ตื่นมาในร่างสะใภ้ตัวแสบ

"ไสหัวออกไปจากตระกูลเฉินซะ! ยัยผู้หญิงผลาญสมบัติ หน้าไม่อายคนนี้!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่เฒ่าหลี่ดังสะท้านทะลุผนังดินเหนียวเก่าคร่ำคร่า กระแทกเข้าแก้วหูของหลินฟางจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความมึนงง กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวเก่าและกลิ่นสาบโคลนลอยคละคลุ้งในอากาศ เย็นเฉียบจนบาดลำคอ หลินฟางกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า สมองที่เคยหมุนวนอยู่กับการควบคุมไฟเตาแก๊สในครัวภัตตาคารระดับมิชลินสตาร์เมื่อไม่กี่นารีก่อน กลับถูกแทนที่ด้วยความทรงจำแปลกปลอมอันหนักอึ้ง นี่เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นไอความยากจนข้นแค้นของจีนยุค 70 หาใช่ห้องครัวสเตนเลสเงาวับไม่ ร่างบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าขาดวิ่นสะท้านเฮือกเมื่อถูกกระชากแขนอย่างแรง แรงปะทะทำให้เธอล้มเซไปกระแทกกับขอบโต๊ะไม้ไผ่ผุๆ จนสะโพกเคล็ดขัดยอก แต่หลินฟางหาได้ยอมก้มหัวให้ไม่ ดวงตาคู่คมกริบตวัดกลับไปมองหญิงชราวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเกลียดชังที่กำลังยืนเท้าสะเอวจ้องมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "พูดให้มันดีๆ หน่อยครับ... อ้อ ไม่ใช่สิ พูดให้มันดีๆ หน่อย แม่เฒ่า!" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดติดปากออกมาในฐานะสุภาพสตรีนักบริหารครัว แต่เธอῬดตั้งสติแล้วเปลี่ยนสรรพนามในใจทันที ดวงตาคู่นั้นฉายแววเยือกเย็นจนแม่เฒ่าหลี่ชะงักไปวูบหนึ่ง "นัง... นังสะใภ้ตัวแสบ แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ!" แม่เฒ่าหลี่หน้าดำคร่ำเครียด นิ้วเหี่ยวย่นชี้หน้าเธอสั่นระริก "ตลอดสามปีที่ไอ้หลงส่งเงินเดือนทหารกลับมา แกเอาไปผลาญซื้อแป้งขาวชั้นดีกินคนเดียว ปล่อยให้คนในบ้านต้องอดมื้อกินมื้อ แถมยังแอบเอาข้าวสารในยุ้งฉางไปขายเพื่อเอาเงินไปเล่นการพนัน! บ้านตระกูลเฉินของเราไม่เคยมีสะใภ้เลวทรามต่ำช้าเช่นนี้ วันนี้แหละ... แกต้องไสหัวออกไปตัวเปล่า!" ชาวบ้านหลายคนที่มามุงดูเหตุการณ์ต่างส่งเสียงซุบซิบนินทา บ้างก็ชี้ไม้ชี้มือส่ายหัวด้วยความเวทนา บ้างก็สมน้ำหน้าในความประพฤติเหลวไหลของหลินฟางในความทรงจำเดิม หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในอกร้อนรุ่มไปด้วยความโกรธ ไม่ใช่เพราะความอับอาย แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่า 'เจ้าของร่างเดิม' ถูกคนพวกนี้ใส่ร้ายป้ายสีต่างหาก! เงินเดือนทหารของสามีที่ชื่อเฉินหลง แท้จริงแล้วถูกแม่เฒ่าหลี่กับน้องสามีจอมเกียจคร้านรีดไถไปจนหมดสิ้น เจ้าของร่างเดิมต่างหากที่ต้องอดอยากจนตรอมใจตายคาเตียงฟางนี้ "ออกจากบ้านตระกูลเฉินตัวเปล่าอย่างนั้นหรือครับ?" หลินฟางแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าทรงพลังจนน่าประหลาด "ท่านแม่พูดราวกับว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันกินข้าวต้มก้นหม้อของบ้านนี้ฟรีๆ ทั้งที่ความจริงแล้ว ใครกันแน่ที่เป็นคนหาบน้ำผ่าฟืน ทำนาหลังขดหลังแข็งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แถมเงินค่าแรงเย็บผ้าของฉันทุกหยอดหยด ก็ถูกท่านแม่ริบไปซื้อสุชาให้ลูกชายสุดที่รักของท่านดื่มจนเมามาย!" "แก... นังสารเลว กล้าดียังไงมากล่าวหาฉัน!" แม่เฒ่าหลี่หน้าถอดสี