เดิมพันครั้งใหญ่กับบอร์ดบริหาร

“ถ้าโปรเจกต์นี้พัง... ฉันจะถือว่าหยาดเหงื่อที่นายทุ่มมาตลอดสามเดือนเป็นแค่เศษกระดาษทิชชูเปียกน้ำค่ะ คุณกรณิศ” เสียงเฉียบคมของคุณภาคภูมิที่ดังขึ้นริมประตูห้องประชุมใหญ่ ไม่ได้ทำให้กรณ์สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย สถาปนิกหนุ่มในชุดสูทสีชาโคลเข้ารูปเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ส่งยิ้มเย็นเยียบชนิดที่เรียกว่า ‘ยิ้มสู้ตายแต่ถ้าตายฉันจะลากแกลงนรกไปด้วย’ กลับไปให้ผู้ถือหุ้นใหญ่รายนี้ทันที เงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงที่ทาบทับอยู่ตรงมุมเสาเมื่อครู่ เลือนหายไปพร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามานั่งประจำตำแหน่งประธานในที่ประชุม บรรยากาศรอบห้องอึดอัดเสียจนแทบจะคว้ากรรไกรมาตัดอากาศได้ แอร์ตัวใหญ่ส่งเสียงคำรามเบาๆ แข่งกับจังหวะหัวใจของคณะกรรมการบริหารอีกเก้าชีวิตที่นั่งหน้าเคร่งเครียด กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นชาของตัวเองช่วยเรียกสติ เขากวาดสายตามองเอกสารบนแท็บเล็ตครั้งสุดท้าย ก่อนจะปรายตาไปยังแถวหน้าที่นั่งของผู้ควบคุมงาน ธามนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นสมส่วนและรอยสักจางๆ ตรงข้อมือ ดวงคมกลาดสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มองเอกสารประกอบการประชุมแม้แต่น้อย แต่กำลังจับจ้องมองมาที่เขา... สายตาของวิศวกรปากร้ายคนนั้นไม่ได้มีความหวาดหวั่นเจืออยู่เลย มีเพียงประกายระยิบระยับที่ส่งความนัยชัดเจนว่า *‘ลุยเลย, เมียจ๋า... ผัวนั่งคุมหลังให้อยู่ตรงนี้’* กรณ์เกือบจะกลอกตาใส่ถ้าไม่ติดว่านี่คือสนามรบจริง “เชิญครับ คุณกรณ์... เริ่มพรีเซนต์แผนกู้ชื่อเสียงโปรเจกต์ ‘The Edge’ ของคุณได้เลย” เลขานุการบอร์ดส่งสัญญาณ กรณ์ก้าวขึ้นไปยืนหน้าจอทัชสกรีนขนาดมหึมา เขาไม่รอช้า คลิกสไลด์แรกที่ปรากฏภาพโครงสร้างอาคารซึ่งเคยถูกวิจารณ์ว่ามีปัญหาเรื่องการรับน้ำหนักและดีไซน์ที่ล้ำยุคเกินไปจนบอร์ดหัวโบราณส่ายหน้า “ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา มีข่าวลือหนาหูว่าดีไซน์ของ ‘The Edge’ คือหายนะที่รอวันพังทลายค่ะ” เสียงทุ้มนุ่มแต่กังวานก้องไปทั่วห้องประชุม กรณ์ไม่ได้ก้มมองโพย เขายกมือขึ้นกอดอกหลวมๆ สายตาคมกริบกวาดมองคณะกรรมการทุกคนทีละคนอย่างมั่นใจ “แต่ในฐานะสถาปนิกหลัก... ดิฉัน... เอ๊ย กระผมขอยืนยันว่า สิ่งที่พวกท่านเห็นว่าเป็นจุดอ่อน แท้จริงแล้วคือสถาปัตยกรรมแบบ Parametric ที่คำนวณด้วยอัลกอริทึมความปลอดภัยสูงสุดถึงสามชั้น” เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที คุณภาคภูมิแค่นเสียงหึในลำคอ ขยับตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเยาะเย้ย “พูดน่ะมันง่ายครับ คุณกรณ์” ภาคภูมิแทรกขึ้นกลางคัน น้ำเสียงเจือความดูถูกอย่างไม่ปิดบัง “แต่โครงสร้างส่วนปีกอาคารทิศตะวันตกที่เพิ่งเทคอนกรีตไปเมื่อวันก่อน วิศวกรคุมงานรายงานมาว่ามีรอยร้าวระดับไมโคร คุณจะแก้ตัวยังไงว่ามันจะไม่ถล่มลงมาทับหัวลูกค้า?” บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบทันที รตาที่นั่งจดบันทึกอยู่มุมห้องถึงกับเม้มปากแน่นด้วยความเครียด แต่ก่อนที่กรณ์จะได้อ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามสไตล์ ธามที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดก็ขยับตัว เสียงข้อศอกกระทบกับที่วางแขนดังขึ้นเบาๆ แต่กลับเรียกความสนใจจากทุกคนในห้องให้หันไปมอง