ลมหายใจของแม่

"ถ้าคุณอคินยังคิดจะใช้เงินฟาดหัวเพื่อซื้อเวลาของความเป็นพ่อ ฉันแนะนำให้เก็บเงินพวกนั้นไว้จ้างทนายเก่งๆ มาสู้คดีในชั้นศาลดีกว่าค่ะ เพราะสำหรับลินินแล้ว... ต่อให้ต้องแลกด้วยลมหายใจหยดสุดท้าย ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีทางยอมให้ใครหน้าไหนพรากลีโอไปจากอกเด็ดขาด!" น้ำเสียงที่สั่นระริกแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตมาดร้ายและพลังแห่งความเป็นแม่พวยพุ่งขึ้นกลางห้องรับแขกสไตล์โมเดิร์น ลินินยืนหลังตรงเป็นไม้กระดาน สองมือโอบกอดร่างเล็กของน้องลีโอแนบอกแน่นจนเนื้อตัวของเด็กชายจมหายเข้าไปในอ้อมอกที่ไหวสะท้อนตามจังหวะการหายใจหอบถี่ ดวงตาคู่คมที่เคยอ่อนหวานยอมจำนนต่ออคินมาตลอด บัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยว แข็งกร้าว และพร้อมจะแหลกสลายไปพร้อมกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน อคิน อัครเดชโภคิน ชะงักง้าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษชะลอฝีเท้าลงทันทีที่ได้ยินประโยคประกาศกร้าว ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันหัวใจมาตลอดหลายปีพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาดำขลับของลินิน—ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยทอประกายความรักความภักดีให้เขาเพียงผู้เดียว แต่วันนี้กลับเต็มไปด้วยความชิงชังและรอยร้าวที่ไม่มีวันประสาน "ลินิน... ผมไม่ได้ตั้งใจจะใช้เงินซื้อคุณ ผมแค่อยากทำหน้าที่..." อคินพยายามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเพื่อลดทอนความตึงเครียด ก้าวเท้ายาวๆ เข้าหาหญิงสาวทีละน้อยราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือเหมือนแก้วเจียรไน "หน้าที่เหรอคะ?" ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง "วันที่ฉันคลอดลีโอด้วยความยากลำบากในห้องพักแคบๆ โดยไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าหมอ คุณอยู่ที่ไหนคะอคิน? วันที่ลูกถามหาพ่อในวันแรกที่เข้าโรงเรียนแล้วฉันต้องโกหกจนน้ำตาตกใน คุณกำลังควงอยู่กับรติมาบนหน้าหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งไม่ใช่เหรอคะ? อย่ามาพูดคำว่า 'หน้าที่' กับฉันเลย มันน่าขยะแขยงเกินไป!" ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ของอคิน ความจริงที่ว่าเขาเคยผลักไสไล่ส่งเธออย่างไม่ใยดีในวันที่เธอกำลังตั้งครรภ์ ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนชาไปทั้งซีกหน้า ชายหนุ่มกลืนก้อนความขื่นขมลงคอ ร่างกายสูงใหญ่เริ่มสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิดที่เพิ่งกัดกินหัวใจอย่างรุนแรง เขามองข้ามผู้หญิงคนนี้ไปได้อย่างไร? มองข้ามความรักบริสุทธิ์ที่เธอเคยถวายหัวให้ จนกระทั่งสูญเสียทุกอย่างไปถึงได้ตระหนักว่า 'เงิน' ไม่สามารถซื้อลมหายใจหรือความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคนเป็นแม่ได้เลย "คุณแม่ครับ..." เสียงเล็กใสราวกับระฆังแก้วดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียด น้องลีโอเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของมารดา ดวงตากลมโตใสซื่อกะพริบปริบๆ มองหน้าชายแปลกหน้าผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายตนเองราวกับถอดแบบออกมา มือป้อมๆ ยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มใสของมารดาอย่างแผ่วเบา "คุณแม่ร้องไห้ทำไมครับ คนใจร้ายคนนี้ทำร้ายคุณแม่เหรอ? ลีโอจะปกป้องคุณแม่เองครับ" คำพูดไร้เดียงสาแต่เฉียบคมดั่งลูกศรปักอกของเด็กชายวัยห้าขวบ ทำเอาอคินถึงกับเข่าทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบมองทายาทเพียงคนเดียวด้วยความรักและความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ภาพเด็กน้อยที่ยืนกางแขนปกป้องมารดา