สัญญาซื้อขายล่วงหน้า

“ถ้าราคาที่เจ้าเสนอมายังต่ำกว่าราคาตลาดถึงสามส่วน ข้าว่าเราคงไม่มีเรื่องให้ต้องคุยกันต่อแล้วล่ะครับ” หลินฟางวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง ‘กริ๊ก’ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันจนชายวัยกลางคนตรงหน้าถึงกับเหงื่อซึม กลิ่นหอมจางๆ ของชาดอกไม้ที่เธอปรุงเองลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ตัดกับบรรยากาศมาคุภายในร้านอาหารที่เพิ่งเปิดได้ไม่กี่เดือนแต่กลับเป็นที่หมายปองของพ่อค้าคนกลางทั่วเขต “คุณหนูหลิน... นี่มันคือการผูกขาดนะ ผมเป็นถึงเถ้าแก่โรงงานแปรรูป จะให้รับซื้อผักและสมุนไพรของคุณในราคานี้ ผมจะเอาส่วนต่างที่ไหนไปจ่ายค่าแรงคนงานกันล่ะครับ?” ชายร่างท้วมเอ่ยเสียงสั่น พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนขมับ หลินฟางยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่หลอกลวงของอีกฝ่าย “ผูกขาดงั้นหรือครับ? น่าขันสิ้นดี ในเมื่อสินค้าของข้าคุณภาพเกรดเอจากสวนที่ได้รับแสงแดดและดูแลด้วยเคล็ดลับเฉพาะ ไม่ใช่ผักเหี่ยวๆ ที่วางขายข้างทาง ถ้าท่านไม่อยากซื้อ ก็เชิญท่านเดินออกประตูไปได้เลยครับ เพราะคิวพ่อค้าคนต่อไปเขารออยู่ข้างนอกโน่นแล้ว” เธอยกมือขึ้นชี้ไปยังหน้าต่าง ที่นั่นมีรถบรรทุกและพ่อค้าจากต่างเมืองมายืนรอต่อคิวกันยาวเหยียด สิ่งนี้คือหลักฐานยืนยันความสำเร็จที่ทำให้คนบางกลุ่มในหมู่บ้านเริ่ม ‘อิจฉาตาร้อน’ จนทนไม่ไหว ในขณะที่การเจรจากำลังตึงเครียด ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกของ ‘เฉินหลง’ ก็ก้าวเข้ามาในร้าน มือหนาของเขาวางลงบนบ่าภรรยาสาวอย่างแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความหวงแหนและพร้อมปกป้อง สายตาคมดุของเขากวาดมองพ่อค้าคนนั้นจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง “ภรรยาข้าตกลงราคาไว้เท่าไหร่ ก็คือเท่านั้นครับ” เสียงทุ้มต่ำของเฉินหลงเอ่ยเพียงสั้นๆ แต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “หากท่านคิดจะกดราคากับคนของกองทัพ หรือพยายามทำตัวเป็นอันธพาลในเขตความรับผิดชอบของข้า ผมคงต้องขอเชิญท่านไป ‘ดื่มชา’ ที่กองบัญชาการสักคืนสองคืน เพื่อทบทวนมารยาทการค้าขายกันเสียหน่อย” พ่อค้าคนนั้นหน้าซีดเผือด รีบควักสมุดบันทึกออกมาจดคำสั่งซื้อในราคาที่หลินฟางต้องการทันที ก่อนจะรีบถอยกรูดออกจากร้านไปแทบไม่คิดชีวิต “เหนื่อยไหมครับ?” เฉินหลงถามพร้อมกับหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดคราบเหงื่อที่หน้าผากของภรรยาอย่างอ่อนโยน “ไม่เหนื่อยหรอกครับ แต่รำคาญพวกที่ชอบจ้องจะฉกฉวยมากกว่า” หลินฟางถอนหายใจพลางพิงไหล่แกร่ง “แม่เฒ่าหลี่คนนั้น คงไปป่าวประกาศทั่วหมู่บ้านอีกแน่ๆ ว่าเราขายของเกินราคา ทั้งที่ของพวกนั้นมันมีค่ามากกว่าที่พวกเขากล้าจินตนาการ” ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้สนทนากันต่อ เสียงทุบประตูก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับเสียงโวยวายของแม่เฒ่าหลี่ที่ดังทะลุเข้ามาในร้าน “หลินฟาง! นังสะใภ้อกตัญญู! แกมีเงินทองมากมายขนาดนี้ แต่กลับปล่อยให้แม่สามีคนนี้ต้องกินข้าวต้มก้นหม้อ! แกมันอัปรีย์! คิดจะรวยอยู่คนเดียวโดยไม่แบ่งให้ญาติพี่น้องแบบนี้ ระวังเถอะ... กรรมจะตามทัน!” ชาวบ้านในหมู่บ้านเริ่มออกมายืนมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนก็เห็นใจ บางคนก็อิจฉาจนตัวสั่น แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าของหลินฟางที่เริ่มปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอหันไปสบตากับเฉินหลง ซึ่งเขาก็พยักหน้าให้เป็นเชิงอนุญาต หลินฟางเดินออกไปที่ประตู เปิดออกแล้วมองแม่เฒ่าหลี่ด้วยสายตาเรียบเฉย “ท่านแม่ครับ ถ้าอยากได้เงิน ก็ควรจะรู้วิธีการทำมาค้าขาย ไม่ใช่เอาแต่ป่าวประกาศด่าทอคนอื่นกลางถนนแบบนี้ วันนี้ข้ามีสัญญาซื้อขายล่วงหน้าสำหรับพืชผลในฤดูกาลถัดไปวางอยู่บนโต๊ะ ถ้าท่านกล้าพอที่จะเซ็นสัญญาและทำงานตามเงื่อนไขของข้า เงินทองก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถ้าท่านยังจะมาทำตัวเป็นอันธพาลแบบนี้... ก็เชิญป่าวประกาศต่อไปเถอะครับ ว่าท่านไม่รับโอกาสที่ข้าหยิบยื่นให้” แม่เฒ่าหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง กิเลสครอบงำจนตาเป็นประกาย “สัญญาอะไร? เอามาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!” ในจังหวะนั้นเอง ชายชุดดำปริศนาที่ยืนปะปนอยู่กับกลุ่มคนมุงได้ก้าวออกมา เขาไม่มองแม่เฒ่าหลี่เลยแม้แต่น้อย แต่จ้องตรงมาที่หลินฟางพร้อมกับส่งจดหมายประทับตราลับที่คุ้นตาให้กับเธอ หลินฟางแกะผนึกจดหมายอ่าน สายตาของเธอเปลี่ยนไปทันที ความสุขุมค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความตกใจที่ซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ “นี่มันหมายความว่ายังไงครับเฉินหลง?” หลินฟางยื่นจดหมายให้สามีดู เฉินหลงอ่านข้อความสั้นๆ ในจดหมายแล้วกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมา “มันไม่ใช่แค่เรื่องในหมู่บ้านแล้วหลินฟาง... มีคนจากเมืองหลวงรู้เรื่องมิติลับของเธอ และตอนนี้พวกเขากำลังส่งหน่วยตรวจสอบมาที่ฟาร์มของเราในคืนนี้!” ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอดนะครับ!