กลิ่นหืนของน้ำมันมะพร้าวเคี่ยวไหม้คลุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวดินเหนียว เสียงโครมครามจากการทุบประตูด้านนอกดังสนั่นสะเทือนไปถึงคานไม้ไผ่ผุๆ แม่เฒ่าหลี่กำลังแผดเสียงแหลมสูงด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายชนิดที่ต่อให้เป็นคนใจเย็นปานใดก็ต้องเลือดขึ้นหน้า
"นังสะใภ้ตัวดี! แกคิดว่าจะหลบหัวอยู่ในนั้นแล้วหนีพ้นเรอะ! วันนี้ถ้าแกไม่ยอมคายสูตรตุ๋นเนื้อนั่นออกมา พร้อมกับเงินเก็บก้นถุงครึ่งหนึ่ง แกกับไอ้ทหารพิการนั่นเตรียมตัวไสหัวออกจากหมู่บ้านไปได้เลย!"
ภายในห้องครัวแคบๆ หลินฟางไม่ได้มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็น เธอใช้ปลายมีดทำครัวสับกระเทียมจีนลงบนเขียงไม้เสียงดังฟังชัด *ฉับ! ฉับ! ฉับ!* ราวกับกำลังบดขยี้ความไร้ยางอายของคนนอกประตูให้แหลกคราบมือ
สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวนเช่นนี้ หากเป็นคนอื่นคงลนลานจนทำอะไรไม่ถูก แต่สำหรับอดีตเชfสาวมือหนึ่งผู้ครอบครองระบบห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัดในจิตวิญญาณ นี่คือความบันเทิงระดับเริ่มต้นเสียด้วยซ้ำ
หลินฟางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา เธอกวาดสายตาสำรวจความเสียหายจากฝีมือของแม่เฒ่าหลี่และพรรคพวกที่พยายามพังกำแพงครัวเข้ามาเมื่อครู่ แปลงผักสมุนไพรด้านหลังเกือบถูกเหยียบย่ำจนเสียหาย หากปล่อยไว้แบบนี้ แผนการเปิดร้านอาหารในตลาดมืดเพื่อสร้างความมั่งคั่งคงสะดุดลงอย่างแน่นอน
มือเรียวบางเอื้อมไปแตะอากาศว่างเปล่าเบื้องหน้า สติสัมปชัญญะของเธอดิ่งลึกลงไปในมิติลับทันที เสียงกริ่งต้อนรับลูกค้าอัตโนมัติของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท
*ยินดีต้อนรับสู่ห้างสรรพสินค้าแห่งอนาคตครับ คุณหลินฟาง*
หน้าจอโฮโลแกรมเรืองแสงสีฟ้าครามปรากฏขึ้นตรงหน้า ท่ามกลางชั้นวางสินค้าที่เรียงรายไปด้วยเครื่องมือช่างและอุปกรณ์ไฮเทคจากศตวรรษที่ 21 หลินฟางกวาดสายตาอย่างรวดเร็วก่อนจะหยุดอยู่ที่หมวดหมู่ 'อุปกรณ์รักษาความปลอดภัยและเครื่องมืออเนกประสงค์'
"ระบบ ฉันขอเบิกอุปกรณ์ช่างอเนกประสงค์เกรดพรีเมียมชุดหนึ่ง พร้อมกับเครื่องซีลสูญญากาศไร้สาย และที่สำคัญ..." หลินฟางกระซิบเบาๆ กับความว่างเปล่า "ขอแป้งสาลีนำเข้าเกรด A อีกสามถุงใหญ่กับเนื้อวัวส่วนริบอายพรีเมียมจากมิติฟาร์มสิบล้านแคลอรี่"
*ตรวจสอบสิทธิ์... หักแต้มความสำเร็จจากการขายอาหารชุดที่ผ่านมา... ดำเนินการเบิกจ่ายสำเร็จครับ*
พริบตานั้น กล่องกระดาษแข็งสีน้ำตาลขนาดกลางก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในครัว หลินฟางจัดการแกะกล่องด้วยความรวดเร็ว เผยให้เห็นอุปกรณ์ที่คนในยุค 70 ไม่มีวันจินตนาการถึง สว่านไฟฟ้าไร้สายขนาดกะทัดรัด แผ่นเหล็กเสริมความแข็งแรงพิเศษ และกาวอุตสาหกรรมแห้งไวภายในสามวินาที
ข้างนอกประตู เสียงทุบทำลายทวีความรุนแรงขึ้น เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดบ่งบอกว่ากลอนประตูโบราณกำลังจะทานไม่ไหว
"นังฟาง! แกกล้าดียังไงมาล็อคประตูใส่ฉัน! เปิดเดี๋ยวนี้!" เสียงหวีดร้องของแม่เฒ่าหลี่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ตามมาด้วยเสียงสมุนรับจ้างที่กำลังใช้คานไม้กระแทกบานประตูเข้าอย่างจัง
หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ เธอไม่แม้แต่จะชายตาแลประตูที่กำลังจะพัง เธอกลับเลือกที่จะหยิบสว่านไฟฟ้าไร้สายขึ้นมาถือไว้ด้วยความคล่องแคล่ว ปลายนิ้วเรียวกดไกเบาๆ เสียงมอเตอร์ไฟฟ้าหมุนวนด้วยความเร็วสูงส่งเสียง *วี๊ดดด—* แผ่วเบาแต่ทรงพลัง
ในยุคที่เต็มไปด้วยความขาดแคลนและข้อจำกัดทางเทคโนโลยี การใช้อุปกรณ์ไฮเทคจากอนาคตแก้ปัญหาเฉพาะหน้าคือความได้เปรียบที่ไม่มีใครเทียบได้ หลินฟางใช้เวลาเพียงไม่ถึงสองนาทีในการเจาะรูและยึดแผ่นเหล็กเสริมความแข็งแรงเข้ากับวง2ข้างของประตูไม้ พร้อมกับยาแนวด้วยกาวอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าปูนซีเมนต์โบราณ
