เหยื่อรายแรกในตลาดมืด

"ห่อกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ นี่นะ จะขายได้ราคาสักกี่หยวนกันเชียว? ระวังเถอะ... เอาของเน่าๆ ไปเดินตลาดมืด ระวังจะโดนตำรวจกุมตัวไปกินข้าวแดงในคุกจนหัวโต!" เสียงแหบแห้งราดด้วยน้ำพิษของแม่เฒ่าหลี่ดังแว่วมาจากลานบ้าน ฝากไว้เป็นเครื่องประดับหูที่หลินฟางหาได้ใส่ใจไม่ หญิงสาวในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าซ่อมแซมเรียบร้อย ปรายตามองห่อกระดาษไขกันความชื้นในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้มบางๆ บนมุมปาก ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววประกายระยับอย่างมั่นอกมั่นใจ ในยุคปี 70 ที่ข้าวหายากยิ่งกว่าทองคำ การนำสินค้าจาก "มิติฟาร์มสมุนไพรและห้างสรรพสินค้า" ออกมาสู่โลกภายนอกครั้งแรกย่อมมีความเสี่ยง แต่นั่นก็เป็นความตื่นเต้นรูปแบบหนึ่งที่เชฟมืออาชีพอย่างเธอโหยหามานาน ตลาดมืดท้ายหมู่บ้านซานหลี่ในยามพลบค่ำอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความหวาดระแวงและกลิ่นเหงื่อไคลของผู้คน แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องกระทบใบหน้าของผู้คนที่ต่างดึงหมวกปีกกว้างต่ำลงเพื่ออำพรางสายตา หลินฟางก้าวเดินอย่างมั่นคง ร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อตัวโคร่งไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ประสบการณ์การบริหารห้องครัวระดับภัตตาคารสอนเธอมาว่า ความนิ่งคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุด เธอมองหาซอกมุมอับสายตาใกล้กองฟางท้ายตลาด ก่อนจะวางห่อกระดาษลงบนลังไม้เก่าๆ ที่ฝุ่นเกาะหนาเตอะ สิ่งแรกที่หลินฟางหยิบออกมาวางไม่ใช่พืชผักธรรมดา แต่เป็น "เห็ดหอมป่าสด" ที่เพาะปลูกด้วยน้ำแร่ทิพย์ในมิติ หมวกเห็ดอวบอ้วนสีน้ำตาลเข้มดอกใหญ่เท่าฝ่ามือแผ่กลิ่นหอมดินชื้นและกลิ่นหอมเฉพาะตัวเตะจมูกผู้คนที่เดินผ่านไปมาทันที ตามด้วย "ไข่ไก่พื้นเมือง" เปลือกสีนวลสะอาดหมดจดที่เก็บสดๆ จากเล้าในมิติอีกหนึ่งตะกร้าเล็กๆ กลิ่นหอมอวลจางๆ ของเห็ดป่าคุณภาพเยี่ยมลอยไปตามสายลมยามค่ำคืน สร้างความปั่นป่วนให้กับกระเพาะของคนที่เดินผ่านไปมาในย่านนั้นอย่างรวดเร็ว "นี่... น้องสาว ขายยังไงหรือ?" ชายวัยกลางคนสวมหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำจนแทบมองไม่เห็นดวงตา เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลังไม้ เขาจ้องมองเห็ดหอมดอกโตด้วยประกายตาหิวกระหาย กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือหยาบกร้านเอื้อมหมายจะหยิบขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ แต่หลินฟางกลับชักมือหลบอย่างนิ่มนวลพร้อมรอยยิ้มการค้า "ดูได้อย่างเดียวครับสหาย ของดีหายากแบบนี้ ถ้าช้ำมือขึ้นมาจะเสียรสชาติหมด" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น กังวานพอให้ได้ยินกันแค่สองคน "เห็ดนี่เก็บมาสดๆ ร้อนๆ จากป่าลึกหลังเขา นึ่งซุปหรือผัดน้ำมันหมูก็หอมหวานจนกลืนลิ้นเลยทีเดียว" "เท่าไหร่?" ชายวัยกลางคนถามสั้นๆ เสียงแหบแห้งด้วยความร้อนรน "เห็ดหอมครึ่งชั่งนี้ ห้าหยวนกับคูปองอาหารอีกสองใบ... ส่วนไข่ไก่ฟองละสองเหมา ไม่มีคูปองไม่เป็นไรครับ" ราคาที่เอ่ยปากออกไปทำให้ชายผู้นั้นชะงักกึก ดวงตาใต้ปีกหมวกเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ นี่มันราคาที่สูงกว่าท้องตลาดทั่วไปเกือบเท่าตัว! "เธอตั้งราคาแบบนี้ไม่กลัวคนเขาหาว่าปล้นหรือไง?" เขาเค้นเสียงต่ำอย่างไม่พอใจ หลินฟางไม่สะทกสะทรานแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหยิบเห็ดดอกโตที่สุดขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมให้เห็นจะๆ "สหายครับ ของถูกไม่มีดี ของดีไม่มีถูก ท่านเดินหาทั่วตลาดมืดนี้แล้ว ลองบอกผมซิว่ามีใครกล้าเอาเห็ดสดอวบอ้วนขนาดนี้ออกมาขายอีกไหม? ถ้าท่านนำไปทำซุปให้แม่ยายที่กำลังป่วย หรือตุ๋นบำรุงร่างกายภรรยาที่เพิ่งคลอดบุตร รับรองว่าท่านจะรู้ว่าเงินห้าหยวนนี้คุ้มค่าทุกอีแปะ" คำพูดแทงใจดำประกอบกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่โชยเตะจมูกไม่หยุด ทำให้ชายวัยกลางคนลังเลอย่างเห็นได้ชัด เขากวาดตามองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีเจ้าหน้าที่รัฐผ่านมา จึงรีบควักกระเป๋าเงินเก่าๆ ออกมานับแบงค์ยับยู่ยี่ส่งให้หลินฟางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคูปองอาหารเก่าๆ สองใบ เงินสดและคูปองถูกเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อในพริบตา หลินฟางส่งห่อเห็ดให้ลูกค้าคนแรกด้วยรอยยิ้มกว้าง ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะเก็บแผงลอยชั่วคราวเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังสะท้านขึ้นจากปากทางเข้าตลาดมืด พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันที "หยุดอยู่ตรงนั้น! เจ้าหน้าที่ตรวจตลาดพิเศษ! ห้ามใครขยับ!" หัวใจของพ่อค้าแม่ค้าแม่ค้าในตลาดมืดหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผู้คนต่างวิ่งหนีอลหม่าน ข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น เสียงโวยวายและเสียงฝีเท้าวิ่งไล่กันดังระงมไปทั่วบริเวณ หลินฟางเองก็ขมวดคิ้วมุ่น เธอเก็บตะกร้าไข่ไก่เข้าอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว ร่างเพรียวเตรียมจะพลิ้วกายหลบเข้าไปในตรอกมืดตามสัญชาตญาณ แต่ทว่า... แสงไฟฉายกระบอกใหญ่สาดส่องตรงมาที่ร่างของเธออย่างแม่นยำ ราวกับมีคนจงใจชี้เป้า! เงาร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มในเครื่องแบบเต็มยศคนหนึ่งก้าวออกมาจากแถวเจ้าหน้าที่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยแววตาที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ และก่อนที่หลินฟางจะทันได้ตั้งตัว น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางความโกลาหล "ภรรยา... เล่นสนุกพอหรือยัง ถึงเวลาต้องกลับบ้านไปกินข้าวเย็นที่ฉันทำรอแล้วนะครับ" ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้น แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