื่อใยอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นหญิงสาวที่สง่างาม เด็ดเดี่ยว และมีรัศมีของความสำเร็จเปล่งประกายรอบตัว จนกระทั่งเขารู้สึกได้ถึงความร้อนรุ่มที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ทิฐิที่เคยค้ำคอเริ่มสั่นคลอน เมื่อตระหนักว่าเงินทองนับพันล้านที่เขามี ไม่เคยซื้อรอยยิ้มที่แท้จริงจากเธอได้เลย ในขณะเดียวกัน ที่สตูดิโอออกแบบภายใน 'Aura Design' ซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามกิโลเมตร ลินินกำลังยืนตรวจความเรียบร้อยของแบบแปลน 3D บนหน้าจอไอפอดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้เป็นมวยสูงเผยให้เห็นลำคอระหงและกรามคมชัดที่บ่งบอกถึงความเข้มแข็ง "คุณลินินคะ... เอกสารสัญญาว่าจ้างโครงการรีสอร์ทใหม่ของกลุ่มทุนอัครเดชโภคินส่งมาถึงมือเราแล้วนะคะ ทางนั้นยืนยันว่าต้องการให้คุณดูแลโปรเจกต์นี้ด้วยตัวเองเท่านั้นค่ะ" เสียงของพนักงานสาวในสังกัดดังขึ้น พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทมาตรงหน้า มือบางชะงักกึก ลินินเงยหน้าขึ้นจากจอภาพ ดวงตากลมโตฉายแววไหวระริกเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยความเย็นชาและเรียบเฉย เธอรู้ดีว่าอคินไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆ แต่การที่เขาตามมาถึงถิ่นเนี้ยมันเกินกว่าความคาดหมาย... เขากำลังเล่นเกมอะไรอีก? หรือคิดว่าอำนาจเงินจะสามารถซื้อความสัมพันธ์ที่เธอพังทลายด้วยมือของเขาเองกลับคืนมาได้? "ปฏิเสธไปค่ะ... ฉันไม่มีนโยบายรับงานจากบริษัทที่มีประวัติผลประโยชน์ทับซ้อน" ลินินเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะชายตาแลแฟ้มเอกสารนั้น "เอ่อ... แต่ว่ามูลค่าโปรเจกต์นี้มหาศาลมากเลยนะคะ และทางผู้บริหารระดับสูงของพวกเขาก็... กำลังเดินทางมาที่สตูดิโอของเราด้วยตัวเองในตอนนี้เลยค่ะ!" พนักงานสาวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก แทบจะในวินาทีเดียวกันนั้น ประกระจกใสบานเลื่อนด้านหน้าสตูดิโอ1 ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมือของชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูทเนี๊ยบ บรรยากาศรอบตัวของเขาแผ่รังสีความกดดันและอำนาจจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบโดยอัตโนมัติ อคินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ใบหน้าหวานที่เปี่ยมด้วยความดื้อรั้น ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความรังเกียจเจือความท้าทายที่ฉายชัดอยู่ในแววตานั้น "ไม่พบกันนานนะ... ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดออกมา เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของลินินก็แผדเสียงดังขึ้น ขัดจังหวะการเผชิญหน้าที่ราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่กลางอากาศ เธอกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยจากความโกรธ "ว่าไงคะน้องลีโอ..." "คุณแม่ครับ! มีลุงใจร้ายคนหนึ่งมาดักรอผมที่หน้าโรงเรียน บอกว่าเป็น... คุณพ่อของผม จริงเหรอครับแม่?" หัวใจของลินินกระตุกวูบหล่นลงไปถึงตาตุ่ม เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบกลับไปมองชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ตรงหน้า ที่เวลานี้กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า... ชายผู้ซึ่งก้าวเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง ไม่ใช่แค่ความบังเอิญ... แต่มันคือเกมล่าที่เขาจงใจวางแผนไว้ทั้งหมดแล้ว! (โปรดติดตามตอนต่อไป...) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในความเจ็บปวดและหอมหวานนี้ด้วยกันนะคะ - ชฎาพรายไวน์แดง -