เตรียมรับมือมือมืด

"เศษกระดูกหมูพวกนี้ ทางที่ดีคุณควรเอาไปฝังดินกลบเสียให้มิดจะดีกว่านะครับ หลินฟาง... เพราะถ้ากลิ่นมันลอยไปเข้าจมูกสุนัขบ้านแม่เฒ่าหลี่เข้า รับรองว่าหล่อนต้องมาเคาะประตูโวยวายหาว่าบ้านเราแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินคนเดียวอีกแน่" เฉินหลงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับทอประกายขบขันระคนเอ็นดู ขณะใช้ผ้าขาวบางเช็ดคราบเขม่าควันออกจากเตาถ่านอเนกประสงค์ที่ภรรยาเพิ่งดัดแปลงขึ้นมาใหม่ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอแกร่งและหยาดเหงื่อพราวที่ซึมตามไรผม ภาพของนายทหารผู้เคร่งขรึมและขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดในค่ายฝึก กลับกลายสภาพเป็นพ่อบ้านคอยช่วยงานภรรยาอย่างเต็มอกเต็มใจไปเสียแล้ว หลินฟางตวัดสายตาคมปลาบมองเศษกระดูกเล้งหมูตุ๋นยาจีนที่ยังส่งไอร้อนกรุ่น เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มบางๆ อย่างไม่ยี่ห้อ ก่อนจะวางตะหลิวเหล็กกระทบกับขอบกระทะเหล็กหล่อเสียงดัง *กริ๊ง* กังวานท่ามกลางความเงียบยามพลบค่ำของหมู่บ้าน "ปล่อยให้แกมาสifครับ... เอ๊ย มาโวยวายสิครับพี่หลง" หญิงสาวแกล้งแซวสามีด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าจนคนฟังถึงกับชะงักไปนิด "อีกอย่าง ฉันไม่ได้แอบซ่อน... ฉันตั้งใจทำกลิ่นให้มันลอยไปเตะจมูกบ้านนั้นต่างหากล่ะคะ เอ๊ย! ครับ!" หลินฟางรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามติดปากจากโลกเดิม เฉินหลงหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นอยู่ในอกจนเธอรู้สึกได้ แม้เวลาจะผ่านไปหลายเดือนนับตั้งแต่เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของสะใภ้กำพร้าผู้น آภัพในยุค 70 นี้ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนายทหารหนุ่มผู้เป็นสามีกลับแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน จากความหวาดระแวง กลายเป็นความเข้าใจ และบัดนี้มันกำลังผรกบานเป็นความรักที่ลึกซึ้งอย่างเงียบเชียบ "คุณนี่นะ... เจ้าเล่ห์นัก" เฉินหลงเดินเข้ามาใกล้ สองมือหนาวางลงบนไหล่บางของภรรยา ออกแรงบีบนวดเบาๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการยืนหน้าเตามาทั้งวัน "แต่เรื่องรับมือกับคนตระกูลหลี่ ประมาทไม่ได้เด็ดขาด แม่เฒ่านั่นช่วงนี้ไปคลุกคลีอยู่กับพวกอันธพาลแถวสหกรณ์อำเภอ ท่าทางหล่อนกำลังวางแผนอะไรบางอย่างกับเงินเก็บก้อนสุดท้ายของครอบครัวเราที่คุณเพิ่งหามาได้จากการขายเห็ดหอมป่าล็อตก่อน" ดวงตาของหลินฟางหรี่แคบลงเล็กน้อย กลิ่นอายความเฉียบคมของอดีตเชฟใหญ่ผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับภัตตาคารห้าดาวแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป เงินห้าสิบหยวนที่เธอเพิ่งได้จากการนำผักและสมุนไพรคุณภาพเยี่ยมจากมิติฟาร์มไปปล่อยในตลาดมืดผ่านเครือข่ายลับ เป็นน้ำพักน้ำแรงที่เธอแลกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาฮุบไปเฉยๆ เด็ดขาด! "วางใจเถอะครับพี่หลง คนอย่างหลินฟางไม่เคยยอมให้ใครมาเอาเปรียบฟรีๆ หรอก" เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวปัดเศษแป้งออกจากผ้ากันเปื้อน "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมสกปรกนัก เราก็มาจัดระเบียบร้านอาหารเล็กๆ ของเราให้กลายเป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดในอำเภอซะเลยดีกว่า" ว่าแล้วหลินฟางก็ส่งจิตอธิษฐานเรียกหน้าจอโฮโลแกรมลับจากมิติฟาร์มสมุนไพรและห้างสรรพสินค้าขึ้นมาในอากาศ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส แสงสีฟ้าอ่อนก็ทอประกายวับวับ รายการสินค้าป้องกันภัยและอุปกรณ์จัดระเบียบร้านก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทั้งกล้องวงจรปิดพลังงานแสงอาทิตย์รุ่นจิ๋ว (ที่เธออ้างว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์จากแดนไกล), สลักประตูกลไกเหล็กกล้าไร้สนิม, ไปจนถึงผงสมุนไพรขับไล่สัตว์มีพิษและคนประสงค์ร้าย เฉินหลงมองภาพหน้าจอแสงประหลาดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยความตื่นตาตื่นใจ แม้เขาจะรู้ความลับนี้มาสักพักแล้ว แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นความมหัศจรรย์ที่ภรรยาครอบครอง เขากอดอกมองด้วยความทึ่งไม่ส่าง "เครื่องมือพวกนี้ ต่อให้เป็นโจรใจฉกรรจ์ร้อยคน ก็ไม่มีทางพังประตูเข้ามาได้ง่ายๆ แน่ครับ" "ไม่ใช่แค่กันโจรนะครับ..." หลินฟางยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เฉินหลงใจเต้นแรงทุกครั้ง "เราจะใช้มันตลบหลังคนที่จะมาขโมยของด้วย เริ่มจากพรุ่งนี้ที่เราจะเปิด 'ร้านอาหารลับ' ต้อนรับแขกวีไอพีกลุ่มแรก การเตรียมวัตถุดิบต้องไร้ที่ติ และระบบรักษาความปลอดภัยต้องรัดกุมที่สุด" กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวขนาดเล็ก ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่รายล้อมด้วยขุนเขาและลมหนาวปลายฤดู เฉินหลงขยับเข้าไปใกล้ภรรยามากขึ้น จนไอร่างกายอบอุ่นแผ่ซ่านถึงกัน สองสายตาสบประสานกันอย่างมีความหมาย ความเงียบสงบในบ้านไม้หลังเก่าช่างตัดกับคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นนอกรั้วบ้านอย่างสิ้นเชิง ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอุ่นและกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณนั้นเอง *แกร็ก...* เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังขึ้นแผ่วเบาจากบริเวณรั้วหลังบ้าน สอดรับกับเงาสกปรกสายหนึ่งที่ทาบทับลงบนหน้าต่างกระดาษสา สัญชาตญาณความเป็นนายทหารของเฉินหลงตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งตัวไปคว้ากระบองเหล็กข้างประตูทันทีพร้อมส่งสัญญาณมือให้ภรรยาถอยไปหลบด้านหลัง หลินฟางหรี่ตามองเงาดำที่กำลังเงื้อมมือพยายามงัดแงะกล่องเก็บวัตถุดิบสดหน้าบ้าน รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากทันที... ดูท่าว่า "หนูสกปรก" ตัวแรก จะรีบวิ่งเข้ามาติดกับดักที่เธอเพิ่งวางไว้เร็วกว่าที่คาดเสียอีก! ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอดนะครับ!