ห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัด

"ถ้าเธอคิดจะใช้มุกแกล้งป่วยเพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉัน บอกไว้ก่อนเลยว่ามันไร้สาระ และเสียเวลาเปล่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของพันจ่าอากาศเอกเฉินหลงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักปูนเปลือยเก่าๆ กลิ่นอับชื้นของคราบฝุ่นและผนังปูนเก่าผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของยาสมานแผล ทว่าแววตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกลับไม่ได้ทอดมองด้วยความรังเกียจอย่างที่ปากเอ่ย ตรงกันข้าม... มันมีความกังวลระคนความสับสนฉายชัดอยู่ในหน่วยตาคู่นั้น หลินฟางกะพริบตาปริบๆ หญิงสาวค่อยๆ ดึงสติกลับมาจากความทรงจำอันเลือนรางของเจ้าของร่างเดิม ร่างเพรียวบางพิงกายอยู่กับหัวเตียงไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามขยับตัว สมองอันปราดเปรื่องของอดีตเชฟสาวระดับแถวหน้ากำลังประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ในยุคปี 1970 ที่ข้า้าวยากหมากแพงและการเมืองภายในบ้านป่าเมืองเถื่อนแห่งนี้ สามีหนุ่มผู้เคร่งขรึมคนนี้ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่ข่าวลือในบ้านตระกูลเฉินพยายามกรอกหูเธอทุกวัน "ฉันไม่ได้แกล้งป่วยครับ... เอ๊ย หมายถึง ฉันไม่ได้แกล้งป่วยค่ะ... ฉันหมายถึง ฉันไม่ได้แกล้งป่วยค่ะคุณ!" หลินฟางเกือบเผลอหลุดปากพูดจาแบบยุคปัจจุบันออกไปเสียแล้ว โชคดีที่เธอยั้งปากไว้ทัน เฉินหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นนิดๆ เมื่อเห็นอาการลุกลี้ลุกลนและสรรพนามที่เปลี่ยนไปกะทันหันของภรรยา ปกติแล้วผู้หญิงคนนี้มักจะกรีดร้อง อาละวาด หรือไม่ก็เอาแต่ก้มหน้าสะอื้นไห้เรียกร้องความสนใจ แต่วันนี้... แววตาของเธอกลับเปล่งประกายความฉลาดเฉลียวและมีชีวิตชีวาอย่างประหลาด "ลุกไหวไหม แม่เฒ่ากำลังเคี่ยวโจ๊กเจือจางก้นหม้อไว้ให้ที่ครัวข้างบ้าน ถ้าเธอยังไม่ตายเสียก่อน ก็ลุกออกไปกินเสีย อย่าให้ใครมาครหาได้ว่าฉันปล่อยให้ภรรยาอดตายในบ้านหลังนี้" เฉินหลงเอ่ยตัดบท ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มสะบัดตัวเตรียมจะเดินพ้นขอบประตู "เดี๋ยวก่อนครับ... เอ๊ย เดี๋ยวก่อนค่ะ!" หลินฟางร้องเรียกตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อเห็นสายตาดุดันหันกลับมามอง เธอก็รีบเปลี่ยนท่าทีทันที "ฉันหมายถึง... พี่เฉินคะ ร่างกายฉัน ฉันรู้ดีค่ะว่าไม่เป็นอะไรแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ" คำว่า 'พี่เฉิน' หลุดออกจากปากของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง ทำเอาทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโกโชนถึงกับชะงักฝีเท้า หัวใจใต้ร่มผ้าใบเก่งกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ที่ซอกคออย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะรีบหันหลังหนีแล้วก้าวพรวดพราดหายออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้หลินฟางนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวบนเตียง "ให้ตายสิ... สามีสายซึนเดระนี่มันก็น่ารักไปอีกแบบนะเนี่ย" หลินฟางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ทันใดนั้นเอง ในขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นยืนเพื่อสำรวจสภาพความเป็นอยู่รอบตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็แล่นแปลบเข้ามาในสมอง คล้ายกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปตามปลายประสาท ภาพสามมิติขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าคล้ายกับจอโฮโลแกรมล้ำยุค ทว่ามันไม่ใช่เทคโนโลยีของปี 1970 อย่างแน่นอน! *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณใสราวกังวานดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีทองเรืองแสงที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ: **[ยินดีต้อนรับสู่ระบบ 'ซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะไร้ขีดจำกัด' V.1]** **[ผู้ถือครองสิทธิ์: หลินฟาง]** **[สถานะคลังสินค้า: ปลดล็อกพื้นที่จัดเก็บอนันต์ (Infinite Storage) + โซนอาหารสดและวัตถุดิบพรีเมียม]** ดวงตากลมโตของหลินฟางเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี ในฐานะเชฟสาวผู้เคยครอบครองอาณาจักรอาหารมูลค่าหลายร้อยล้าน เธอย่อมรู้จักระบบมิติลับทำนองนี้ดีจากนิยายออนไลน์ที่เคยอ่านยามว่าง แต่การได้มาสัมผัสด้วยตัวเองท่ามกลางยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ มันคือ "ปาฏิหาริย์" ชัดๆ! หญิงสาวตั้งสิติดึงจิตเข้าไปสำรวจภายในมิติลับทันที ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ ชั้นวางสินค้าทอดยาวสุดลูกหูลูกตา แบ่งออกเป็นโซนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย โซนแรกคือซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ที่มีทั้งเครื่องปรุงรสชั้นเลิศจากทั่วทุกมุมโลก ข้าวสารหอมมะลิชั้นดี น้ำมันพืชบริสุทธิ์ แป้งสาลี เนื้อสัตว์คุณภาพเยี่ยม และผักสดปลอดสารพิษที่ยังคงความสดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้น ถัดไปคือโซนฟาร์มเกษตรอัจฉริยะ ที่มีแปลงสมุนไพรหายาก ผลไม้ตามฤดูกาลที่ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ และที่สำคัญที่สุดคือ... สินค้าทุกชิ้นในนี้มีปริมาณเป็นอนันต์! ต่อให้เธอหยิบใช้เท่าไหร่ มันก็จะถูกเติมเต็มใหม่อย่างรวดเร็วโดยอัตโนมัติ "สวรรค์โปรด... นี่ฉันหลุดเข้ามาอยู่ในยุคกันดารพร้อมกับตู้เย็นและคลังสินค้าส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างนั้นเหรอเนี่ย!" หลินฟางแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าสะสวย ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการเลือกชมชั้นวางเนื้อวัวเกรดพรีเมียมและเครื่องเทศนานาชนิด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ปึง! ปึง! ปึง! "หลินฟาง! นังสะใภ้ตัวดี! แกนอนอืดอยู่ถึงไหนกันวะ! แดดออกจนตูดจะไหม้แล้ว ยังจะให้แม่สามีคนนี้ต้องมาคอยปรนนิบัติแกอีกหรือไง! ออกมาซักผ้าแล้วก็ไปผ่าฟืนเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงแหลมสูงแสบแก้วหูของ 'แม่เฒ่าหลี่' แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์และใจร้ายดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงทุบประตูโครมครามด้วยความเกรี้ยวกราด หลินฟางหุบยิ้มทันที แววตาคู่สวยฉายประกายความเยือกเย็นและเฉียบคมขึ้นมาวูบหนึ่ง ในเมื่อสวรรค์ประทานขุมทรัพย์อันไร้ขีดจำกัดนี้มาให้เธอแล้ว นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... ใครหน้าไหนที่เคยรังแกและเอาเปรียบเจ้าของร่างเดิม จะต้องชดใช้ด้วยความอับอายและรสชาติอาหารอันโอชะที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึง! หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก 3 วินาที ก้าวลงจากเตียงด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ แล้วเดินตรงไปปลดกลอนประตูไม้เก่าๆ ออกอย่างช้าๆ แอด... เสียงบานประตูเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าเหี่ยวย่นที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของแม่เฒ่าหลี่ ซึ่งกำลังอ้าปากเตรียมจะด่าทอชุดใหญ่ ทว่าคำพูดทั้งหมดกลับต้องกลืนลงคอไปทันที เมื่อหลินฟางไม่ได้ก้มหน้าสะอื้นไห้เหมือนเก่า แต่กลับแย้มรอยยิ้มหวานหยดย้อยส่งให้ พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศชั้นเลิศที่จู่ๆ ก็โชยออกมาจากร่างของเธอลอยอบอวลไปทั่วบริเวณห้องครัวหลังบ้าน... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมานะครับ