ยั่วโมโหด้วยขนมหวาน

กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลทรายแดงเคี่ยวเคล้ากับแป้งสาลีย่างไฟอ่อนๆ ลอยอบอวลไปทั่วทั้งครัวดินเผาจนแทบจะทะลุผ่านร่องไม้ไผ่สานของฝาผนังบ้านพักข้าราชการทหาร หลินฟางใช้ปลายทัพพีไม้คนส่วนผสมในกระทะเหล็กด้วยจังหวะสม่ำเสมอ รอยยิ้มบางๆ จุดประดับอยู่มุมปากเมื่อนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงของแม่เฒ่าหลี่ในเหตุการณ์เมื่อวาน ชายคาบ้านที่เคยมีเสียงนินทาว่าร้ายและสายตารังเกียจเดียดฉันท์จากเพื่อนบ้านในชุมชนทหาร ตอนนี้กลับเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย เมื่อกลิ่นอายความอดอยากในยุคเจ็ดศูนย์ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมเย้ายวนจากครัวของภรรยาผู้กองเฉิน "พี่ฟางครับ กลิ่นนี่มัน... หอมจนผมแทบไม่มีสมาธิอ่านรายงานของกองร้อยเลยนะ" เฉินหลงก้าวเข้ามาในห้องครัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารดูขัดแย้งกับท่าทางเงอะงะยามที่เขาพยายามชะเง้อคอมองกระทะในมือภรรยา ดวงตาคมกริบฉายแววเอ็นดูและหวงแหนอย่างปิดไม่มิด ตั้งแต่ที่หลินฟางลุกขึ้นมาปฏิวัติวิถีชีวิตในบ้านหลังนี้ สามีหนุ่มผู้เคร่งขรึมคนนี้ก็กลายเป็นผู้ช่วยมือหนึ่งที่คอยหาฟืนและขนน้ำมาให้โดยไม่ต้องเอ่ยปาก หลินฟางปาดเหงื่อที่ข้างขมับด้วยหลังมือ ส่งค้อนวงเล็กให้สามีอย่างหมั่นไส้ "ถ้าไม่มีสมาธิก็ออกไปรอข้างนอกสิครับ ขนมเปี๊ยะไส้ทะลักสูตรพิเศษนี่ ผมตั้งใจทำไว้แจกบ้านป้าชางและบ้านลุงหม่าต่างหาก ไม่ได้ทำให้คุณกินคนเดียวเสียหน่อย" "โธ่... ภรรยาครับ ผมเป็นสามีแท้ๆ แต่ต้องกินทีหลังชาวบ้านอย่างนั้นหรือ" เฉินหลงส่งเสียงประท้วงในลำคออย่างน่ารัก มือหนาถือวิสาสะโอบเอวบางเข้ามาใกล้ พร้อมสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากลำคอระหงแทนที่จะสนใจขนมในเตา หลินฟางรีบศอกกลับเบาๆ ที่สีข้าง แม้ใบหน้าจะขึ้นสีเรื่อด้วยความเขินอายแต่ก็ยังคงเชิดคางขึ้นอย่างถือดี "ถอยไปเลยครับ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้าจะหาว่าผู้กองเฉินผู้เคร่งขรึมกลายเป็นแมวขี้อ้อนไปเสียก่อน อีกอย่าง... การผูกมิตรกับเพื่อนบ้านในยามนี้ สำคัญกว่าการตามใจปากของคุณพลทหารหลายเท่านะครับ" ว่าแล้ว หลินฟางก็บรรจงตักขนมเปี๊ยะแป้งบางกรอบ ไส้ถั่วกวนผสมงาดำและไข่เค็มเยิ้มๆ ที่ดึงมาจากมิติฟาร์มสมุนไพรและห้างสรรพสินค้า จัดเรียงใส่ลงในตะกร้าไม้ไผ่สานอย่างประณีต รองด้วยใบตองสดสีเขียวขจีที่เพิ่งตัดมาจากหลังบ้าน สีสันตัดกันอย่างงดงามจนดูราวกับงานศิลปะ ไม่ใช่ขนมพื้นบ้านธรรมดาในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ สิบนาทีต่อมา หลินฟางในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านและดูทะมัดทะแมงเดินถือตะกร้าขนมออกมาที่ลานหน้าบ้าน ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตู เสียงซุบซิบของกลุ่มแม่บ้านทหารที่มักจะมารวมตัวกันผ่าฟืนและเย็บผ้าใต้ต้นสะเดาใหญ่ก็เงียบเสียงลงทันที สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่นางเอกสาวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งอิจฉา ระแวง และอยากรู้อยากเห็น "อ้าว... น้องหลิน วันนี้ทำอะไรกินอีกเล่า กลิ่นหอมลอยไปถึงแปลงปลูกผักโน่นแน่ะ" ป้าชาง หญิงวัยกลางคนผู้ขึ้นชื่อเรื่องปากตลาดและมักจะตามใจปากเป็นที่สุด เอ่ยทักขึ้นก่อนด้วยความอดรนทนไม่ไหว แม้ว่าสามีของนางจะไม่ถูกกับครอบครัวของหลินฟางนักเนื่องจากเรื่องผลประโยชน์ในกองร้อย แต่จมูกเจ้ากรรมกลับทรยศต่อความเกลียดชังเสียแล้ว หลินฟางแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้า นางไม่ได้เดินหนีหรือเชิดใส่เหมือนอดีตเจ้าของร่างเดิม แต่กลับเดินตรงเข้าไปหา พร้อมกับเปิดผ้าขาวบางที่คลุมตะกร้าออก เผยให้เห็นขนมเปี๊ยะสีทองอร่ามส่งควันกรุ่นและกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ "พี่ป้าชางครับ พอดีเมื่อเช้าผมทดลองทำขนมสูตรใหม่จากแป้งสาลีและถั่วเขียวที่เหลือจากเสบียง ทำออกมาแล้วมันมากเกินกว่าจะกินกันสองคนสามีภรรยา เกรงว่าจะกินไม่ทันเสียเปล่า เลยถือวิสาสะเอามาฝากให้พี่และครอบครัวได้ลองชิมดูสักสองชิ้นนะครับ" คำพูดที่อ่อนน้อมถ่อมตนแต่เฉียบคมในการซื้อใจคน ทำให้ป้าชางถึงกับอ้าปากค้าง นางมองตะกร้าขนมในมือหลินฟางสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของหญิงสาว ในยุคสมัยที่แป้งขาวและน้ำตาลทรายคือของหายากยิ่งกว่าทอง การที่ใครสักคนจะแบ่งปันขนมทำมือเช่นนี้ให้เพื่อนบ้านถือเป็นเรื่องเหลือเชื่อ ยิ่งเป็นหลินฟางที่เคยถูกมองว่าเป็นคนเย่อหยิ่งและทำอาหารไม่เป็นด้วยแล้ว ยิ่งสร้างความประหลาดใจเป็นทวีคูณ "นี่... นี่มันขนมอะไรกันเนี่ย ทำไมหน้าตาน่ากินอย่างนี้..." ป้าชางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหยาบกร้านเอื้อมออกไปรับตะกร้ามาถือไว้ด้วยความประหม่า "รับไว้เถอะครับ ถือเป็นการทักทายเพื่อนบ้านใหม่ไปในตัว ส่วนนี่... ของบ้านลุงหม่าและบ้านพี่เฉียงด้วยนะครับ ผมฝากแบ่งๆ กันชิมนะ" หลินฟางส่งตะกร้าใบเล็กอีกสองใบให้แม่บ้านคนอื่นที่ยืนมองตาละ้อย ชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศรอบลานบ้านก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เสียงหัวเราะและคำกล่าวขอบคุณดังขึ้นเซ็งแซ่ ความบาดหมางเล็กๆ น้อยๆ ในอดีตถูกกลบฝังลงด้วยรสชาติหอมหวานของขนมเปี๊ยะไส้ทะลัก หลายคนเริ่มเปลี่ยนความคิดว่าสะใภ้ตระกูลเฉินคนนี้ไม่ได้ร้ายกาจหรือหยิ่งยโสอย่างที่แม่เฒ่าหลี่คอยเป่าหูมาตลอดหลายเดือน ทว่า ในขณะที่รอยยิ้มกำลังผลิบานและความสัมพันธ์เพื่อนบ้านกำลังเริ่มต้นใหม่ด้วยดีนั้น เสียงย่ำเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงแผดแหลมที่เป็นเอกลักษณ์ก็ดังแหวกอากาศเข้ามาจากปากทางเข้าหมู่บ้านทหาร "นังสะใภ้ตัวดี! แกเอาข้าวของในบ้านไปแจกชาวบ้านชาวช่องจนหมดเกลี้ยงแบบนี้ คิดจะผลาญสมบัติของตระกูลเฉินให้ฉิบหายกันไปข้างหนึ่งเลยใช่ไหม!" ร่างท้วมของแม่เฒ่าหลี่พุ่งเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้ายับย่นบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและโมโหที่เห็นลูกสะใภ้เป็นที่ยอมรับของคนอื่น นางเงื้อมมือขึ้นหมายจะคว้าตะกร้าขนมที่ป้าชางถืออยู่กระแทกลงพื้น แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นจะสัมผัสโดนขอบตะกร้า มือหนาใหญ่อีกข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามาคว้าข้อมือของแม่เฒ่าไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงบีบที่มั่นคงและสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของพันจ่าเอกเฉินหลงที่ก้าวออกมาจากเงาไม้ ทำให้แม่เฒ่าหลี่ต้องสะดุ้งสุดตัว "แม่ครับ..." เฉินหลงเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาคมกริบจ้องมองมารดาแท้ๆ ของตนเองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นี่คือบ้านพักราชการทหาร และนี่คือภรรยาของผม ขนมในมือเขา... ผมเป็นคนอนุญาตให้ทำเองทั้งหมด มีปัญหาอะไร ไปคุยกันในบ้านครับ อย่ามาสร้างความวุ่นวายให้ชาวบ้านเขาติฉินนินทา!" บรรยากาศรอบบริเวณพลันเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่แม่สามีจอมวายร้ายและสามีหนุ่มผู้ปกป้องภรรยาอย่างสุดลิ่มทิ่มประตู หลินฟางเพียงแค่ยืนกอดอกอมยิ้มอยู่ที่มุมหนึ่ง ดวงตาคู่สวยประกายระยับด้วยความสนุกสนาน นางรู้ดีว่าศึกครั้งนี้... แม่เฒ่าหลี่ไม่มีทางชนะความอร่อยและเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงของนางได้อย่างแน่นอน แต่ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนกำลังลุ้นระทึกกับศึกปะทะคารมระหว่างแม่ลูกตระกูลเฉินนั้น เสียงเคาะประตูกลุ่มใหญ่และเสียงรถจี๊ปทหารคันเก่งก็เบรกดังเอี๊ยดหยุดสนิทอยู่ที่หน้าบ้านพัก พร้อมกับร่างในชุดเครื่องแบบนายพลยศสูงคนหนึ่งที่ก้าวลงมาจากรถ พร้อมด้วยกลิ่นอายอำนาจที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องยืนตรงเคารพโดยสัญชาตญาณ! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" ในตอนนี้นะครับ