แผนซ้อนแผนของนางร้ายใจเด็ด

กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำมันงาที่คั่วจนได้ที่ ผสมผสานกับกลิ่นฉุนบางเบาของขิงแก่และพริกไทยเสฉวน กำลังลอยอบอวลตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวดินเผาหลังบ้าน ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้อบอุ่นหอมหวานเช่นเดียวกับกลิ่นอาหาร เมื่อหลินฟางยืนถือตะหลิวไม้ไผ่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทอดสายตามองไปยังถุงแป้งสาลีเนื้อดีและขวดน้ำมันหมูที่ถูกย้ายจากมุมลับตามาวางเด่นเป็นสง่าบนโต๊ะไม้กลางห้อง "ข้าก็แค่นำของเหล่านี้มาเก็บรักษาไว้ให้เจ้า... สะใภ้รอง เหตุใดต้องทำหน้าตาราวกับบ้านเราไฟไหม้เช่นนั้นด้วยเล่า?" เสียงแหลมสูงของหลี่ว์ซื่อ ผู้เป็นป้าสะใภ้ใหญ่ดังขึ้นทำลายความเงียบ นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มือไม้สั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกแต่พยายามกลบเกลื่อนด้วยท่าทางตีหน้าซื่อตาใส รอบตัวนางมีชาวบ้านกลุ่มใหญ่ที่เพิ่งเดินติดตามเสียงเอะอะเข้ามามุงดูเหตุการณ์ยืนอัดแน่นอยู่เต็มลานบ้าน สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินฟางไม่ได้รีบร้อนเอ่ยคำใด นางวางตะหลิวลงบนขอบกระทะอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันเบาๆ ระหว่างไม้กับเหล็กหล่อกลับดังชัดเจนในความรู้สึกของทุกคน นางหันกลับมาคลี่ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง "เก็บรักษาอย่างนั้นหรือครับ... เอ่อ หมายถึง เก็บรักษาหรือครับ ป้าใหญ่" หลินฟางจงใจเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้เนิบช้า ทว่าก้องกังวาน "ของในตู้เก็บเสบียงล็อกกุญแจอย่างแน่นหนา แต่ป้าใหญ่กลับมีกุญแจสำรองที่ไขเข้าไปยามวิกาล แถมยังหยิบเอาแป้งสาลีชั้นดีที่ทางกองทัพส่งมาให้ท่านพี่ และน้ำมันหมูที่ข้าตั้งใจจะใช้ทำซาลาเปาไส้ทะลักไปจนเกลี้ยงตู้ แบบนี้เขาไม่เรียกว่าลักขโมยหรอกหรือครับ?" คำว่า 'ลักขโมย' หล่นกระแทกโสตประสาทของทุกคนในที่นั้นจนเกิดเสียงฮือฮาอื้ออึง หลี่ว์ซื่อหน้าถอดสีทันที นางกรีดเสียงแหลมขึ้นจมูกเพื่อกลบเกลื่อนความผิด "ปากพล่อย! เจ้าเด็กเหลือขอ! ข้าเป็นผู้ใหญ่ เป็นป้าของสามีเจ้า มีสิทธิ์อันชอบธรรมที่จะตรวจสอบการใช้จ่ายในบ้านหลังนี้ เจ้าสะใภ้ชั่ว กล้าดียังไงมาปรักปรำข้าต่อหน้าธารกำนัล!" หลินฟางไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางสาวเท้าก้าวเดินช้าๆ ออกมาจากหน้าเตา กลิ่นอายของความมั่นใจและอำนาจบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวทำให้อดีตเชฟสาวผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวระดับภัตตาคารดูโดดเด่นจนน่าเกรงขาม พันจ่าอากาศเอกเฉินหลงที่เพิ่งก้าวเข้ามาสมทบด้วยชุดเครื่องแบบทหารรีดเรียบ ยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคมกริบมองป้าสะใภ้ใหญ่ด้วยแววตาดุดันเยือกเย็น ราวกับพญาเสือที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กับดัก "มีสิทธิ์ตรวจสอบหรือครับ?" หลินฟางทวนคำ พลางก้าวเข้าไปหยิบตะกร้าสานที่หลี่ว์ซื่อซ่อนไว้ด้านหลังตัว ออกมาเทคว่ำลงบนโต๊ะกลางห้อง สิ่งของที่ร่วงหล่นลงมาไม่ได้มีแค่แป้งสาลีและน้ำมันหมู แต่ยังมีไส้กรอกหมมรมควันและเห็ดหอมแห้งเกรดพรีเมียมที่หลินฟางแอบดึงมาจากมิติฟาร์มสมุนไพรเพื่อเตรียมทำอาหารต้อนรับหน่วยลาดตระเวน หลักฐานคาตา! ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ส่งเสียงวิจารณ์กันเซ็งแซ่ ของเหล่านี้หายากยิ่งในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ การขโมยเสบียงในบ้านทหารถือเป็นความผิดร้ายแรง "ข้า... ข้าแค่วางแผนจะเอามาทำความสะอาดให้ต่างหาก!" หลี่ว์ซื่อแก้ตัวเสียงสั่น เหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วใบหน้ายับย่น "ทำความสะอาดด้วยการเอาไปซ่อนไว้ใต้เตียงบ้านของท่านเองเนี่ยนะ ประเสริฐแท้..." หลินฟางหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยการเยาะเย้ยถากถางอย่างเหนือชั้น "ในเมื่อป้าใหญ่อุตส่าห์มีน้ำใจ 'ยืม' ของเหล่านี้ไปโดยไม่บอกกล่าว วันนี้ข้าในฐานะสะใภ้รองผู้กตัญญู จึงได้จัดเตรียม 'พิธีมอบคืน' เล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้ท่านป้าได้อับอาย เอ๊ย ได้รับเกียรติอย่างสมฐานะ" สิ้นคำสั่งของหลินฟาง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารใต้บังคับบัญชาของเฉินหลงก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับกระบะไม้ใบใหญ่ ในนั้นเต็มไปด้วยแป้งเปียกเหนียวหนืดและเศษขนนกเป็ดไก่ที่หลินฟางแอบสะสมไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ หลี่ว์ซื่อหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับผนังห้อง นางกรีดร้องลั่นเมื่อเห็นเฉินหลงพยักหน้ารับคำสั่งภรรยาอย่างไม่มีเงื่อนไข ความรักความหลงที่นายทหารหนุ่มมีต่อภรรยาทำให้เขากลายเป็นโล่กำบังที่แข็งแกร่งที่สุด พร้อมกวาดล้างทุกคนที่กล้ารังแกภรรยาของตน "จัดการเลยครับพี่น้อง ให้ท่านป้าได้รู้ซึ้งถึงผลของการหยิบฉวยของผู้อื่นเสียบ้าง" หลินฟางแย้มยิ้มอย่างงดงาม ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารที่ยังคงคุกรุ่น ทว่าในวินาทีที่กระบะขนนกกำลังจะคว่ำลงบนศีรษะของญาติจอมโลภ ร่างของหญิงชราคนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาขวางพร้อมกับเสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว "หยุดนะ! ใครกล้าแตะต้องพี่สะใภ้ฉัน!" แม่เฒ่าหลี่ แม่สามีตัวแสบที่หายหน้าไปหลายวันปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในมือถือไม้เท้าหัวมังกร และข้างกายคือน้องชายตัวดีของเฉินหลงที่พาคนนอกกลุ่มใหญ่มาล้อมบ้านไว้ทั้งหมดแล้ว! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" ในตอนนี้นะครับ