ร้องกรี๊ดลั่นด้วยความร้อนตัวเมื่อความลับเริ่มถูกเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล "ถ้าคิดจะไล่ฉันออกจากบ้านหลังนี้ งั้นเรามาเคลียร์บัญชีกันให้ชัดเจนดีกว่าครับ" หลินฟางก้าวเท้าพ้นจากมุมอับ ใบหน้าเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว รัศมีของเชฟใหญ่ผู้ควบคุมลูกน้องนับร้อยแผ่ซ่านออกมาจนชาวบ้านที่มุงดูอยู่ถึงกับเงียบกริบโดยอัตโนมัติ "เงินเดือนของสามีฉันที่ส่งมาตลอดสามปี ยอดรวมทั้งหมดห้าร้อยหยวน อยู่ที่ไหน? ข้าวเปลือกในยุ้งฉางที่ฉันเป็นคนเกี่ยวเกี่ยวด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย หายไปไหนหมด? ถ้าฉันจะไป... ฉันต้องได้ส่วนแบ่งที่เป็นของฉันคืนมาครึ่งหนึ่ง!" บรรยากาศในลานบ้านพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ เสียงลมพัดผ่านชายคาเรือนไม้เก่าๆ ฟังดูวังเวง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ความรู้สึกอุ่นวาบประหลาดก็แล่นพล่านขึ้นในกระแสจิต สมองของหลินฟางเกิดเสียงกริ๊งใสรา与เสียงกระดิ่งลม พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีเขียวมรกตที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [ยินดีต้อนรับสู่ระบบ "ฟาร์มสมุนไพรและซูเปอร์มาเก็ตมิติ" ครับโฮสต์] [เงื่อนไขการปลดล็อกขั้นต้น: ขับไล่ผู้อخذเปรียบและสร้างอิสรภาพทางการเงิน สำเร็จรับสิทธิ์สุ่มเมนูระดับตำนาน 1 รายการ] หลินฟางมุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อยในใจ ระบบซูเปอร์มาเก็ตจากโลกอนาคตที่พ่วงติดวิญญาณมาด้วย ช่างมาได้จังหวะเสียจริง ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้เธอกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง เธอก็พร้อมจะใช้สองมือนี้พลิกฟื้นชะตากรรม และตบหน้าคนตระกูลเฉินให้หงายเงิบไปเลย แม่เฒ่าหลี่เห็นลูกสะใภ้เงียบไป นึกว่าอีกฝ่ายเริ่มกลัว จึงได้ใจเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าเธอให้หายแค้น "นังตัวดี ปากดีนักนะ แกคิดจะมาทวงสมบัติจากฉันเรชมรดกอะไร แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่แดงเดียว!" เพียะ! เสียงตบดังสนั่นหวั่นไหว ทว่า...ไม่ใช่เสียงที่กระทบลงบนแก้มของหลินฟาง ร่างของแม่เฒ่าหลี่กลับเซถลาไปชนเสาเรือนด้วยแรงกระแทกจากด้านหลัง เมื่อทุกคนหันไปมองก็ต้องผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ไหล่กว้างประดับอินทรธนูของนายทหารชั้นสัญญาบัตร ยืนตระหง่านอยู่ตรงประตูทางเข้า ใบหน้าคมเข้มราวกับถูกแกะสลักจากหินผา นัยน์ตาดุดันคู่นั้นกวาดมองคนในครอบครัวด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ขยายจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เฉินหลง... สามีที่ควรจะอยู่ค่ายทหารชายแดน กลับมายืนอยู่ตรงนี้ในเวลาที่วิกฤตที่สุดพอดี! "แม่กำลังทำอะไรอยู่?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น กวาดสายตาคมกริบมองมารดาและน้องชายที่หน้าซีดเผือด ก่อนที่สายตานั้นจะหยุดนิ่งอยู่ที่ภรรยาตัวน้อยที่ยืนหลังตรงท้าทายลมฝนอยู่กลางลานบ้าน หลินฟางสบตากับสามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและเกลียดชังเธอที่สุดในความทรงจำ แต่ทว่าในแววตาคู่นั้น กลับไม่มีร่องรอยของความรังเกียจ มีเพียงประกายความสนใจและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เท่านั้น ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ รี้ดเดอร์ที่รักทุกท่าน