กระท่อมกลางป่ากับความหวังใหม่

"ถ้าพวกท่านยังยืนขวางทางเดินอยู่ตรงนี้ ผมเกรงว่ารถลากคันนี้คงจะต้องผ่านไปโดยไม่สนว่าเท้าใครจะอยู่ใต้ล้อนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึกของเฉินหลง ดังขึ้นพร้อมกับการกระตุกบังเหียนวัวอย่างมั่นคง ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มญาติฝ่ายสามีที่ยืนล้อมหน้าล้อมหลังด้วยท่าทีคุกคาม ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มที่แม้จะปลดประจำการชั่วคราวแต่ก็ยังคงความองอาจ ทำให้แม่เฒ่าหลี่ที่อ้าปากเตรียมจะแผדเสียงด่าทอต้องกลืนคำพูดลงคอไปอย่างยากลำบาก หลินฟางก้าวลงจากรถลากไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอาด เธอไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายความเฉลียวฉลาดกวาดสำรวจสภาพของ "กระท่อมปลายนา" ที่ตระกูลหลี่ผลักไสให้เป็นเรือนหอหลังใหม่ของเธอและเฉินหลง มันไม่ใช่บ้าน... แต่มันซากปรักหักพังชัดๆ ฝาผนังดินเหนียวผุพังจนมองเห็นลมลอด หลังคารั่วเป็นรูโหว่จนแสงแดดส่องลงมาได้ พื้นดินข้างในเต็มไปด้วยหยากไย่และเศษฟางเก่าๆ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบสัตวกรุ่นอยู่ในอากาศ "ดูสภาพที่พวกมันมอบให้เราสิครับ ฟางฟาง... คุณยังอยากจะใจดีกับคนพวกนี้อยู่อีกไหม" เฉินหลงกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู พร้อมกับยื่นมือหนามาปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนไหล่ภรรยาอย่างทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยและระคนโกรธเคืองแทน "ใจดีเหรอคะ... เอ๊ย... ครับ" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชินเดิม รีบเปลี่ยนสรรพนามในใจทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของสามีหนุ่ม "ความใจดีมีไว้ให้คนที่มีความเป็นมนุษย์ครับ สำหรับปลิงดูดเลือดพวกนั้น... การปล่อยให้พวกเขาดิ้นรนบนความโลภของตัวเองต่างหาก คือความเมตตาที่สาสมที่สุด" รอยยิ้มมุมปากของหลินฟางทำให้เฉินหลงถึงกับใจเต้นระส่ำ ภรรยาของเขาในยามนี้นอกจากจะงดงามขึ้นจนผิดหูผิดตาแล้ว เสน่ห์ความเด็ดเดี่ยวและสมองอันเฉียบคมยังทำให้เธอดูเปล่งประกายยิ่งกว่าอัญมณีในกองขยะ ทั้งสองคนช่วยกันจัดการขนสัมภาระลงจากรถลาก สิ่งของมีค่าจริงๆ มีเพียงไม่กี่ชิ้น ส่วนใหญ่เป็นหม้อไหเก่าๆ และเสื้อผ้าไม่กี่ชุดที่หลินฟางแอบสับเปลี่ยนกับของดีในมิติฟาร์มสมุนไพรอย่างแนบเนียน ทันทีที่ประตูไม้ผุๆ ถูกปิดลงเพื่อตัดขาดจากเสียงนินทาและสายตาสอดรู้สอดเห็นของชาวบ้าน หลินฟางก็ทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งไม้ไผ่ที่ฝุ่นเขรอะ ทว่ารอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย "เหนื่อยไหมครับ พิงพักตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมจัดการโครงสร้างคร่าวๆ เอง" เฉินหลงพับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการฝึกฝนและสนามรบ "ไม่ต้องรีบครับพี่เฉิน... บ้านหลังนี้ ต่อให้ภายนอกดูเหมือนเศษไม้ผุๆ แต่ถ้าเรารู้จักวิธีจัดการ มันก็คือจุดเริ่มต้นของอาณาจักรที่เราจะสร้างขึ้นด้วยมือของเราเอง" หลินฟางลุกขึ้นยืน แววตามุ่งมั่นทอประกายเจิดจ้า เธอแสร้งทำทีเป็นเดินไปสำรวจมุมมืดของบ้าน ก่อนจะใช้ร่างบังสายตาแล้วจิตนึกถึง "มิติฟาร์มและห้างสรรพสินค้า" ในพริบตาเดียว ปลายนิ้วเรียวก็สัมผัสโดนกล่องเครื่องมือช่างคุณภาพสูงจากยุคอนาคต คีม ตะปูเหล็กกล้าไร้สนิม เลื่อยไฟฟ้าขนาดพกพา และแผ่นฉนวนกันความร้อนถูกลำเลียงออกมาวางไว้ในมุมมืดอย่างเงียบเชียบ "เอ่อ... นี่คือ..." เฉินหลงที่เดินเข้ามาพอดีถึงกับชะงักฝีเท้า ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเครื่องมือแปลกตาที่ประณีตและล้ำยุคเกินกว่าที่ชนบทในยุค 70 จะมีได้ เขาเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย แต่ไม่มีคำถามเซ้าซี้ใดๆ หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม มีเพียงความไว้วางใจอย่างสุดซึ้งที่ฉายชัดในแววตา "ของวิเศษที่ฟ้าดินประทานมาให้ครอบครัวเราไงครับ" หลินฟางยิ้มตาหยี ขยับเข้าไปใกล้สามีแล้วส่งค้อนเหล็กด้ามเหมาะมือให้ "ในเมื่อสวรรค์ส่งเรามาลำบากด้วยกันแล้ว เราก็มาเริ่มรีโนเวทบ้านหลังนี้ให้กลายเป็นวิมานกันเถอะครับ!" บรรยากาศภายในกระท่อมค่ำคืนนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการลงมือทำ เสียงตอกตะปู เสียงเลื่อยไม้ และเสียงหัวเราะเบาๆ ดังประสานไปกับเสียงจิ้งหรีดเรไรรingข้างนอก เฉินหลงทำหน้าที่ใช้แรงงานหลักในการซ่อมแซมโครงสร้างไม้และอุดรอยรั่วของหลังคา ส่วนหลินฟางรับหน้าที่ออกแบบภายในและใช้ทรัพยากรจากมิติมาเนรมิตความสะดวกสบาย ผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยาม จากกระท่อมที่ใกล้พังทลาย ก็ถูกปรับเปลี่ยนจนกลายเป็นบ้านพักอบอุ่น ผนังดินถูกฉาบทับด้วยปูนซีเมนต์พิเศษจากมิติเรียบเนียน หน้าต่างไม้เก่าถูกเปลี่ยนเป็นกระจกใสบานกระทัดรัดที่รับแสงจันทร์ยามค่ำคืนได้อย่างงดงาม กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรไล่แมลงที่หลินฟางนำมาจุดไว้รอบห้อง ช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลายราวกับรีสอร์ทหรูในศตวรรษที่ 21 "ฟู... เรียบร้อยเสียที เหนื่อยแต่คุ้มค่ามากเลยนะครับ" หลินฟางทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนอนนุ่มที่ถูกจัดเตรียมไว้ด้วยผ้าปูที่นอนสะอาดสะอ้าน เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อยจากความเหน็ดเหนื่อย เฉินหลงเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง เขายื่นแก้วน้ำอุ่นที่ต้มจากน้ำพุวิเศษในมิติส่งให้เธอ ดวงตาคมกริมจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยด้วยความรักล้นปรี่ มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อให้อย่างอ่อนโยน "เหนื่อยคุณแย่เลย... ตั้งแต่แต่งงานเข้ามา คุณต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ ตลอด" น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือความรู้สึกผิด หลินฟางส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มละมุนละไมปรากฏบนเรียวปาก "อย่าพูดแบบนั้นเลยครับพี่เฉิน การได้เริ่มต้นใหม่กับคนที่เป็นห่วงเราอย่างจริงใจ มันคือกำไรชีวิตที่สุดยอดที่สุดแล้วครับ... อ้อ ว่าแต่ ท้องผมเริ่มร้องแล้วล่ะสิครับ ในมิติยังมีแป้งสาลีชั้นดีกับเนื้อหมูสามชั้นอยู่ เรามาทำอะไรร้อนๆ กินฉลองบ้านใหม่กันดีไหมครับ" ทันทีที่พูดจบ หลินฟางก็พลิกมือวับ นำเข่งไม้ไผ่ใบเล็กที่บรรจุซาลาเปาแป้งนุ่มฟูส่งกลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูสับเห็ดหอม ออกมาจากมิติทันที กลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศและแป้งหมักยี่ฟู ลอยฟุ้งกระจายผ่านรอยแตกเล็กๆ ของหน้าต่างที่ยังปิดไม่สนิท พุ่งทะลวงออกไปสู่ความมืดมิดยามวิกาลของหมู่บ้านที่เงียบสงบ เฉินหลงสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด กำลังจะเอ่ยปากชมภรรยา ทันใดนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูกระท่อมอย่างรุนแรงและเร่งรีบดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนของแม่เฒ่าหลี่ ที่แผดเสียงแว้ดเข้ามาจากด้านนอกท่ามกลางความเงียบสงัด "นังสะดุดตัวซวย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของกินกลิ่นหอมฟุ้งไว้ข้างใน! ส่งเนื้อกับแป้งมาให้บ้านใหญ่เดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เปิด ฉันจะแหกปากให้ชาวบ้านมาดูความอกตัญญูของพวกแกแน่!" หลินฟางชะงักมือที่กำลังจะหยิบซาลาเปา เธอนิ่งค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่สะท้อนประกายความเจ้าเล่ห์ในดวงตาคู่สวยอย่างเด่นชัด "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเคาะประตูบ้านเราเพื่อชิมฝีมือผมในยามวิกาลเสียแล้วล่ะครับพี่เฉิน" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้น แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