จดหมายจากทหารหนุ่ม

"ถ้าพวกแกกล้าก้าวเข้ามาเหยียบเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะสาดน้ำแกงเดือดๆ หม้อนี้ใส่หน้าให้ดู!" เสียงตวาดก้องด้วยความโมโหของหลินฟางดังสะท้อนก้องไปทั่วลานดินหน้าบ้าน ตะหลิวเหล็กในมือของเธอเคาะลงกับขอบกระทะเหล็กหล่อเสียงดังสนั่น *เคร้ง!* จนแม่เฒ่าหลี่ที่กำลังทำท่าจะย่างสามขุมเข้ามาหาเรื่องถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดไปสามก้าว ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจนเนื้อตัวสั่นเทา กลิ่นหอมฉุยของ "ไก่ผัดพริกเสฉวน" ที่ผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระจายกลิ่นเย้ายวนชวนน้ำลายสอไปไกลจนถึงบ้านข้างเคียง หลินฟางยืนถือตะหลิวด้วยท่าทางสง่างาม เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านและใบหน้าที่อิ่มเอิบผุดผ่องสวนทางกับความอดอยากยากแค้นของชาวบ้านคนอื่นๆ ในคอมมูนยุค 1970 นี้อย่างสิ้นเชิง เธอมองแม่เฒ่าหลี่และสะใภ้รองที่พยายามจะมาไถเสบียงด้วยสายตานิ่งเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีด "หลินฟาง! แกมันนังสะใภ้เนรคุณ กล้าดียังไงมาไล่แม่สามี! ของพวกนี้ควรเป็นของตระกูลหลี่ ไม่ใช่นังตัวคนเดียวอย่างแก!" แม่เฒ่าหลี่แผดเสียงแหลมสูงหมายจะเรียกชาวบ้านให้มาช่วยรุมประณาม "ตระกูลหลี่เหรอครับ? น่าขันสิ้นดี..." หลินฟางยังไม่ทันได้ตอบ เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่แฝงไปด้วยความเยียบเย็นก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางปากทางเข้าหมู่บ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่คุ้นเคย ก้าวเดินผ่านม่านฝุ่นยามสายเข้ามาอย่างองอาจ ไหล่กว้างที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงและใบหน้าคมสันที่มักจะเรียบเฉย บัดนี้กลับฉายแววดุดันน่าเกรงขามจนผู้คนที่มุงดูอยู่รอบๆ ถึงกับรีบลอยถอยร่นเปิดทางให้โดยอัตโนมัติ นั่นคือ "เฉินหลง" สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองแม่เฒ่าหลี่และสะใภ้รองด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เขากลับมาเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน และภาพแรกที่เขาเห็นเมื่อย่างเท้าเข้าสู่หมู่บ้าน ก็คือการที่คนพวกนี้มารุมรังแกภรรยาของเขา แม่เฒ่าหลี่หน้าซีดเผือดลงในพริบตา เมื่อปะทะเข้ากับสายตาคู่นั้น นางรู้ดีว่านายทหารหนุ่มคนนี้ไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นด้วย หลarหลงเดินตรงดิ่งเข้าไปยืนขนาดยืนเคียงข้างหลินฟางอย่างปกป้อง สายตาคมกวาดมองสำรวจภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อความแน่ใจว่าเธอไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับมารดาของตนเองด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทแต่น่ากลัว "ถ้าแม่ยังอยากมีชีวิตอยู่กินข้าวสุบไปอีกนานๆ ก็ไสหัวกลับไปซะ อย่าให้ผมต้องใช้กฎของกองทัพมาจัดการเรื่องในครอบครัว" ประโยคสั้นๆ แต่ทรงพลังทำเอาแม่เฒ่าหลี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคืองก่อนจะลากลูกสะใภ้ถอยร่นหายลับไปจากรั้วบ้านอย่างรวดเร็วท่าเสียงซุบซิบของชาวบ้าน หลินฟางหันมามองสามีที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึง เธอวางตะหลิวในมือลงพลางถอนหายใจเบาๆ แม้ในใจจะรู้สึกโล่งอกที่มีคนมาช่วยตบหน้าตัวน่ารำคาญพวกนั้น แต่ความรู้สึกประหม่าแปลกๆ ก็ก่อตัวขึ้นในอกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่จ้องมองมาที่เธออย่างลึกซึ้ง "คุณ... กลับมาเร็วกว่าที่บอกไว้นี่คะ... อ้ะ หมายถึง... นะครับ" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำคุ้นเคยยุคปัจจุบันออกมา รีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน เฉินหลงไม่ตอบในทันที เขาเอื้อมมือหนาออกไปหยิบถุงกระดาษหนาปึึกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อโค้ททหารยื่นให้เธอ สีหน้าของเขาอ่อนลงยามเมื่อมองใบเนียนใสของภรรยา "ผมเป็นห่วงคุณ กลัวว่าอยู่ทางนี้จะลำบาก เลยรีบเคลียร์ภารกิจแล้วเดินทางล่วงหน้ามาก่อน" เฉินหลงเอ่ยเสียงนุ่ม ผิดลุคทหารหนุ่มผู้เคร่งขรึมไปถนัดตา ก่อนที่เขาจะวางจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ไผ่ "และนี่... คือจดหมายคำสั่งโยกย้ายถาวรที่ผมเพิ่งได้รับระหว่างทาง" หลินฟางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ เธอยื่นมือไปหยิบซองจดหมายขึ้นมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว สายตากวาดมองตัวหนังสือราชการที่ประทับตราอย่างเป็นทางการ แต่ทว่า... ข้อความในบรรทัดสุดท้ายกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย *คำสั่งโยกย้ายด่วน: ให้พันจ่าอากาศเอกเฉินหลง ปฏิบัติหน้าที่รักษาความปลอดภัยและดูแลคลังเสบียงลับประจำเขตพิเศษ... ภายใต้การดูแลและสนับสนุนโดยตรงจาก "ร้านอาหารของตระกูลเฉิน" ที่กำลังจะเปิดขึ้น* หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีทันที สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน! เฉินหลงแย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงความอบอุ่นเอาไว้เต็มเปี่ยม เขายื่นมือเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเบาๆ ข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้หัวใจสั่นไหว "ดูเหมือนว่า... ทางเบื้องบนจะสนใจ 'ร้านอาหาร' เล็กๆ ของคุณเข้าให้อย่างจังแล้วล่ะครับภรรยา และพวกเขากำลังส่งภารกิจชิ้นใหญ่มาให้เราทำร่วมกัน" ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเจ้าหน้าที่ประจำคอมมูนที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ราวกับว่ากำลังนำพา "พายุลูกใหญ่" ที่จะพลิกชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาลมาส่งถึงหน้าประตู! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" ในตอนนี้นะครับ