ของขวัญครบรอบแต่งงาน

"ของแบบนี้ ต่อให้เอาเงินทั้งกองบัญชาการทหารมาแลก พี่ก็ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปหรอกนะฟางฟาง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความอบอุ่นและความหวงแหนอย่างชัดเจนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของห้องครัวยามดึก แสงตะเกียงเจ้าพายุส่องกระทบใบหน้าคมคายของพันจ่าอากาศเอกเฉินหลง ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเคร่งขรึมและไร้ความรู้สึกต่อหน้าผู้คน แต่ในเวลานี้ สายตาที่เขามองภรรยาสลับกับกล่องไม้เนื้อหอมแกะสลักลวดลายประณีตในมือ กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนแทบจะละลาย หลินฟางชะงักมือจากการนวดแป้งหมั่นโข่วในกะละมังเคลือบ กลิ่นหอมจางๆ ของยีสต์ผสมกับแป้งสาลีคุณภาพดีลอยอบอวลเคล้าคลอไปกับกลิ่นไอดินนอกหน้าต่าง เธอปาดเหงื่อบนหน้าผากด้วยหลังมือที่เปื้อนแป้งเล็กน้อย ก่อนจะส่งค้อนปะเหลกให้สามีสายเปย์ที่นั่งเฝ้าเธอทำอาหารดึกดื่นไม่ยอมไปนอน "พูดจาเกินจริงไปได้ครับพี่เฉินหลง กล่องไม้นั่นก็แค่กล่องใส่ของธรรมดา หรือข้างในซ่อนกระสุนปืนไว้จนหนักอึ้งกันล่ะ ถึงได้ทำท่าทางหวงเสียยิ่งกว่าไข่ในหินแบบนั้น" หลินฟางเอ่ยเย้าด้วยรอยยิ้มบางๆ ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์กล่องไม้จันทน์หอมที่ส่งกลิ่นอบเชยอ่อนๆ ออกมา เฉินหลงไม่ได้ตอบทันที เขาวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างทะนุถนอม เลื่อนมันเข้ามาใกล้ร่างบางที่ยืนอยู่หลังโต๊ะเตรียมอาหาร นิ้วมือหยาบกร้านจากการจับอาวุธและถือหางเสือรถบรรทุกทหารค่อยๆ บรรจงเปิดฝากล่องออกช้าๆ ราวกับกำลังเปิดหีบสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ภายในกล่องบาะด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต นอนสงบนิ่งอยู่คือ "โสมป่าภูเขาฉาง باي" อายุอבสมบูรณ์เต็มที่ หัวโสมอวบอ้วนมีหนวดเคราเรียงตัวสวยงามราวกับผลงานศิลปะธรรมชาติ และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือ เมล็ดพันธุ์ "เห็ดหลินจือแดงป่าแท้" ที่ถูกเก็บรักษาไว้ในผ้าร่มสุญญากาศอย่างดี ซึ่งหลินฟางเคยเปรยๆ ไว้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนว่าอยากได้มาทดลองเพาะปลูกในมิติฟาร์มสมุนไพรเพื่อใช้ทำอาหารบำรุงสุขภาพให้คนในครอบครัว หลินฟางเบิกตากว้างเล็กน้อย ความตกใจฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย สมุนไพรล้ำค่าระดับนี้ในยุค 70 ที่การขนส่งและการหาซื้อถูกจำกัดอย่างเข้มงวด ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ใช้เงินแค่หยวนสองหยวนจะหามาได้ มันต้องแลกมาด้วยความพยายาม เส้นสาย และหยาดเหงื่อแรงกายของชายหนุ่มผู้นี้อย่างแน่นอน "พี่... ไปเอาของพวกนี้มาจากไหนครับ? นี่มัน..." หลินฟางพูดไม่ออก เธอมองหน้าสามีด้วยความซาบซึ้งใจ "พี่บอกแล้วไงครับว่า เพื่อรอยยิ้มของฟางฟางและอาหารอร่อยๆ ที่ทำให้พี่กับลูกได้กินทุกวัน แค่นี้... เล็กน้อยมากครับ" เฉินหลงขยับเข้าไปใกล้ โอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างธรรมชาติ ปลายจมูกโด่งรั้นสูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากเรือนผมของเธอ "สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานของเรานะ... ภรรยาตัวน้อย" บรรยากาศในห้องครัวอบอวลไปด้วยความหวานชื่นจนน้ำตาลยังต้องยอมแพ้ แต่ทว่า ความสุขมักมีมารผจญเสมอ ในจังหวะที่หัวใจของคนทั้งสองกำลังเต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงทุบประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างไร้กาลเทศะ *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังตัวดี! แกแอบซ่อนอาหารดีๆ กินกันสองคนผัวเมีย ปล่อยให้แม่คนนี้อดอยากปากแห้งอยู่เรือนใหญ่เรอะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ หลินฟาง!" เสียงแหลมสูงอันคุ้นเคยของแม่เฒ่าหลี่ดังแผดทะลุความเงียบสงบยามวิกาลเข้ามา ทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนย่อยยับ ใบหน้าของเฉินหลงที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่ พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาคมกริบราวกับใบมีดโกน แววตาของนายทหารผู้ผ่านสนามรบฉายประกายอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง หลินฟางถอนหายใจเบาๆ เธอวางแป้งในมือลง ใช้ผ้าเช็ดมือสะอาดเช็ดคราบแป้งออกอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับสามีด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเจ้าเล่ห์ "ดูท่า... ของขวัญครบรอบแต่งงานชิ้นแรกที่พี่ให้ผม จะต้องนำมาใช้เป็น 'เครื่องเซ่น' ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญเสียแล้วล่ะมั้งครับ" เฉินหลงแค่นHหัวเราะในลำคอ สายตาดุดันจ้องมองไปที่ประตูหน้าบ้าน "ปล่อยให้เป็นหน้าที่พี่เองครับ ฟางฟางยืนดูอยู่เฉยๆ ก็พอ... วันนี้แหละ ตาแก่หนังเหนียวอย่างแม่ตระกูลหลี่จะได้รู้สำนึกเสียบ้าง ว่าใครคือกฎหมายตัวจริงในบ้านหลังนี้" สิ้นเสียงทุ้ม เฉินหลงก็ก้าวขายาวๆ ตรงไปยังประตูหน้าบ้านด้วยท่าทีคุกคาม ขณะที่หลินฟางหยิบตะหลิวเหล็กด้ามโปรดขึ้นมาเคาะเบาๆ กับฝ่ามือ เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง... กริ๊ง...* สะท้อนความตื่นเต้นเร้าใจในยามวิกาล ทว่า ทันทีที่เฉินหลงกระชากประตูเปิดออก เสียงโวยวายของแม่เฒ่าหลี่ก็ต้องชะงักกึก เมื่อร่างเงาตะคุ่มที่ยืนอยู่หลังแม่สามีกลับไม่ใช่คนในหมู่บ้านที่คุ้นเคย แต่เป็น... นายทหารยศสูงผู้มาพร้อมเอกสารลับจากกองบัญชาการภาคพื้น ที่ถือวิสาสะก้าวล้ำเข้ามาเหยียบธรณีประตูเรือนพัก พร้อมกับคำสั่งเร่งด่วนที่ทำให้สีหน้าของเฉินหลงและหลินฟางต้องเปลี่ยนสีในทันที! ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอดนะครับ!