อุปสรรคการเดินทาง

เสียงหักของเพลาเกวียนไม้ดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยแรงกระชากมหาศาลที่เกือบส่งร่างของหลินฟางเหินทะยานออกจากเบาะนั่ง หากไม่มีท่อนแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กของพันจ่าอากาศเอกเฉินหลงคว้าเอวบางไว้เสียก่อน ตัวนางคงกลิ้งตลบไปกับพื้นถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยฝุ่นตลบอบอวลแล้ว "ระวังครับ!" เสียงทุ้มต่ำของเฉินหลงเอدرลอดไรฟันด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจภรรยาอย่างรวดเร็วเพื่อหาบาดแผล ก่อนที่ความกังวลนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายตาดุดันเมื่อหันไปมองสภาพของล้อเกวียนด้านขวาที่บิดเบี้ยวจนใช้งานต่อไม่ได้ นี่คือบททดสอบแรกของการเดินทางเข้าเมืองในยุค 70 ที่เต็มไปด้วยความท้าทาย หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ กลิ่นไอดินผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรสดในมิติที่ซุกซ่อนอยู่ช่วยสงบประสาทตื่นตระหนกให้นิ่งสงบลง นางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อออกจากอ้อมแขนที่โอบกอดแน่นหนา แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ สามีหนุ่มของนางก็ยังคงแสดงออกถึงความห่วงใยจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่รักดี "ฉันไม่เป็นไรค่ะ... เอ๊ย! ผมไม่เป็นไรครับพี่หลง" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชิน โชคดีที่นางเปลี่ยนสรรพนามทันเวลา ทว่าสายตาเฉียบคมของเฉินหลงกลับหรี่ลงเล็กน้อยราวกับจับผิดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ในยามคับขันนี้ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือเส้นทางเปลี่ยวลับตาคน สองข้างทางเต็มไปด้วยพุ่มไม้หนาทึบและต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาจนดูวังเวง เสียงนกแสกกรีดร้องแว่วมาตามลม ยิ่งทำให้บรรยากาศชวนขนลุกชอบกล "ล้อเกวียนหักแบบนี้ เดินทางต่อไม่ได้แน่นอนครับ" เฉินหลงก้าวลงจากเกวียน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมชายชาตรี เขาก้มลงสำรวจความเสียหายอย่างละเอียด นิ้วแกร่งเคาะลงบนไม้เนื้อแข็งที่ปริแตก "ร่องรอยการตัดทอนเนื้อไม้แบบนี้... ไม่ใช่เพราะความเก่าแน่นอนครับ" หลินฟางก้าวลงตามมา นางย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอยแตกบนไม้ ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สมองอดีตเชฟและนักสู้ชีวิตประมวลผลอย่างรวดเร็ว "ฝีมือคน?" "ถูกต้องครับ" เฉินหลงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาดุร้ายฉายแวววาววับราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่พบเหยื่อ "ดูเหมือนจะมีคนไม่อยากให้เราไปถึงตลาดในเมืองทันเวลา... หึ แม่เฒ่าหลี่คงไม่ยอมรามือจริงๆ สินะครับ ส่งคนแอบมาตัดไม้เกวียนของเราตั้งแต่เมื่อคืนตอนจอดไว้ที่ลานบ้าน" หลินฟางเม้มปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาในอก นางอุตส่าห์อดทนอดกลั้นและหาทางหลีกเลี่ยงการปะทะกับแม่สามีจอมเห็นแก่ตัวผู้นั้นมาโดยตลอด เพื่อรักษาความสงบสุขของครอบครัว แต่ดูเหมือนว่าความใจดีของนางจะถูกมองว่าเป็นความอ่อนแอ แม่เฒ่าหลี่ถึงกับกล้าทำลายยานพาหนะกลางทาง เพื่อขัดขวางไม่ให้นำพืชผักและอาหารไปขายในเมือง หวังจะบีบให้พวกนางต้องยอมจำนนและกลับไปก้มหัวขอความช่วยเหลือจากบ้านใหญ่ "ถ้าคิดว่าจะหยุดเราได้ด้วยวิธีตื้นๆ แค่นี้... ก็คงดูถูกหลินฟางคนนี้เกินไปหน่อยแล้วล่ะค่ะ เอ๊ย! เกินไปหน่อยแล้วล่ะครับ" นางเผลอหลุดปากอีกรอบ ทำเอาเฉินหลงถึงกับเลิกคิ้วสูงด้วยความฉงน แต่ริมฝีปากหยักลึกกลับยกยิ้มเอ็นดูระคนขบขันในความน่ารักของภรรยา "แล้วภรรยาตัวน้อยของผม มีแผนสำรองอะไรในใจหรือยังครับ?" เฉินหลงถามเสียงนุ่ม ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวภรรยาอย่างเต็มเปี่ยม เขาพร้อมเสมอที่จะสนับสนุนทุกการตัดสินใจของนาง