กาแฟแก้วนั้นที่เธอไม่ได้สั่ง

"ถ้าคุณยังกล้าขยับเข้ามาอีกคืบเดียว ฉันจะเอาไม้บรรทัดทีสเกลฟาดหน้าคุณจริงๆ ด้วยนะ, คุณธาม" เสียงหอบหายใจเบาๆ ที่เจือความกรุ่นโกรธดังลอดริมฝีปากบางเฉียบของกรณ์ สถาปนิกหนุ่มผู้ยืนหลังแนบชิดติดกับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มอย่างธามยังคงตรึงเขาไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่ง แสงไฟฉายจากภายนอกที่สาดเข้ามาเมื่อครู่เคลื่อนผ่านไปแล้ว หลงเหลือเพียงความมืดสลัวและกลิ่นอายจางๆ ของฝุ่นปูนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวผู้ชายตรงหน้าที่ทำให้คนตัวเล็กกว่ารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ธามไม่ได้ถอยร่นตามคำขู่ กลับกัน เขากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ดวงตาคมกราบกדוกราดคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานระคนความเจ้าเล่ห์ "ฟาดมาสิครับ... ถ้ามือเรียวๆ ของสถาปนิกคนเก่งจะยอมเปื้อนฝุ่นบนตัวผมนะ" ธามกระซิบเสียงต่ำพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า "แต่เมื่อกี้ตอนที่ไฟฉายสาดเข้ามา ทำไมคุณถึงสะดุ้งจนต้องคว้าชายเสื้อผมไว้แน่นขนาดนั้นล่ะ หืม? กลัวคนอื่นเขาเข้าใจผิดว่าสถาปนิกปากแจ๋ว กำลังออดอ้อนหัวหน้าไซส์งานหรือยังไง" "ใครออดอ้อนคุณ! อย่ามาหลงตัวเองให้มันมากนักนะธาม! ถอยออกไปเลยนะ ฉันหายใจไม่ออก!" กรณ์กระแทกเสียงใส่ พร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่างอย่างสุดแรง แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะสะเทือน... ธามยอมผกายร่างถอยหลังออกไปเพียงก้าวเดียวอย่างนึกสนุก สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคืองโกรธอย่างพึงพอใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะไหวไหล่เบาๆ แล้วหมุนตัวเดินหายออกไปจากห้องพักคนงาน ปล่อยให้กรณ์ยืนกำหมัดแน่น หอบหายใจฮึดฮัดอยู่ลำพังท่ามกลางความมืด พร้อมกับหัวใจที่เต้นโครมครามจนน่าหงุดหงิด *ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อกวนประสาทเขาโดยเฉพาะหรือไงกัน!* รุ่งขึ้น บรรยากาศบนออฟฟิศสนามชั่วคราวอบอวลไปด้วยฝุ่นละอองและเสียงเครื่องมือหนักที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่น กรณ์นั่งกางพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่อยู่บนโต๊ะทำงานไม้กระดานอัด วงหน้าหวานขมวดมุ่นด้วยความเคร่งเครียดเพราะตัวเลขงบประมาณและดีเทลโครงสร้างที่ต้องปรับแก้ตามความต้องการของเจ้าของโครงการใหม่อย่างคุณภาคภูมิ "กรณิศ! แกดูหน้าตาตัวเองตอนนี้สิ เหมือนคนอดนอนมาสามวันเจ็ดวันแล้วนะ" เสียงใสๆ พร้อมกับกระป๋องน้ำอัดลมเย็นเฉียบที่ถูกแนบเข้าข้างแก้ม ทำให้กรณ์สะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองรตา เพื่อนสนิทและสถาปนิกสาวร่วมทีมที่เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นห่วง "จะไม่ให้เครียดได้ยังไงล่ะรตา คุณภาคภูมิเพิ่งส่งอีเมลมาเมื่อเช้า บอกว่าอยากเปลี่ยนดีไซน์ระเบียงรับแขกใหม่ทั้งหมด ให้กลายเป็นแนวโมเดิร์นลักชูรี... แกก็รู้ว่าโครงสร้างปูนเปลือยที่เราวางไว้มันรับน้ำหนักส่วนเกินนั้นไม่ได้ง่ายๆ ถ้าจะแก้ต้องรื้อโครงสร้างคานใหม่หมดเลยนะ!" กรณ์บ่นอุบพร้อมกับยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ "แล้วนายหัวหน้าไซส์งานจอมกวนประสาทของแก ว่ายังไงล่ะ?" รตาเลิกคิ้วถามพลางหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ฉันเห็นเขาเดินวนเวียนอยู่แถวนี้ตั้งแต่เช้าแล้วนะ แถมยังถือถุงพลาสติกท่าทางลับๆ ล่อๆ มาด้วย" ยังไม่ทันที่กรณ์จะได้เอ่ยปากตอบ ประตูออฟฟิศสนามก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท พร้อมกับร่างสูงโปร่งของธามที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ ในชุดช่างลุยๆ เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนสมส่วน ใบหน้าหล่อเหลานั้นประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูยังไงก็ไม่น่าไว้วางใจ "อ้าว สถาปนิกคนเก่ง... หน้าตาเคร่งเครียดเชียว