เดิมพันด้วยเกียรติ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดในห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบ ลอยอวลจนแทบจะจับต้องได้ ตัวเลขสีแดงฉานบนหน้าจอโปรเจกต์เตอร์สะท้อนลงบนแว่นกรอบบางของรวินันท์ เธอไม่ได้กะพริบตามาเกือบสิบนาทีแล้ว ปลายนิ้วเรียวที่ประสานกันบนโต๊ะประชุมสั่นเทาเล็กน้อย—ความกดดันระดับล้มละลายไม่ใช่เรื่องที่ทนายความสาวผู้เย่อหยิ่งคนนี้จะรับมือได้ง่ายดายนักในวัยสามสิบต้นๆ "บริษัทของคุณกำลังจะถูกฟ้องล้มละลายภายในเจ็ดวันครับ คุณรวินันท์... เอกสารทางกฎหมายชุดนี้สมบูรณ์แบบจนผมเองก็ยังนึกเสียดายแทน" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นเอ่ยขึ้นจากปลายโต๊ะ กวินท์นั่งไขว่ห้างในชุดสูทสีชาโคลเข้ม ใบหน้าคมคายฉาบด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่เคยไปถึงดวงตา คู่นظرสีดำสนิทคู่นั้นกำลังพิจารณารวินันท์ราวกับเสือดาวกำลังมองเหยื่อที่ติดจั่น แม้เขาจะเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของกลุ่มทุนคู่แข่งที่จ้องจะฮุบบริษัทนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็คือคนเดียวในห้องนี้ที่มีอำนาจพ,อจะฉุดเธอกลับขึ้นมาจากเหว รวินันท์สูดหายใจลึก เธอยืดหลังตรงอย่างไว้ศักดิ์ศรี แม้สถานะในตอนนี้เธอจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำก็ตาม "คุณกันต์คงไม่ได้เรียกฉันมาเพื่อตอกย้ำความล้มเหลวหรอกนะคะ—อภัยด้วย ฉันหมายถึง... หวังว่าคุณคงมีเหตุผลที่ดีกว่าการมานั่งดูคนกำลังจะจมน้ำตายครับ" เธอกลืนคำพูดที่เกือบพลาดพลั้งไปได้ทันเมื่อเห็นประกายตาพึงพอใจวับผ่านเข้ามาในดวงตาของเขา กวินท์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงพลัง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวช้าๆ เข้ามาหยุดอยู่ที่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางระคนกลิ่นนิคโคตินจางๆ ลอยเข้าจมูก รวินันท์เกร็งไหล่โดยอัตโนมัติเมื่อเงาร่างสูงใหญ่โน้มลงมาใกล้จนเกือบชิด "ผมไม่นิยมดูคนจมน้ำครับคุณวิว... ผมชอบช่วยคนขึ้นมา แล้วค่อยถามหา 'ค่าตอบแทน' ทีหลังต่างหาก" ปลายนิ้วอุ่นจัดของกวินท์แตะลงบนแฟ้มเอกสารคดีบนโต๊ะ เขากดมันเลื่อนมาตรงหน้าเธอ ช้าๆ และหนักแน่น เอกสารสัญญาลับฉบับหนึ่งปรากฏแก่สายตา รวินันท์ก้มลงมองตัวอักษรบนกระดาษ หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ข้อเสนอการค้ำประกันหนี้ทั้งหมดมูลค่าหลายร้อยล้านถูกยื่นให้โดยไร้เงื่อนไขดอกเบี้ย แต่ข้อแลกเปลี่ยนในหน้าสุดท้ายกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด *‘ข้อแลกเปลี่ยนทางใจ: ผู้รับการช่วยเหลือจะต้องยอมรับเงื่อนไขการเป็นที่ปรึกษาพิเศษส่วนตัวให้แก่ผู้ให้กู้ เป็นระยะเวลาหนึ่งปีเต็ม ในขอบเขตและสถานที่ที่ผู้ให้กู้กำหนดแต่เพียงผู้เดียว’* เธองยหน้าขวับขึ้นมองเขาด้วยแววตาวาวโรจน์ ความโกรธผสมความอับอายพุ่งพล่านขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าว "นี่มันไม่ใช่สัญญาทางธุรกิจ! แต่มันคือการ... ลุกล้ำสิทธิส่วนบุคคล คุณกำลังใช้ความเดือดร้อนของฉันมาต่อรองเรื่องบ้าๆ แบบนี้เหรอคะ—เอ๊ย... แบบนี้ครับ" รวินันท์เผลอหลุดเสียงสูงด้วยความฉุนเฉียวจนลืมตัว เธอลุกพรวดขึ้นเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างกันน้อยเสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กวินท์ไม่ถอยหนี เขากลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ดวงตาคมกริบคู่นั้นสำรวจทุกตารางนิ้วบนใบหน้าของเธอที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ "สิทธิส่วนบุคคลเหรอครับ?" กวินท์กระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "คุณใช้เกียรติและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มีปกป้องบริษัทนี้ไม่ใช่หรือครับ... ถ้าอย่างนั้น การเอา 'หัวใจและความใกล้ชิด' มาแลกกับการมีลมหายใจต่อของบริษัทที่คุณรัก มันแพงเกินไปตรงไหน" "คุณมันคนฉวยโอกาส" รวินันท์เค้นเสียงลอดไรฟัน มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ผมคือนักธุรกิจครับคุณวิว และในโลกของผม ไม่มีของฟรีสำหรับคนสวยที่ดื้อรั้น" กวินท์ผละออกมายิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า เขายื่นปากกาหมึกซึมราคาแพงให้เธอ "คุณมีเวลาคิดถึงเที่ยงคืนนี้ ถ้าพ้นจากนี้... พรุ่งนี้เช้าบริษัทที่คุณพ่อของคุณสร้างมากับมือจะกลายเป็นเศษกระดาษ" พูดจบ กวินท์ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้รวินันท์ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและความมืดสลัวของตึกระฟ้า ยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามา รวินันท์นั่งอยู่ลำพังในห้องทำงานมืดๆ แสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามสาดส่องเข้ามาเป็นลวดลายเรขาคณิตบนโต๊ะทำงาน เอกสารสองฉบับวางคู่กัน—ฉบับหนึ่งคือการยอมจำนนต่ออำนาจมืดของเขา แต่อีกฉบับคือการสูญเสียทุกสิ่งที่เธอรัก เธอหยิบปากกาขึ้นมา มือสั่นเทาขณะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง เสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาทำลายความเงียบ รวินันท์หยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย หน้าจอแสดงภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในห้องเก็บเอกสารลับของสำนักงานกฎหมายคู่กรณี... และภาพที่ปรากฏอยู่ทำให้ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ นั่นไม่ใช่เอกสารธรรมดา แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เปิดโปงว่า 'กวินท์' เองต่างหากที่เป็นคนอยู่เบื้องหลังการทุจริตทั้งหมดเพื่อบีบให้บริษัทเธอล้มละลายตั้งแต่แรก! และในวินาทีเดียวกันนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานที่ควรจะปิดตาย... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "คนมองเมือง" ครับ