วิศวกรหนุ่มปรายตามองคุณภาคภูมินิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังราวกับจะสะกดคนทั้งห้อง “รอยร้าวระดับไมโครที่ท่านกว่าถึง... ผมเป็นคนสั่งให้ทีมงานตรวจสอบด้วยคลื่นอัลตราзвукด้วยตัวเองครับ” ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลโดยไม่ต้องพยายาม “และผลตรวจยืนยันเป็นลายลักษณ์อักษรแล้วว่า มันคือรอยหดตัวของปูนซีเมนต์ในเกณฑ์มาตรฐานสากล ไม่ส่งผลกระทบต่อความแข็ง 0.01เปอร์เซ็นต์... เว้นเสียแต่ว่าคนบางคน จะพยายามเอาแว่นขยายส่องหาเรื่องเพื่อหวังจะดีดีลซื้อที่ดินราคาถูกตัดตอนโปรเจกต์นี้ทิ้ง” ประโยคหลัง ธามจงใจหันไปสบตากับคุณภาคภูมิโดยตรง รอยยิ้มมุมปากของนักลงทุนรุ่นใหญ่แข็งค้างทันที กรณ์ลอบยิ้ม, เคมีที่เข้าขาอย่างไร้รอยต่อระหว่างสถาปนิกปากแจ๋วกับวิศวกรผู้กุมความลับ ทำงานประสานกันราวกับจับวาง เขารับไม้ต่อทันทีโดยไม่ปล่อยให้จังหวะหลุดมือ “ใช่ค่ะ... หรือถ้าท่านภาคภูมิยังไม่มั่นใจในรายงานของทางเรา...” กรณ์กดรีโมทเปลี่ยนสไลด์ เผยให้เห็นคลิปวิดีโอทดสอบการรับน้ำหนักของโมเดลจำลองมาตราส่วนจริงที่เพิ่งทดสอบเสร็จเมื่อตีสามที่ผ่านมา “นี่คือผลการทดสอบแรงกระแทกจำลองแผ่นดินไหวขนาด 7.8 แมกนิจูด ซึ่งโครงสร้างของ The Edge ผ่านฉลุยอย่างไร้รอยขีดข่วน... มีท่านกรรมการท่านไหน... อยากจะถามคำถามโง่ๆ เกี่ยวกับความปลอดภัยอีกไหมคะ?” คำว่า ‘คำถามโง่ๆ’ หลุดออกมาจากปากสถาปนิกหนุ่มด้วยน้ำเสียงไพเราะเสนาะหู แต่ทำเอาบอร์ดบริหารหลายคนสำลักน้ำลาย คุณภาคภูมิหน้าดำคร่ำเครียด กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่เถียงไม่ออกเมื่อกราฟสถิติและคลิปหลักฐานบนจอแสดงผลมันฟ้องชัดเจนว่าโปรเจกต์นี้ไร้ที่ติจริงๆ ประธานกรรมการบริหารพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะเอ่ยสรุป “เยี่ยมมาก... ผลงานประจักษ์ชัดเจนขนาดนี้ ผมขออนุมัติงบเฟสถัดไปให้ดำเนินการต่อได้ทันทีครับ” เสียงปรบมือประปรายดังขึ้นจากคณะกรรมการบางท่าน กรณ์ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก รอยยิ้มภาคภูมิใจระบายบนใบหน้าหวาน คราบความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อการประชุมเลิกรา ทุกคนทยอยเดินออกจากห้องจนเหลือเพียงแค่เขากับธามที่ยืนเก็บเอกสารอยู่สองคน ธามก้าวเข้าไปประชิดตัวกรณ์อย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่สนว่ายังมีรตาที่กำลังเดินเก็บของอยู่ห่างออกไปไม่ไกล “เก่งมากครับคนสวย... ปากเก่งจนน่าจับฟาดก้นจริงๆ” ธามกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรัก “ถอยไปเลยนะตาบ้า คนเห็นหมดแล้ว!” กรณ์ย่นจมูกใส่ พยายามดันแผงอกอีกฝ่ายออกแต่ก็สู้แรงกอดรัดไม่ได้สักนิด ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นชวนจิกหมอนนั้นเอง ประตูห้องประชุมที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างชุ่มเหงื่อของรตาที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่สั่นเทาจนเห็นได้ชัด “กรณ์! ธาม! พวกนายแย่แล้ว...” สถาปนิกสาวหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด “ระบบฐานข้อมูลกลางของบริษัท... ถูกแฮก และไฟล์แบบแปลนลับทั้งหมดของโปรเจกต์ ถูกโอนถ่ายไปยังเซิร์ฟเวอร์ของบริษัทคู่แข่ง... ภายใต้ชื่ออนุมัติของ ‘กรณ์’ เอง!” กรณ์ชะתักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่า... นี่ไม่ใช่แค่เกมธุรกิจธรรมดาเสียแล้ว (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยเปย์หัวใจให้ "ตุ๊กตาโบราณ" มาโดยตลอดนะคะ!