ผักป่ามื้อหรูในราคาประหยัด

"ถ้าสะใภ้รองอย่างเจ้าคิดจะเอาเงินจากเบี้ยหวัดของเฉินหลงไปซื้อข้าวขาวดีๆ ให้คนอื่นกินอีกล่ะก็ อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!" เสียงแหลมเล็กบาดหูของแม่เฒ่าหลี่ดังสะท้านขึ้นกลางห้องโถงทันทีที่หลินฟางก้าวเท้าพ้นธรณีประตู ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว สองมือเหี่ยวย่นกอดอกจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลindฟางหยุดเดินชั่วขณะ นางไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างใจเย็น โลกยุค 1970 ในชนบทมณฑลทางตอนเหนือช่างแห้งแล้งและโหดร้าย ผู้คนต้องปากกัดตีนถีบเพื่อให้มีชีวิตรอดในแต่ละวัน แต่สำหรับหลินฟางผู้มีมิติฟาร์มสมุนไพรและห้างสรรพสินค้าติดตัว ความยากจนข้นแค้นนี้เป็นเพียงฉากหลังชั่วคราวที่นางกำลังจะเปลี่ยนแปลงมันด้วยปลายตะหลิวและมันสมองอันเฉียบคม "แม่ครับ ผมว่า..." เฉินหลงที่เพิ่งเดินตามเข้ามาข้างหลังขยับตัวบังภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง แววตาคมกริบของนายทหารหนุ่มฉายแววเย็นชาใส่ผู้เป็นแม่จนแม่เฒ่าหลี่ต้องชะงักไป "หลบไปเลยนะไอ้ลูกอกตัญญู! เมียเจ้ามันล้างผลาญ เอาของในบ้านไปแจกชาวบ้านชาวช่องหมดแล้ว!" แม่เฒ่าหลี่แผดเสียงต่อ แต่หลินฟางกลับยกมือขึ้นปรามสามีเบาๆ นางก้าวออกมายืนเคียงข้างชายหนุ่มด้วยท่าทีสง่างามเกินกว่าหญิงชาวนาทั่วไป "ของที่ข้าเอาไปแจก ไม่ใช่ของในบ้านสกุลหลี่สักชิ้นหรอกครับ... อ้อ, ไม่ใช่สิเจ้าคะ ข้าหมายถึง มันคือหยาดเหงื่อแรงกายที่ข้าหามาเองต่างหาก" หลินฟางจงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อความคุ้นชิน แต่สายตายังคงประกายความเฉียบคม นางตบกระเป๋าผ้าเบาๆ ภายในนั้นมีเหรียญเงินที่ได้จากการแอบไปขายเสบียงคุณภาพดีในตลาดมืดเมื่อวานซืนซ่อนอยู่ แม่เฒ่าหลี่แค่นเสียงฮึดฮัด "เก่งนักนะนังตัวดี! ถ้าแน่จริง วันนี้เจ้าก็หาเงินมาจ่ายค่าอาหารของทุกคนในบ้านให้ดูสิ อย่าเอาแต่พึ่งพาเบี้ยหวัดของสามีเจ้า!" หลินฟางหัวเราะในลำคอเบาๆ "ตกลงตามนั้นครับท่านแม่ ถ้าวันนี้ข้าหาเงินเข้าบ้านได้มากกว่าค่าใช้จ่ายทั้งเดือนของบ้านเรา แม่ต้องเลิกยุ่งกับเรื่องในครัวของข้า... ตกลงไหมครับ?" ท้าทายกันต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ มีหรือที่แม่เฒ่าหลี่จะปฏิเสธ หญิงแก่พยักหน้ารับคำอย่างไม่ลังเลด้วยความมั่นใจว่าสะใภ้รองไม่มีทางหาเงินได้มากมายขนาดนั้นในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ หลินฟางโค้งศีรษะรับน้อยๆ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าครัว โดยมีสายตาเป็นห่วงเป็นใยของเฉินหลงมองตาม "ฟางฟาง... ให้ผมช่วยอะไรไหมครับ" ชายหนุ่มกระซิบถามเสียงทุ้มต่ำขณะก้าวตามเข้าไป "ท่านพี่อยู่เฉยๆ แล้วรอกินฝีมือข้าก็พอครับ" หลินฟางหันไปส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้สามี ใจจริงนางแอบเข้าไปในมิติเพื่อจัดการวัตถุดิบชั้นเลิศเรียบร้อยแล้ว ในพื้นที่มิติฟาร์มเวลานี้ ผักป่าและสมุนไพรนานาชนิดเติบโตอย่างงดงามด้วยละอองน้ำทิพย์ หลินฟางเลือกเด็ด "ผักกูดภูเขา" ใบเขียวสดอวบอน้ำที่เคลือบด้วยน้ำค้างมิติ และ "เห็ดโคนป่า" ดอกตูมเนื้อแน่นที่ส่งกลิ่นหอมดินจางๆ ของแท้จากธรรมชาติผสมผสานกับความมหัศจรรย์ของมิติ ทันทีที่สัมผัสกับความร้อนของเตาถ่าน กลิ่นหอมอวลของไอดินและเครื่องเทศก็เริ่มฟุ้งกระจาย นางตั้งหม้อดินเผาใบเก่า เติมน้ำสะอาดแล้วหย่อนกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่แอบซ่อนไว้ในช่องฟรีซของห้างสรรพสินค้ามิติลงไปเคี่ยวจนน้ำซุปกลายเป็นสีขาวขนมปัง ส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลายไปทั่วบริเวณ ตามด้วยผักป่าและเห็ดโคนป่าที่ล้างทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน สีเขียวมรกตของผักตัดกับสีขาวนวลของน้ำซุป ช่างเป็นภาพที่ชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วนยิ่งนัก "หอมอะไรวะเนี่ย..." เสียงอุทานของเพื่อนบ้านที่เดินผ่านรั้วบ้านสกุลหลี่ดังขึ้นเป็นคนแรก ตามด้วยเสียงกลืนน้ำลายเอืือกใหญ่ หลินฟางไม่รอช้า นางตักซุปกระดูกหมูตุ๋นเห็ดโคนป่าใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีหม่น ลอยหน้าด้วยผักกูดลวกกรอบกรุบ สีสันและกลิ่นหอมทะลุทะลวงออกไปนอกรั้วบ้านจนผู้คนเริ่มกรูเข้ามามุงดูที่หน้าประตูด้วยความหิวโหย "นี่มันกลิ่นอะไรกัน ทำไมหอมขนาดนี้!" ป้าฉิน แม่ค้าปากตลาดประจำหมู่บ้านร้องทักขึ้นเป็นคนแรก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมองเห็นไอร้อนลอยกรุ่นจากชามในมือหลินฟาง "ซุปกระดูกหมูตุ๋นเห็ดโคนป่าใส่ผักป่าสูตรพิเศษครับ ชามละสองเหมา หอมอร่อยและบำรุงกำลัง เหมาะกับอากาศหนาวๆ เช่นนี้ ท่านป้าจะลองสักชามไหมครับ?" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง แต่แฝงด้วยการค้าขายที่เฉียบขาด เพียงพริบตาเดียว ชามซุปกระบวนแรกก็ถูกแย่งชิงกันจนหมดเกลี้ยง เงินเหรียญและธนบัตรยับยู่ยี่ถูกยัดใส่มือของหลินฟางจนแน่นขนัด เสียงนับเงินดังกรุ๊งกริ๊งแข่งกับเสียงสูดปากด้วยความอร่อยของชาวบ้านที่ยืนซดซุปกันอย่างมูมมาม แม่เฒ่าหลี่ที่ยืนแอบมองอยู่หลังประตูถึงกับหน้าซีดเผือก มือไม้สั่นเทาเมื่อเห็นกองเงินในมือลูกสะใภ้มีมากกว่าค่าใช้จ่ายทั้งเดือนรวมกันเสียอีก เฉินหลงยืนกอดอกพิงวงกบประตูมองภรรยาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและประกายความคลั่งรัก มุมปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ ภรรยาของเขานอกจากจะฉลาดเป็นกรดแล้ว ยังมีวิธีตบหน้าคนอื่นได้อย่างเจ็บแสบและหอมหวานยิ่งนัก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและเงินสดกองโตกำลังสร้างความสะใจให้แก่หลินฟางนั้น เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่ก๊อกๆ ก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมกับร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐบาลระดับสูงจากอำเภอ ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารตราครุฑในมือและรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุกเกลียว "ใครคือเจ้าของบ้านหลังนี้... มีคนร้องเรียนว่าพวกท่านลักลอบค้าขายของเถื่อนผิดกฎหมาย!" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้น แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