พื้นที่ส่วนตัว

กลิ่นหนังแท้เกรดพรีเมียมผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมนิยามเฉพาะตัวอย่างชาแนล บลู โน้มนำบรรยากาศภายในห้องโดยสารของเบนลีย์คันหรูให้แคบลงถนัดตา ท่ามกลางกระแสการจราจรยามค่ำคืนที่ติดขัดยาวเหยียดบนทางยกระดับ แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าสาดส่องผ่านกระจกกันกระอนทาบทับลงบนใบหน้าด้านข้างของกวินท์เป็นจังหวะๆ ราวกับฟิล์มภาพยนตร์ขาวดำนัวร์ที่จงใจเล่นแสงเงาเพื่อซ่อนเร้นความรู้สึก "คุณขับรถเหมือนกำลังวางหมากรุกนะฃครับ... คุณกันต์" รวินันท์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของทนายความสาวยังคงเรียบนิ่งและเต็มไปด้วยกำแพงป้องกันตัว เธอนั่งไขว่ห้างชิดติดประตูฝั่งตรงข้าม ระยะห่างเพียงไม่ถึงหนึ่งเมตรภายในรถคันนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนช่องว่างระหว่างสองขั้วความคิดที่ไม่มีวันบรรจบกัน กวินท์เหลือบมองกระจกมองหลังแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาเธอผ่านความสลัวในห้องโดยสาร มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทนายความสาวอย่างเธออ่านไม่ออกว่ามันคือความจริงใจหรือหน้ากากป้องกันตัวอีกชั้นหนึ่ง "หมากรุกเหรอครับ..." กวินท์ทวนคำ น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่นิ่งสนิท "ผมคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมส์ซ่อนหามากกว่านะ... และที่สำคัญ ผมไม่เคยชอบเป็นฝ่ายไล่ล่าใครเสียด้วยสิครับ" "แต่สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันเกินกว่าคำว่าซ่อนหาไปไกลโขแล้วนะครับ คุณกวินท์" รวินันท์หันมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มตา ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ "การดึงฉันเข้าไปพัวพันกับคดีฮุบที่ดินย่านใจกลางเมืองโดยอ้างชื่อความยุติธรรม มันเป็นแค่ข้ออ้างของนักธุรกิจที่ต้องการกำจัดคู่แข่งทางอ้อม... คุณไม่ได้แคร์ชาวบ้านพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย" กวินท์ไม่ได้ตอบทันที เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นหมุนพวงมาลัยเบาๆ ขณะที่รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าน้อยๆ ตามจังหวะไฟแดง ดวงตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้า ทว่าสมาธิทั้งหมดกลับอยู่ที่ผู้หญิงข้างกาย "คุณมองโลกผ่านตัวบทกฎหมายและเอกสารสัญญาสีขาวดำ... รวินันท์" กวินท์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่าเต็มไปด้วยน้ำหนักที่ชวนให้คิดตาม "แต่โลกใบนี้มันขับเคลื่อนด้วยสีเทา... ถ้าคุณมัวแต่รอความยุติธรรมจากระบบที่ถูกซื้อได้ตั้งแต่กระดาษแผ่นแรก เหยื่อพวกนั้นคงตายไปก่อนจะได้ยินคำพิพากษาแล้วล่ะครับ" "ความยุติธรรมไม่ใช่เรื่องของการเลือกวิธีลัดหรอกนะฃครับ... มันคือความถูกต้องตั้งแต่ต้นทางต่างหาก" เธอย้อนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเยርชาเพื่อกลบเกลื่อนรอยร้าวในใจ ปมในอดีตที่พ่อของเธอเคยพ่ายแพ้ให้กับอำนาจเงินตราของนายทุนใหญ่ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอีกครั้ง ราวกับแผลเป็นที่ถูกสะกิดให้เจ็บแปลบ บรรยากาศในรถเงียบงันลงอีกครั้ง ทว่าเต็มไปด้วยกระแสความตึงเครียดที่จับต้องได้ ความแตกต่างระหว่างอุดมการณ์อันแข็งกร้าวของทนายสาว กับความยืดหยุ่นอย่างไร้ความปรานีของซีอีโอหนุ่ม ปะทะกันในพื้นที่จำกัดอย่างเงียบเชียบ รถยนต์หรูเบี่ยงตัวออกจากกระแสการจราจรหลัก เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายรองที่มืดสลัวและเงียบสงบ สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกแถวเก่าแก่ที่รอการทุบทำลายเพื่อหลีกทางให้โครงการคอมเพล็กซ์มูลค่าหลายหมื่นล้าน นี่คือจุดหมายปลายทาง... สถานที่เกิดเหตุเพลิงไหม้อย่างปริศนาเมื่อสามคืนก่อน กวินท์ดับเครื่องยนต์ ความเงียบสงบเข้ามาแทนที่ทันที มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ เย็นลงและแสงไฟฉุกเฉินกะพริบสาดส่องกำแพงตึกที่ถูกไฟไหม้เกรียมเป็นสีดำสนิท "ถึงแล้วครับ... พื้นที่ส่วนตัวของความลับที่คุณอยากรู้นักหนา" กวินท์หันมามองเธอ พร้อมกับเอื้อมมือไปปลดล็อกประตูฝั่งของเขา รวินันท์มองออกไปนอกกระจก บรรยากาศรอบตัวช่างวังเวงและกดดัน กลิ่นไหม้จางๆ ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กำลังจะเอื้อมมือเปิดประตูรถ ทว่าจังหวะนั้นเอง... สายตากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่สะท้อนผ่านกระจกมองข้าง เงาร่างของใครบางคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่หลังซากเสาปูนซีเมนต์ห่างจากตัวรถไม่ถึงสิบเมตร พร้อมกับแสงสะท้อนของวัตถุโลหะบางอย่างที่วาบขึ้นในความมืด กวินท์หน้าเปลี่ยนสีในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณดิบของนักบริหารผู้ผ่านอันตรายมาโชกโชนทำงานเร็วกว่าความคิด เขากระชากแขนของรวินันท์ให้หมุนเข้ามาซบลงกับอกของเขา พร้อมๆ กับเสียง "เปรี้ยะ!" สนั่นหูที่เจาะทะลุกระจกข้างฝั่งคนขับจนแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เศษแก้วกระจายเกลื่อนเบาะรถ กลิ่นดินปืนจางๆ คละคลุ้งเข้ามาแทนที่กลิ่นน้ำหอมในทันที... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "คนมองเมือง" นะครับ