เอกสารที่หายไปกับความวุ่นวาย

“ถ้าแบบแปลนชุดนี้หาไม่เจอภายในสิบนาทีนี้ บอกได้เลยว่าโปรเจกต์รีสอร์ทริมผานี่เตรียมตัวลงไปนอนก้นทะเลได้เลยค่ะคุณวิศวกร” น้ำเสียงเฉียบคมของกรณ์ดังแทรกเสียงฝนที่กำลังกระหน่ำซัดสาดใส่ตัวแคมป์คนงานอย่างบ้าคลั่ง สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งยืนกอดอกแน่น แว่นตาเลนส์ใสสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มตุ่นๆ ในห้องทำงานชั่วคราวที่ตอนนี้อบอวลไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แฟ้มเอกสารนับสิบถูกรื้อกระจัดกระจายบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ขณะที่ธาม—หัวหน้าไซส์งานผู้ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งและปากร้าย—กำลังยืนค้ำหัวเขาอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่ชวนให้คนมองอยากจะคว้าไม้บรรทัดเหล็กฟาดหน้าสักที “ปากเก่งจังนะสถาปนิกกรณิศ... เอกสารสำคัญระดับนี้ ถ้าคุณไม่เอาไปลืมไว้ที่ร้านกาแฟเมื่อวานซืน ก็คงจะซ่อนไว้ใต้กองกระดาษรกๆ บนโต๊ะของคุณเองนั่นแหละ” ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันเล็กน้อยตามประสาคนกวนประสาท แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วเข้มกลับไม่ได้นิ่งสนิทอย่างที่ปากพูด เขากำลังกวาดตามองซอกมุมห้องด้วยความร้อนรนที่ไม่ยอมแสดงออกให้อีกฝ่ายเห็น “ฉันไม่ใช่คนสะเพร่าแบบคุณนะคะธาม! แบบแปลนโครงสร้างหลักฉบับแก้ไขล่าสุด ฉันเป็นคนตรวจเช็กและใส่แฟ้มสีน้ำเงินเก็บไว้กับมือตัวเองบนชั้นวางเอกสารตรงนั้น… แต่ตอนนี้มันหายไป! หายไปทั้งแฟ้ม!” กรณ์พุ่งตัวเข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่ม นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังชั้นวางที่ว่างเปล่า ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธระคนเครียดจัด “หรือว่าฝีมือคุณ? แกล้งเอาไปซ่อนเพื่อจะโยนความผิดให้ฉันงั้นสิทธิ์?” ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างหนาก้าวถอยหลังเพียงครึ่งก้าวเพื่อลดระยะห่างอันตรายที่สถาปนิกตัวน้อยจงใจสร้างขึ้นเพื่อกดดันเขา กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นวานิลลาผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยแตะจมูก จนวิศวกรหนุ่มต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ผมไม่ว่างมาเล่นขายของกับคุณหรอกนะกรณิศ งานที่นี่มีค่าใช้จ่ายเป็นนาที ถ้าเอกสารนั่นหายจริง... เราคงต้องรื้อแผนก่อสร้างใหม่ทั้งหมด ซึ่งมันหมายความว่าผมจะต้องทำงานร่วมกับคุณ ‘ตัวติดกัน’ ไปอีกหลายวัน... หรือว่าจริงๆ แล้ว คุณจงใจซ่อนมันไว้เพราะอยากหาข้ออ้างมาอยู่ใกล้ผมกันแน่?” ประโยคกวนประสาทที่เจือแววเจ้าเล่ห์ทำกรณ์หน้าแดงซ่านด้วยความโมโห มือเรียวเงื้อง่าขึ้นหมายจะประทับรอยฝ่ามือลงบนต้นแขนแกร่ง แต่ธามไวกว่า เขารวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงปะทะจากสัญชาตญาณการป้องกันตัวทำให้ร่างของกรณ์เซถลาเข้าไปกระแทกกับอกแกร่งเต็มแรง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบจะหลอมละลาย ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรามลั่นข้างนอก “ปล่อยฉันนะไอ้บ้าธาม!” กรณ์ดิ้นขลุกขลัก ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคืองโกรธและ... ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างไม่ทันตั้งตัว “ถ้าไม่อยากให้ผมกอดคุณแน่นกว่านี้ ก็เลิกโცხวโวยแล้วช่วยกันคิดสิว่าคุณเอาไปวางไว้ที่ไหน” ธามกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นดวงตาคู่สวยเริ่มมีประกายความเครียดเอ่อล้นออกมาจริงๆ แม้ปากจะร้ายใส่กันตลอดเวลา แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มกวนๆ นั้น หัวใจของวิศวกรหนุ่มกำลังเต้นแรงแค่ไหนทุกครั้งที่เห็นกรณ์แบกรับความกดดันจากโปรเจกต์นี้ไว้คนเดียว ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงของการรื้อค้นทุกซอกทุกมุมจนเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ทั้งห้องทำงานกลับมาเงียบกริบเหลือเพียงเสียงฝนโปรยปราย กรณ์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง สองมือปิดหน้าด้วยความสิ้นหวัง แบบแปลนชุดนั้นคือชีวิตจิตใจของเขา คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะใช้ยันกับคุณภาคภูมิ นักลงทุนจอมเจ้าเล่ห์ที่กำลังจ้องจะฮุบที่ดินแปลงนี้ หากไม่มีมัน... ทุกอย่างที่ทุ่มเทมาจะพังทลายในชั่วข้ามคืน ธามมองท่าทางหมดอาตายายอยากของคนตรงข้ามแล้วถอนหายใจยาวนาน มือหนาควานหาซองบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มที่พาดอยู่บนพนักพิง แต่ปลายนิ้วกลับไปสัมผัสเข้ากับสันปกแฟ้มพลาสติกแข็งบางอย่างที่ยัดอยู่ช่องลับด้านในสุดของกระเป๋า วิศวกรหนุ่มชะงักกึก ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง เขาสอดมือเข้าไปหยิบมันออกมา... แฟ้มสีน้ำเงินเข้ม พร้อมลายเซ็นกำกับด้วยลายมือคุ้นตาของสถาปนิกปากแจ๋วปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน เสียงกระดาษพลิกเบาๆ ทำกรณ์เงยหน้าขึ้นมองทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นของที่ตามหามาตลอดค่ำคืนอยู่ในมือของคนที่เพิ่งกล่าวหาเขาเมื่อครู่ “ธาม... นั่นมัน...” ธามกะพริบตาปริบๆ มองแฟ้มในมือสลับกับใบหน้าอึ้งๆ ของกรณ์ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันตาเห็น วิศวกรหนุ่มนึกทบทวนเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายที่เขาช่วยสถาปนิกหนุ่มถือของรุงรังขณะเดินตรวจไซส์งาน และคงเป็นจังหวะชุลมุนนั้นเองที่เขาเผลอยัดแฟ้มนี้ใส่ลงในกระเป๋าเสื้อตัวเองโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้กวนประสาทหายวับไปกับตา ธามอ้าปากค้างเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยปากแก้ตัว แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงสักแอะ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางด้วยแรงกระแทกจากด้านนอก พร้อมกับร่างท้วมของคุณภาคภูมิที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นและลูกน้องร่างยักษ์อีกสองคนในชุดกันฝนเปียกโชก “โอ้โห... ดึกดื่นค่ำคืนขนาดนี้ สถาปนิกกับวิศวกรยังสวีตกันในห้องทำงานอีกเหรอครับเนี่ย... หวังว่าเอกสารสิทธิ์สำคัญที่ผมต้องการ จะอยู่ในแฟ้มที่พวกคุณกำลังเปิดดูอยู่นะ?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครของเราในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "ตุ๊กตาโบราณ"