ไม่ว่าอีกฝ่ายจะต้องการถอยหรือลุยต่อ หลินฟางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามชายเสื้อเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสะสวย "เดินเท้าสิครับ! ของในมิติ... อ้อ หมายถึงเสบียงและวัตถุดิบที่เราเตรียมไว้สำหรับทำอาหารขายในเมือง เราไม่ได้มีแค่เกวียนเล่มนี้เสียหน่อย" นางแสร้งทำเป็นหยิบย่ามใบใหญ่สะพายขึ้นบ่า แต่แท้จริงแล้วภายในมิติส่วนตัวของนางยังมีพื้นที่เก็บรักษาความสดใหม่ของวัตถุดิบไว้อีกเพียบ รวมถึงเครื่องปรุงรสเด็ดที่พร้อมรังสรรค์เมนูสะท้านโลกันต์ ทว่าในสายตาของเฉินหลง ภรรยาของเขากลับดูเหมือนเซียนสาวผู้มีความลับมากมายซ่อนอยู่ ซึ่งเขายินดีที่จะปกป้องความลับนั้นด้วยชีวิต "ตกลงครับ เดินเท้าก็เดินเท้า ผมจะช่วยแบกของเอง ส่วนคุณเดินตามหลังผมไว้นะครับ" เฉินหลงจัดการปลดสัมภาระสำคัญลงจากเกวียน ร่างสูงจัดแจงแบกหีบไม้และกระสอบวัตถุดิบขึ้นบ่าอย่างไร้ความยากลำบาก กล้ามเนื้อแผ่นหลังไหววูบตามจังหวะการเคลื่อนไหว ช่างเป็นภาพที่ทั้งอบอุ่นและปลอดภัยสำหรับหลินฟางยิ่งนัก ทั้งสองเริ่มออกเดินทางต่อด้วยการเดินเท้าลัดเลาะไปตามเส้นทางธรรมชาติ แม้จะมีอุปสรรคเรื่องระยะทาง แต่บรรยากาศสองข้างทางกลับทำให้หลินฟางรู้สึกผ่อนคลาย นางใช้โอกาสนี้สังเกตพืชพรรณสมุนไพรป่าที่ขึ้นอยู่ริมทาง บางชนิดหาได้ยากยิ่งในยุคปัจจุบัน มือเรียวแอบเก็บตัวยาเหล่านี้เข้าสู่มิติฟาร์มอย่างเงียบเชียบ เพื่อรอเวลาแปรรูปเป็นสินค้ามูลค่าสูงในอนาคต เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งแสงแดดยามบ่ายเริ่มทอดตัวยาว พื้นที่รอบข้างเริ่มเปลี่ยนจากป่ารกทึบเป็นทุ่งหญ้ากว้าง และเบื้องหน้าคือสะพานไม้เก่าแก่ที่ทอดข้ามลำธารเชี่ยวกราก ซึ่งเป็นเส้นทางบังคับก่อนจะเข้าสู่เขตตัวเมือง หลินฟางหยุดเดินกะทันหัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติที่เชิงสะพาน มีเงาร่างของชายฉกรรจ์สามคนยืนดักรออยู่ราวกับรู้อยู่แล้วว่าพวกนางต้องมาเส้นทางนี้ ชายพวกนั้นถือท่อนไม้และมีรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมประดับบนใบหน้า "พี่หลง... ระวังครับ ข้างหน้ามีแขกไม่ได้รับเชิญมารอรับเราแล้ว" หลินฟางกระซิบเตือนเสียงเบา ดวงตากลมโตฉายแววเย็นเยียบ นางไม่คาดคิดเลยว่าแม่เฒ่าหลี่จะลงทุนจ้างนักเลงท้องถิ่นมาดักทำร้ายและปล้นชิงสินค้าของพวกนางถึงกลางทางเช่นนี้ เฉินหลงหยุดเดิน วางสัมภาระลงพื้นอย่างระมัดระวัง ร่างสูงก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาไว้มิดชิด ไหล่กว้างดั่งภูผานั้นแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มโจรป่าเฉพาะกิจด้วยความดูแคลน "หลบไปซะ ถ้ารักษาชีวิตไว้ทำมาหากิน" เฉินหลงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายสะดุ้ง หัวหน้านักเลงหัวเราะร่า ยกท่อนไม้ในมือชี้หน้าเฉินหลง "เหอะ! แกเป็นแค่ทหารปลดประจำการ หรือไอ้หนุ่มชาวสวนกระจอกๆ อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลย แม่เฒ่าหลี่จ้างพวกเรามาจัดการพวกแกสองคนให้ราบคาบ ส่งเงินและของกินทั้งหมดมาซะดีๆ ไม่เช่นนั้น... วันนี้พวกแกไม่ได้เดินเข้าเมืองแน่!" หลินฟางที่หลบอยู่ด้านหลังเม้มปากแน่น ความโกรธพุ่งทะยานถึงขีดสุด นึกไม่ถึงว่าแม่สามีจะใจคอโหดเหี้ยมถึงขนาดกล้าฆ่าแกงคนในครอบครัวเพื่อเงิน ทว่าในจังหวะที่เฉินหลงกำลังจะก้าวออกไปซัดกับกลุ่มโจรด้วยมือเปล่า ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีือกмаม้าศึกก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากอีกด้านของสะพาน พร้อมกับธงสัญลักษณ์หน่วยลาดตระเวนพิเศษของกองทัพที่โบกสะบัดท่ามกลางฝุ่นตลบ กลุ่มโจรหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นกองกำลังทหารติดอาวุธครบมือควบม้าเข้ามาใกล้ และคนที่นั่งอยู่บนหลังม้าตัวใหญ่แถวหน้าสุด... กลับเป็นบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้! --- ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอดนะครับ!