มื้อค่ำข้างทางที่แพงด้วยความรู้สึก

“ถ้าขืนคุณยังแก้แบบแปลนนี้รอบที่สี่ ฉันจะเอาไม้บรรทัด T-Square ฟาดหัวคุณจริงๆ ด้วยนะคะคุณธาม” เสียงหวานที่ลอดไรฟันออกมาด้วยความเคืองขุ่น ดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบสงบของสำนักงานสถาปนิกในยามวิกาล กรณิศสะบัดปลายปากกาในมือลงบนกระดาษไขด้วยความหงุดหงิดจนเส้นหมึกเกือบขาด ดวงตากลมโตฉายแววค้อนควับส่งให้ร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างกวนประสาทอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ธามไหวไหล่เบาๆ รอยยิ้มมุมปากหยักลึกปรากฏขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ วิศวกรหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นกล้ามเนื้อแขนสมส่วน ปิดแฟ้มเอกสารในมือลงช้าๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี “โห, คุณกรณ์ครับ... จะทารุณกรรมวิศวกรผู้ควบคุมงานหน้าตาดีคนนี้เกินไปหน่อยไหมครับเนี่ย ที่ผมต้องคอมเมนต์แก้เยอะ ก็เพราะเป็นห่วงโครงสร้างรับน้ำหนักของฝั่งทิศใต้ต่างหากเล่า กลัวว่าวันดีคืนดีลมพัดมาแล้วตึกที่คุณออกแบบจะปลิวหายไปกับสายลม เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เตือน” ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของอีกฝ่ายทีละน้อย จนเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนร่างโปร่งของสถาปนิกหนุ่ม กรณ์ขยับถอยหลังเล็กน้อยโดยอัตโนมัติเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับผู้ชายปากร้ายคนนี้เริ่มแคบลงเกินความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝุ่นปูนและบุคลิกที่ดูคุกคามนิดๆ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญ แต่ภายนอกเขายังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบมองตอบอย่างไม่ยอมแพ้ “ตึกฉันไม่มีทางปลิวหรอกค่ะ ถ้ามันไม่ได้พังเพราะความจู้จี้เกินเหตุของคุณ! ดึกดื่นมืดค่ำป่านนี้แล้ว เลิกหาเรื่องติติงงานฉันแล้วกลับบ้านไปนอนเถอะค่ะ” “หิวข้าวครับ” ธามเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ ใบคมคายโน้มลงมาใกล้จนกรณิศต้องเอนตัวหนี “ทำงานมาตั้งแต่แปดโมงเช้าจนตอนนี้เที่ยงคืน ท้องผมร้องประท้วงจนตึกข้างๆ ได้ยินหมดแล้ว คุณต้องรับผิดชอบ” “รับผิดชอบบ้าบออะไรของคุณเล่า! ฉันไม่ใช่แม่ครัวนะ” กรณ์โวยวาย หน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกรุก It’s not just about the stomach, it’s about the way he looked at him. สายตาคู่นั้น... สายตาที่มักจะซ่อนความหมายลึกซึ้งเอาไว้เบื้องหลังคำพูดกวนประสาทเสมอ “ถ้าไม่รับผิดชอบในฐานะแม่ครัว งั้นรับผิดชอบในฐานะ... แฟนเก่า... เอ๊ย ไม่ใช่ ในฐานะเพื่อนร่วมงานที่ดีก็แล้วกัน” ธามแก้ตัวเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาพราวระยับ “ไปกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางหน้าปากซอยกัน ผมเลี้ยงเอง ถือเป็นการไถ่โทษที่เรื่องมากใส่คุณทั้งวัน” สถาปนิกหนุ่มอ้าปากจะปฏิเสธ แต่เสียงท้องร้องโครกครากที่ดังออกมาจากท้องของตัวเองดันทรยศความตั้งใจเสียสนิท กรณ์หน้าเจื่อนลงเล็กน้อย เม้มริมฝีปากแน่นอย่างจำยอม ก่อนจะสะกระเป๋าเป้ขึ้นบ่นงึมงำ “ก็ได้ค่ะ! แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าไม่อร่อย ฉันจะให้คุณเป็นคนล้างจานเองทั้งหมด” ร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลาเจ้าเก่าริมทางเท้าเปิดไฟนีออนสีนวลสว่างไสว ไอความร้อนลอยกรุ่นขึ้นมาจากหม้อน้ำซุปใบใหญ่ส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ บรรยากาศยามดึกสงัดทำให้ถนนเส้นใหญ่ดูเงียบสงบลง มีเพียงเสียงรถวิ่งผ่านไปมาเป็นระยะ ทั้งคู่นั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกสีแดงตัวเล็กที่ตั้งอยู่ริมฟุตบาท ธามสั่งเส้นปลาต้มยำน้ำใสพิเศษ ส่วนกรณิศเลือกเส้นเล็กน้ำซุปใสธรรมดา ระหว่างรออาหาร ทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบที่ไม่ได้อึดอัด แต่กลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แปลกประหลาด กรณิศยกแก้วน้ำพลาสติกขึ้นจิบเพื่อซ่อนอาการประหม่า สายตาเผลอชำเลืองมองผู้ชายตรงข้ามที่ตอนนี้ถอดสูทออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตพับแขน ธามในลุคนี้ดูผ่อนคลายและมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ จนคนมองต้องรีบเบือนหน้าหนีแทบไม่ทัน “มองขนาดนี้... ตกหลุมรักวิศวกรคนนี้เข้าแล้วล่ะสิครับคุณสถาปนิก” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นกลั้วหัวเราะ พร้อมกับชามก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ ที่ถูกวางลงตรงหน้า กรณิศค้อนขวับทันที “หลงตัวเองที่สุดค่ะคุณธาม ใครเขาจะไปมองคุณกัน เลิกเข้าข้างตัวเองแล้วรีบกินแล้วกลับบ้านไปนอนเถอะค่ะ ตาจะปิดอยู่แล้วเนี่ย” “กินสิครับ ผมตั้งใจพามาเลี้ยงนะเนี่ย” ธามยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่มีความกวนประสาทเจือปน มีเพียงความอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น วิศวกรหนุ่มคีบลูกชิ้นปลาในชามของตัวเองใส่ลงในชามของกรณิศหน้าตาเฉย “กินเยอะๆ ผอมเป็นไม้เสียบผอมอยู่แล้ว ทำงานหนักเดี๋ยวก็ล้มพับไปหรอก” กรณิศชะงัก มองลูกชิ้นปลาในชามก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนตรงข้าม หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไร้เหตุผล คำพูดห้วนๆ ที่แฝงความห่วงใยแบบไม่เปิดเผยตัวตนนี้ มันทำให้กำแพงที่เขาสร้างไว้รอบตัวสั่นคลอนอยู่เสมอ “คุณ... ทำดีกับฉันแบบนี้ทำไมคะ” กรณิศตัดสินใจถามออกไป น้ำเสียงลดความแข็งกร้าวลงโดยไม่รู้ตัว “พวกเรากัดกันตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์ จนถึงตอนนี้... คุณก็ยังคอยตามเช็ดตามล้าง คอยปกป้องเวลาโดนคุณภาคภูมิเล่นตอดโน่นตอดนี่... ทั้งที่ความจริงคุณจะปล่อยให้ฉันล้มเหลวไปก็ได้นี่คะ” ธามชะงักตะเกียบในมือ รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า ดวงตาคมกริบมองสถาปนิกหนุ่มนิ่งนาน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนกรณิศต้องกลั้นหายใจ “เพราะผมไม่อยากเห็นคุณร้องไห้เหมือนวันนั้นอีกยังไงล่ะครับ... กรณ์” ชื่อเล่นที่ถูกเปล่งออกมาอย่างราบเรียบแต่หนักแน่น ทำให้โลกทั้งใบของกรณิศหยุดหมุนไปชั่วขณะ ความทรงจำในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ ภาพในวันที่โปรเจกต์แรกในชีวิตพังไม่เป็นท่าเพราะถูกกลั่นแกล้ง และภาพของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนกางร่มให้อยู่เงียบๆ ในวันที่ฝนตกหนักโดยไม่เอ่ยปากทวงบุญคุณ... คนๆ นั้น คือผู้ชายคนนี้เองหรอ? กรณิศเบิกตากว้าง สมองประมวลผลย้อนกลับไปอย่างรวดเร็ว “คุณ... หรือว่าวันที่ประกวดแบบรอบแรกเมื่อสามปีก่อน...” “เพิ่งจำได้เหรอครับ คนความจำสั้นเอ๊ย” ธามหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แววตาไหววับด้วยความรู้สึกที่เก็บซ่อนมานานหลายปี “ผมจำคุณได้ตั้งแต่วันแรกที่คุณเดินเข้ามาในไซส์งานแล้วล่ะครับ... สถาปนิกปากแจ๋ว ที่วันๆ เอาแต่ถือแปลนมาเถียงผมไม่หยุด” หัวใจของกรณิศเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึก มื้อค่ำข้างทางริมถนนราคาหลักสิบจานนี้ กลับกลายเป็นมื้ออาหารที่แพงที่สุดในความรู้สึกของเขา เพราะมันแลกมาด้วยความทรงจำและความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน “คุณนี่มัน...” กรณิศเอ่ยเสียงสั่น พยายามจะหาคำมาต่อว่าเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาใบหน้า แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรจบ ประโยคถัดมาของธามก็ทำให้เขาต้องค้างเติ่ง “ถ้ากินอิ่มแล้ว... พรุ่งนี้ไปกินข้าวเช้ากับผมอีกมื้อนะครับ ในฐานะที่ผมรู้ความลับของคุณแล้ว” กรณิศอ้าปากค้าง เตรียมจะอ้าปากเถียงกลับด้วยความหมั่นไส้ ทว่ายังไม่ทันได้เปล่งเสียง ดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ร่างของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ พร้อมกับเสียงตบมือดังแปะๆ และน้ำเสียงเยียบเย็นที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ “แหมๆ สวีทกันดึกดื่นขนาดนี้ ไม่ทราบว่าโปรเจกต์ที่ดินแปลงนั้น... มันคืบหน้าไปถึงไหนแล้วล่ะครับ คุณวิศวกรผู้แสนดี กับคุณสถาปนิกคนเก่ง” เงาร่างท้วมของคุณภาคภูมิที่ยืนยิ้มเยาะเย้ยอยู่เบื้องหน้า ทำให้บรรยากาศโรแมนติกเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครของเราในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "ตุ๊กตาโบราณ"