เวลาผ่านไป 5 ปี

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกลมพัดไหวจากแรงสะบัดมือของรติมา ราวกับใบมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบงันในห้องทำงานกว้าง สติของลินินหลุดลอยไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อภาพตรงหน้าคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ถูกเปิดเผยต่อหน้าอคิน อดีตสามีผู้ไม่เคยเชื่อมั่นในตัวเธอเลยแม้แต่น้อย "นี่มันอะไรกัน..." เสียงทุ้มต่ำของอคินลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ชะตากรรมที่ผูกพันพวกเขากำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นนั้น "คุณอคินคะ..." รติมาแย้มยิ้มด้วยความสะใจ แววตาฉายแววผู้ชนะอย่างปิดไม่มิด "ดูเหมือนว่า... ผู้หญิงคนที่คุณคิดว่าจืดชืดและไร้ค่าคนนั้น จะเก็บความลับชิ้นโตเอาไว้ตั้งห้าปีเต็มๆ เลยนะคะ ลินินไม่ได้แค่หนีไปเฉยๆ แต่เธอดึง 'ทายาท' ของตระกูลอัครเดชโภคินออกไปซ่อนไว้จากคุณต่างหากล่ะค่ะ" ลินินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความกลัวที่เคยฝังรากลึกในใจเมื่อห้าปีที่แล้วกลับมากำเริบอีกครั้ง ยามนี้น้องลีโอลูกชายสุดที่รักกำลังยืนอยู่ด้านหลัง เธอย่อตัวลงสวมกอดร่างเล็กของลูกน้อยไว้แนบอก มือเรียวสั่นเทาจนแทบประคองเด็กชายไม่อยู่ ลมหายใจขาดห้วงด้วยความตื่นกลัว ห้าปีที่ผ่านมา... เธออดทนต่อสู้ พัฒนาตัวเองจากอดีตภรรยาที่ถูกมองข้ามให้กลายเป็นเวิร์กกิ้งวูแมนผู้ปราดเปรื่องเพื่อปกป้องลูกชายเพียงคนเดียว แต่วันนี้ กำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากกำลังจะพังทลายลงด้วยกระดาษแผ่นเดียว "ลินิน..." อคินหันขวับมามอง หันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมคู่นั้นแดงก่ำ เต็มไปด้วยความสับสน โกรธเกรี้ยว และคลื่นอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา "จริงไหม... ที่เด็กคนนั้นคือลูกของฉัน?" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่น่าเกรงขาม ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ รติมายืนกอดอกมองความวุ่นวายด้วยความพอใจ ขณะที่ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่สั่งสมมาตลอดห้าปีนี้ลุกขึ้นยืนบังร่างเล็กของลีโอไว้มิด "ใช่ค่ะ... แกเป็นลูกของคุณ" ลินินเชิดหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมสบประสานกับอดีตสามีอย่างไม่หลบเลี่ยง ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว "และต่อให้คุณจะใช้กฎหมายหรือใช้อำนาจที่มีทั้งหมดพรากแกไปจากฉัน คุณก็ไม่มีวันชนะหรอกค่ะอคิน เพราะตลอดห้าปีที่ผ่านมา คุณไม่เคยมีตัวตนในฐานะพ่อของแกเลยแม้แต่วินาทีเดียว!" อคินชะงักงัน คำพูดของเธอเหมือนคมหอกที่ปักเข้ากลางใจ ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม ทว่าในจังหวะนั้นเอง... *ป้าก!* เสียงประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างเล็กในชุดสูทเด็กสำเร็จรูปของน้องลีโอที่เดินเตาะแตะออกมาจากมุมห้องรับรองเนื่องจากทนรอแม่ไม่ไหว เด็กชายวัยห้าขวบเอียงคอมองผู้ชายตัวโตที่กำลังยืนประจันหน้ากับมารดาด้วยแววตาฉลาดเฉลียวเกินวัย "คุณแม่ครับ... คนใจร้ายคนนี้ รังแกคุณแม่อีกแล้วเหรอครับ?" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามขึ้น ทว่า... ประโยคนั้นและใบจิ้มลิ้มที่ถอดแบบมาจากอคินอย่างไร้ที่ติ ทำให้ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งถึงกับสะดุดกึก อคินก้มมองเด็กน้อยที่ยืนอยู่เบื้องหน้า หัวใจแกร่งที่ด้านชามานานนับปีกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางอก ภาพซ้อนทับของเด็กชายตัวน้อยกับใบหน้าของตัวเขาเองในวัยเด็กสะท้อนชัดเจนในความทรงจำ ไม่มีข้อกังขาใดๆ อีกต่อไปแล้ว... นี่คือสายเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอย่างแท้จริง! อคินทรรุดเข่าลงข้างหนึ่งโดยไม่รู้ตัว สายตาสั่นระริกจ้องมองเด็กชายที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับส่องกระจก ทว่าก่อนที่เขาเอื้อมมือจะสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของลูกชาย ลินินกลับปัดมือเขาออกอย่างไม่ลังเล พร้อมกับดึงร่างของน้องลีโอเข้าสู่อ้อมกอดแน่นหนา ป้องกันไม่ให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้แตะต้องแก้วตาดวงใจของเธอแม้แต่ปลายนิ้ว "อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องลูกฉันนะคะ... อคิน!" ลินินประกาศกร้าว น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่ไม่มีวันไหลร่วงลงมาให้ใครเห็น "คุณไม่มีสิทธิ์นั้น!" รติมาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดหน้าซีดเผือดลงทันที เมื่อเห็นประกายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของอคิน—แววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด ความโหยหา และความคลั่งไคล้ที่จะทวงทุกอย่างที่เป็นของเขากลับคืนมา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของอคินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน เขากดรับโดยละสายตาจากลินินไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ทว่าเสียงปลายสายที่ดังลอดออกมาด้วยความร้อนรน ทำให้บรรยากาศในห้องพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตา... "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ... ตอนนี้หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ของบริษัทเรากำลังร่วงอย่างหนักเพราะข่าวฉาวเรื่องครอบครัว และ... และมีบุคคลปริศนากำลังกว้านซื้อหุ้นใหญ่ของเราเพื่อฮุบกิจการแล้วครับ!" ________________________________________ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - ชฎาพรายไวน์แดง -