*ปัง!*
จังหวะนั้นเอง ประตูไม้ก็ถูกกระแทกจนหลุดออกจากสลักเดิม แต่น่าแปลกที่มันไม่ยอมเปิดออก เพราะแผ่นเหล็กและกาวอุตสาหกรรมจากห้างสรรพสินค้าล้ำยุคได้ประสานบานประตูเข้ากับวงกบอย่างแน่นหนาจนกลายเป็นเนื้อเดียวกัน แม่เฒ่าหลี่ที่โถมตัวเข้ามาหวังจะพังเข้ามาตบตี ถึงกับหน้าคะมำชนเข้ากับบานประตูเหล็กกลายๆ จนเสียงดังสนั่น *โครม!*
"โอ๊ย! จมูกฉัน! ดั้งฉันหักแล้วไอ้หยา!" แม่เฒ่าหลี่กรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เอามือกุมจมูกที่มีเลือดกำเดาไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย สมุนสองคนที่ตามมาข้างหลังต่างหน้าถอดสีเมื่อเห็นสภาพของหญิงแก่
หลินฟางก้าวออกมาจากมุมห้องครัว มือข้างหนึ่งถือตะหลิวสแตนเลสเงางาม อีกข้างไขว้หลังอย่างสบายอารมณ์ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธองดงามแต่ทว่าเย็นเยียบจนน่าขนลุก
"อุ๊ยตาย ลุงเฉิน ป้าหลี่ มาเยี่ยมบ้านฉันหรือคะเนี่ย? แต่เสียดายจัง ประตูบ้านฉันมันเพิ่งรีโนเวทใหม่ด้วยวัสดุเกรดพรีเมียม คงต้อนรับแขกที่ไร้มารยาทแบบพวกท่านไม่ได้หรอกนะ" น้ำเสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น แต่แฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้ผู้ฟังถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง
แม่เฒ่าหลี่เงີบหน้าขึ้นจากพื้น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ชี้นิ้วสั่นเทามาที่หลินฟาง "นัง... นังเด็กเปรต! แกกล้าทำร้ายผู้ใหญ่เรอะ! ไอ้หลง! ไอ้หลงผัวแกมันไปตายที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้! เมียมันกำลังจะฆ่าแม่ตัวเองแล้ว!"
ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงโวยวายที่ดังลั่นไปทั่วละแวกบ้าน ทันใดนั้นเอง... บรรยากาศรอบด้านก็เงียบสงบลงอย่างกะทันหันราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง
เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงคู่หนึ่งกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้รั้วบ้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนปรากฏขึ้นที่หน้าปากทางเข้า กลิ่นอายความกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจนแม่เฒ่าหลี่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
หลินฟางหันไปมองตามเสียงฝีเท้า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเคร่งขรึมของสามีหนุ่มผู้เพิ่งกลับมาจากค่ายทหาร
พันจ่าอากาศเอกเฉินหลงกวาดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวไปรอบบริเวณ ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหยุดลงที่รอยเลือดบนจมูกของแม่เฒ่าหลี่ และจบลงที่ร่างบอบบางของภรรยาที่ยืนถือตะหลิวรอรับมืออยู่
"เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงทุบต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาทุกคนในรัศมีร้อยเมตรนิ่งงันไปทันที
และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัว สายตาของเฉินหลงก็เหลือบไปเห็นห่อกระดาษไขปริศนาที่ตกอยู่ใกล้เท้าของแม่เฒ่าหลี่ ซึ่งเป็นเอกสารลับสุดยอดที่หลินฟางแอบซ่อนไว้ในมิติลับเพื่อเตรียมใช้เล่นงานตระกูลเฉินในยกต่อไป...
ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอดนะครับ!
คุณหนูสายฟาร์ม: ขอหย่ามาเปิดร้านอาหารในยุค 70•ตอนที่ 34
ความช่วยเหลือจากมิติลับ
ผลงานโดย ฟาร์มเมอร์สุขใจ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ฟาร์มเมอร์สุขใจ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง คุณหนูสายฟาร์ม: ขอหย่ามาเปิดร้านอาหารในยุค 70 นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!