ดีไซน์ระเบียงไม่เป็นใจ หรือว่าคิดถึงหน้าใครบางคนจนสมองตันล่ะเนี่ย" ธามทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาททันทีที่ก้าวเข้ามาถึงโต๊ะทำงาน กรณ์ตวัดสายตาดุดันมองหน้าอีกฝ่ายทันที "ถ้าไม่มีเรื่องงาน หรือไม่มีทางแก้โครงสร้างคานที่คุณภาคภูมิสั่งแก้ ก็เชิญออกไปเคลียร์พื้นที่ข้างนอกโน่นเลยค่ะ คุณธาม ออฟฟิศนี้รกพออยู่แล้ว ไม่ต้อนรับคนว่างงาน" "โหดร้ายจังนะ..." ธามทำหน้าเจ็บปวดเกินจริง ก่อนจะวางแก้วกระดาษเก็บความเย็นทรงสูงใบหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้ากรณ์ "แต่อุตส่าห์ไปต่อแถวซื้อมาให้ด้วยความหวังดีแท้ๆ กลัวว่าคนปากแจ๋วแถวนี้จะสมองช็อตตายคาโต๊ะทำงานซะก่อน" รตาชะโงกหน้าเข้าไปมองในแก้วด้วยความอยากรู้อยากเห็น "อุ๊ย อะไรอะ กาแฟเหรอ? หอมจัง... แต่ทำไมสีมันดูแปลกๆ ล่ะธาม ทำไมออกเขียวๆ ม่วงๆ?" กรณ์ขมวดคิ้วมองแก้วทรงสูงตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ เขายื่นมือไปหยิบแก้วขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ กลิ่นที่ลอยออกมาจากหลอดดูดเตะจมูกทันที... มันไม่ใช่กาแฟลาเต้หรือมอคค่าธรรมดาแน่ๆ กลิ่นมันมีความหอมหวานของชาเขียวผสมกับความฉุนแปลกประหลาดของน้ำอัญชัน และที่สำคัญคือ มีกลิ่นเปรี้ยวๆ ของมะนาวโชยออกมาด้วย! "นี่มันเครื่องดื่มบ้าอะไรของคุณเนี่ย ธาม!" กรณ์เงยหน้าขึ้นจ้องเขม็ง "ชาเขียวมัทฉะผสมอัญชันบีบมะนาว? นี่คุณแกล้งฉันใช่ไหมเนี่ย!" ธามหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาพราวระยับด้วยความชอบใจ "ใครแกล้ง? เขาเรียกว่าเมนูพิเศษเพื่อสุขภาพบำรุงสมองต่างหากล่ะ เห็นเธอนั่งหน้าดำคร่ำเครียดมาตั้งแต่เช้า ฉันเลยสั่งสูตรพิเศษ 'มัทฉะนรกแตก' ให้เธอเติมพลังโดยเฉพาะ... ลองชิมดูสิ รับรองว่าตาสว่างคาที่แน่นอน" "คุณอยากลองชิมเองมากกว่ามั้ง!" กรณ์เลือดขึ้นหน้าด้วยความหมั่นไส้ เขาผลักแก้วเครื่องดื่มสีประหลาดนั้นกลับไปตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง "เชิญคุณเอาไปบำรุงสมองของคุณเองเถอะค่ะ ฉันไม่พิสมัยน้ำปั่นพิสดารนี่หรอก!" "อ้าว ปฏิเสธความหวังดีจากหัวหน้าไซส์งานแบบนี้ น่าเสียดายแย่เลยนะ..." ธามแกล้งทำเสียงเศร้า แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากกลับกว้างขึ้น "หรือว่า... กลัว? กลัวว่าถ้ากินเข้าไปแล้วจะติดใจฝีมือฉัน จนเลิกมองหน้าฉันไม่ลงล่ะสิ" "หลงตัวเองที่สุด!" กรณ์ทุบโต๊ะเบาๆ อย่างเหลืออด ฝีปากคมกริบเตรียมพ่นคำด่าทอยาวเหยียดใส่คนตรงหน้าให้สาสมกับความกวนประสาท แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากจะได้ขยับ เสียงทุ้มหุ่มทรงอำนาจของบุคคลที่สามก็ดังแทรกขึ้นที่หน้าประตูออฟฟิศ "ดูท่าทางครึกครื้นกันดีนี่ครับ... หวังว่างานออกแบบโปรเจกต์ของผม จะคืบหน้าไปได้ด้วยดีเหมือนกับบรรยากาศการคุยงานนะ" ทั้งสามคนหันไปมองทางประตูพร้อมกัน ร่างท้วมของ **คุณภาคภูมิ** นักลงทุนผู้มีอิทธิพลก้าวเข้ามาภายในห้อง พร้อมด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา สายตาคมกริบกวาดมองไปที่โต๊ะทำงาน และหยุดนิ่งอยู่ที่แก้วเครื่องดื่มสีประหลาดในมือของธาม ธามหุบยิ้มกวนประสาทลงทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นเรียบตึงและเย็นชาขึ้นมาในเสี้ยววินาที เช่นเดียวกับกรณ์ที่ขยับตัวยืนขึ้นตรง สัญชาตญาณการป้องกันตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลันเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของคุณภาคภูมิ บรรยากาศในห้องออฟฟิศสนามที่เคยมีความเกรี้ยวกราดแบบหยอกล้อ กลับพลิกผันกลายเป็นความตึงเครียดและกดดันขึ้นมาทันทีอย่างเห็นได้ชัด... และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร คุณภาคภูมิก็ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ชะโงกหน้ามองพิมพ์เขียวสลับกับแก้วเครื่องดื่มในมือธาม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงความนัยอันตราย "เครื่องดื่มสีแปลกตาดีนี่ครับ... หวังว่าส่วนผสมข้างใน จะไม่ใช่ 'ความลับ' อะไรที่พวกคุณกำลังพยายามปิดบังผมอยู่นะครับ"