รอยร้าวบนผนังปูน

"เครื่องดื่มสีแปลกตาดีนี่ครับ... หวังว่าส่วนผสมข้างใน จะไม่ใช่ 'ความลับ' อะไรที่พวกคุณกำลังพยายามปิดบังผมอยู่นะครับ" ประโยคทิ้งท้ายที่ยังติดตรึงอยู่ในโสตประสาทจากค่ำคืนก่อน ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของกรณิศราวกับเสียงสะท้อนในถ้ำลึก สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอก สะบัดหัวไล่ความหงุดหงิดออกไป ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้าสู่พื้นที่ไซส์งานตึกเก่าอายุกว่าห้าสิบปีที่กำลังถูกรีโนเวต กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าและฝุ่นละอองลอยคละคลุ้งในอากาศ แต่วันนี้... มีกลิ่นอางของความผิดปกติบางอย่างที่เฉียบ กรณ์ทรตัวลงคุกเข่าหน้าเสาคอนกรีตเสริมเหล็กโซนปีกตะวันตก นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายลูบไล้ไปตามรอยแตกลายงาบนผิวปูน รอยร้าวพวกนี้ไม่ใช่รอยปริจากการหดตัวธรรมดาตามกาลเวลา แต่มันคือรอยปริแยกระดับ 'โครงสร้าง' ที่ขยายตัวเป็นเส้นทแยงมุมอย่างน่ากลัว ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววตื่นตระหนก หากตึกนี้ถล่มลงมาก่อนส่งมอบ โปรเจกต์มูลค่าหลายร้อยล้านของบริษัทคงพังพินาศ และชื่อเสียงของเขาในฐานะสถาปนิกหัวกะทิก็คงป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี "นั่งทำอะไรอยู่ตรงนั้นครับคุณสถาปนิก หรือว่ากำลังนั่งทำพิธีขอขมาเจ้าที่เจ้าทาง เพราะกลัวว่าแบบที่ตัวเองออกแบบ จะทำให้อาคารหลังนี้รับน้ำหนักไม่ไหวจนพังครืนลงมาใส่หัวคุณเอง" เสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธามที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง มือหนาทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า กางเกงยีนส์เซอร์ๆ กับเสื้อช็อปวิศวะสีซีดที่เปื้อนคราบฝุ่นไม่ได้ลดทอนเสน่ห์ความดิบเถื่อนอันตรายของเจ้าตัวลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้ผู้ชายคนนี้ดูทรงพลังในพื้นที่ก่อสร้างยิ่งกว่าใคร กรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันขวับไปปะทะสายตากับคนกวนประสาททันที ฝีปากคมกริบเตรียมพร้อมทำงาน "ถ้าสมองคุณมีเซลล์ประสาทเหลือเฟือพอที่จะคิดเรื่องมีสาระ คุณคงจะใช้ตามองรอยร้าวพวกนี้ แทนที่จะเอาเวลามาพ่นคำพูดไร้สาระใส่ผมนะิครับ... เอ้ย! นะคะ!" สถาปนิกหนุ่มเกือบเผลอหลุดคำหยาบชายออกมาตามความเคยชิน ดีที่สะดุดลิ้นตัวเองแล้วเปลี่ยนเป็นหางเสียงสุภาพแบบประชดประชันแทน ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่มักจะประดับอยู่เสมอจางหายไปในเสี้ยววินาที เมื่อสายตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มกวาดมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังแนวรอยร้าวบนเสาต้นนั้น รังสีความขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศจริงจังและเฉียบคมอย่างน่าตกใจ จนกรณ์ถึงกับเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "รอย Shear Crack..." ธามพึมพำเสียงเบา ก้าวเข้าไปประชิดตัวกรณ์จนสถาปนิกหนุ่มต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังเกือบชนกับเสาปูนเย็นเฉียบ ทว่ามือหนาของธามกลับยกขึ้นมาทาบลงบนผนังปูนเหนือหัวของกรณ์พอดี กลายเป็นท่ากักขังร่างบางไว้ในวงแขนอย่างแนบเนียน "ไม่ใช่แค่รอยร้าวธรรมดา... เหล็กเส้นข้างในน่าจะเกิดสนิมขยายตัวจนดันเนื้อปูนปริแตก" "อะ... ออกไปห่างๆ หน่อยสิครับ คุณมาเบียดผมทำไมเนี่ย" กรณ์หน้าแดงซ่านด้วยความฮึดฮัด ทั้งจากระยะประชิดที่ใกล้เกินไปจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ และจากความตกใจเรื่องโครงสร้างตึก มือบางดันอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ธามกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "อย่าขยับ" น้ำเสียงของธามเปลี่ยนเป็นเข้มงวดจริงจัง ดวงตาคมเข้มจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของกรณ์ "มองดูนี่ดีๆ สิกรณิศ... รอยร้าวแบบนี้ไม่ได้เพิ่งเกิด แต่มันถูกทาสันทับออำอำพรางไว้ตั้งแต่ก่อนที่เราจะเข้ามาประมูลงานนี้เสียอีก" กรณ์เบิกตากว้าง ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาทันที "อำพราง? คุณหมายความว่ามีคนจงใจปกปิดความเสียหายของโครงสร้างงั้นเหรอ ใครทำแบบนั้นบ้า... หรือว่า..." นึกถึงคำพูดปริศนาเมื่อคืนและความพยายามขัดขวางของใครบางคน ภาพของนักลงทุนผู้มีอิทธิพลอย่างคุณภาคภูมิก็ลอยเข้ามาในหัว "เพิ่งคิดได้เหรอครับคนเก่ง" ธามผ่อนลมหายใจอุ่นๆ รดลงข้างขมับของกรณ์ น้ำเสียงที่เคยเย้าแหย่เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและจริงใจอย่างประหลาด "ตึกนี้ถูกเซ็ตอัพให้มีปัญหาตั้งแต่แรก เพื่อให้พวกคุณรับผิดชอบความเสียหายแล้วยอมถอนตัว... แต่โชคดีนะ ที่คุณดื้อรั้นพอที่จะขุดคุ้ยจนเจอเข้าเสียก่อน" "แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะครับคุณธาม ถ้าโครงสร้างรับน้ำหนักไม่ได้ แบบที่ผมดีไซน์ไว้เพิ่มกระจกเทมเปอร์หนักเป็นตันๆ แบบนั้น มีหวัง..." กรณ์เม้มริมฝีปากแน่น ความเครียดฉายชัดบนใบหน้าสวยหวาน ความทะนงตัวหายวับไปเหลือเพียงสถาปนิกหนุ่มที่กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตครั้งใหญ่ ธามละมือออกจากผนังปูน เปลี่ยนมาคว้าข้อมือบางของกรณ์ไว้หลวมๆ แต่แน่นหนาพอที่จะส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่น "ก็ต้องคำนวณโครงสร้างใหม่เสริมคานเหล็กรับน้ำหนักเพิ่มส" ธามยิ้มมุมปากด้วยความมั่นใจ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของกรณ์เต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "เรื่องงานถนัดของคุณ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผม... ส่วนเรื่องหาตัวคนทำชั่วข้างหลังนั่น เดี๋ยวเราค่อยร่วมมือกันขุดหลุมฝังมันทีหลัง... ดีไหมครับ?" กรณ์เม้มปาก พยายามดึงมือตัวเองกลับแม้จะใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก "ใครจะไปร่วมมือกับคุณ... ปล่อยมือผมได้แล้วครับ!" ก่อนที่ธามจะได้เอާމุขตลกอะไรกวนๆ กลับมา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังแปะๆ ก็ดังขึ้นจากทางประตูทางเข้าโถงตึกเก่า ทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกันทันที "โอ้โห ภาพน่าประทับใจจังเลยนะครับ สถาปนิกกับวิศวกรช่วยกันตรวจงาน... แต่ดูท่าทางโครงสร้างตึกหลังนี้ จะเปราะบางกว่าที่ผมคิดเสียอีกนะเนี่ย" รตาที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างประตูรีบก้าวเข้ามา พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "กรณ์... คุณธามคะ ข้างนอกนั่น... มีคนส่งหมายศาลฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายเบื้องต้นจากบริษัทเราแล้วค่ะ ข้อหาทำให้โครงสร้างอาคารทรุดตัวก่อนกำหนด!" ธามหรี่ตาลงคมกริบ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงทันที ส่วนกรณ์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ บรรยากาศในตึกเก่าดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา *** (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดแท็กใจฟูและร่วมเดินทางไปกับความปากแซ่บของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ - ตุ๊กตาโบราณ)