ทำให้เขานึกถึงเงาของตัวเองในอดีต—เด็กผู้ชายที่ขาดความอบอุ่นและเติบโตมาท่ามกลางความเย็นชา จนกระทั่งเผลอส่งต่อความโหดร้ายนั้นไปยังสายเลือดของตนเอง "ลีโอครับ..." อคินพยายามส่งเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยทำมา ยื่นมือหนาออกไปหมายจะแตะกลุ่มผมนุ่มของเด็กชาย "พ่อ... พ่อขอโทษนะลูก" "ถอยไป!" ลินินตวาดลั่นพร้อมกับก้าวถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง เธอใช้ร่างทั้งร่างบังลูกชายไว้มิดชิดราวกับแม่เสือสาวปกป้องลูกน้อย "อย่ามาแตะต้องลูกฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกเขาว่าลูกด้วยซ้ำ อคิน! จำใส่สมองของคุณเอาไว้ ว่าลีโอกำเนิดมาจากความรักของแม่คนนี้คนเดียว ไม่ใช่มาจากเชื้อสายของคนใจร้ายอย่างคุณ!" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของลินินและเสียงสะอื้นเบาๆ ของน้องลีโอที่ซบหน้าลงกับซอกคอของมารดา ความอบอุ่นที่ลินินมอบให้ลูกชายนั้นบริสุทธิ์และงดงามราวกับแสงสว่างเดียวในความมืดมิด เธอยอมเอาชีวิตเข้าแลก ยอมแม้กระทั่งก้มหัวให้ความยากลำบาก เพื่อปกป้องดวงใจดวงนี้ให้อยอดรอดปลอดภัยจากเงื้อมมือของอดีตสามีผู้ไร้หัวใจ อคินคุกเข่าอยู่กับพื้น มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกพ่ายแพ้แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เขาไม่เคยรู้สึกไร้ค่าและน่าสมเพชตัวเองเท่านี้มาก่อน เงินนับหมื่นล้านในบัญชีไม่สามารถซื้อหยาดน้ำตาที่ไหลรินด้วยความเจ็บปวดของลินินกลับคืนมาได้เลย ทิฐิอันสูงส่งที่เคยยึดถือถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี ภายใต้หน้ากากประธานหนุ่มผู้เย็นชา บัดนี้เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังสำนึกผิดและพร้อมจะแลกทุกสิ่งเพื่อให้ได้โอกาสแก้ตัว แต่ทว่า... ในจังหวะที่ความเงียบกำลังกัดกินหัวใจของคนทั้งสอง เสียงกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันตึงเครียด *ติ๊งหน่อง!* ลินินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงดสัย ในยามวิกาลเช่นนี้ ใครกันที่จะมาเคาะประตูห้องของเธอ? หรือจะเป็นรติมา... ศัตรูตัวฉกาจที่ตามรังควานไม่เลิกรา? อคินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบเปลี่ยนกลับมาเป็นความระแวดระวังทันที เขาสบตากับอดีตภรรยาแวบหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินไปที่ประตูเพื่อเปิดต้อนรับผู้มาเยือน โดยไม่คาดคิดเลยว่า... วินาทีที่บานประตูเปิดออก บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าจะคือระเบิดเวลาลูกใหญ่ ที่พร้อมจะทำลายความสัมพันธ์ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นใหม่ให้พังทลายลงในพริบตา! ร่างบางระหงของรติมายืนแย้มยิ้มรออยู่หน้าห้อง พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือ และรอยยิ้มอาบยาพิษที่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนจนน่าสะพรึงกลัว "อุ๊ย... อยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูกเลยเหรอคะเนี่ย? งั้นข่าวดีที่ฉันถือวิสาสะเอามาฝาก... คุณอคินคงจะดีใจจนเนื้อเต้นเลยสินะคะ?" ดวงตาของอคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครคือแขกยามวิกาล ขณะที่ลินินที่อุ้มลีโออยู่ด้านหลัง หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อกวาดสายตาไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่โผล่พ้นแฟ้มเอกสารในมือของรติมา—กระดาษผลตรวจ DNA ฉบับจริง ที่ระบุความจริงบางอย่างซึ่งกำลังจะพลิกผันชะตากรรมของพวกเขาทุกคนไปตลอดกาล! ติดตามตอนต่อไป... ใน "พันธนาการรักเสน่หาลวงตาเมียเก่า" ตอนที่ 12 ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรัก ความแค้น และหยาดน้ำตาของลินินนะคะ—ชฎาพรายไวน์แดง