มือที่มองไม่เห็น

เสียงเคาะแป้นพิมพ์บนแล็ปท็อปราคาแพงระยับในห้องทำงานกระจกใสชั้นสี่สิบแปด ดังก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังของระเบิดเวลา รวินันท์ไม่เคยรู้สึกว่าความเงียบสงบยามค่ำคืนของมหานครเบื้องล่างจะดูน่ากลัวเท่ากับตอนนี้ แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าสะท้อนผ่านกระจกเข้ามาอาบไล้ใบหน้าด้านข้างของเธอ เผยให้เห็นรอยย่นบนหน้าผากที่เกิดจากการขมวดคิ้วติดต่อกันเป็นชั่วโมง หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอเวลานี้ไม่ได้แสดงเอกสารสำนวนคดีฉบับร่างที่ต้องส่งศาลในเช้าวันพรุ่งนี้ แต่กำลังรันโค้ดคำสั่งประหลาดที่เธอไม่ได้เป็นคนพิมพ์ บรรทัดอักษรสีเขียวเข้มวิ่งพร่าผ่านหน้าจออย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำไหลเชี่ยวกราก ไฟล์ข้อมูลลับเกี่ยวกับโครงสร้างผู้ถือหุ้นของบริษัทในเครือทีเอช กรุ๊ป—ข้อมูลที่เธอเพิ่งได้รับมาเพื่อใช้เป็นหมัดเด็ดในการต่อสู้คดีฉ้อโกงระดับชาติ—กำลังถูกคัดลอกและส่งออกไปยังเซิร์ฟเวอร์ภายนอก “ให้ตายสิ...” ทนายความสาวพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอลอดไรฟันออกมาด้วยความเจ็บใจ นิ้วเรียวยาวรีบเอื้อมไปดึงสายแลนออกจากการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตทันที พร้อมกับปิดฝาหน้าจอลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นทึบในความเงียบ ความเร็วในการโอนถ่ายข้อมูลหยุดชะงักลง แต่ความจริงที่ได้รับรู้กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ มีคนเจาะระบบเข้ามาในเครื่องของเธอได้ และไม่ใช่แค่แฮกเกอร์สมัครเล่นที่หวังเรียกค่าไถ่ แต่นี่คือการเจาะระบบระดับมืออาชีพที่ทิ้งร่องรอยไว้เพียงบางเบาราวกับรอยเท้าบนผืนทรายที่ถูกคลื่นซัดกลบ รวินันท์หันไปมองประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท แสงไฟสลัวจากโถงทางเดินด้านนอกลอดผ่านกระจกฝ้าเข้ามา เผยให้เห็นเงาร่างตะคุ่มของใครบางคนเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในบริษัทกฎหมายระดับท็อปแห่งนี้ ทุกคนต่างใส่สูทผูกไท, สวมรอยยิ้มที่เป็นมิตร, และจับมือทักทายกันอย่างอบอุ่นทุกเช้า แต่เบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้นคือการแข่งขันที่ไร้ซึ่งความปรานี และตอนนี้... เธอกำลังตระหนักได้ว่า "หนอนบ่อนไส้" ไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล แต่อาจจะนั่งอยู่โต๊ะทำงานถัดจากเธอ หรือแม้แต่คนที่เธอเพิ่งร่วมประชุมด้วยเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นครืดคราดทำลายความเงียบ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เธอต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับคืนมา... *กวินท์* เธอกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ดึกป่านนี้แล้ว ซีอีโอระดับพันล้านอย่างคุณน่าจะกำลังนอนหลับฝันดี ไม่ใช่มาโทรหาทนายความที่กำลังหัวเสียกับคดีความนะครับ” ปลายสายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนุ่มทุ้มนั้นเจือความขบขันที่ฟังดูเยือกเย็นในคราวเดียวกัน “เสียงคุณเหมือนคนเพิ่งแพ้สงครามมาหมาดๆ นะครับคุณรวินันท์... หรือว่าเอกสารสำคัญบนโต๊ะของคุณ มันกำลังบินหนีไปหาคนอื่นแล้วล่ะครับ” คำพูดทีเล่นทีจริงนั้นทำให้รวินันท์ชะงักไปชั่วขณะ ขนกายลุกชันขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่าราวกับว่าเขากำลังยืนแอบมองเธออยู่จากมุมมืด “คุณรู้?” เธอถามเสียงต่ำลอดไรฟัน “คุณรู้เห็นเป็นใจอะไรกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า คุณกวินท์” “ระวังคำพูดหน่อยครับทนายวิว การกล่าวหาซีอีโอหนุ่มรูปงามอย่างไร้หลักฐาน อาจทำให้คุณต้องขึ้นศาลในฐานะจำเลยเสียเองนะ” กวินท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ติดจะกวนประสาทเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความจริงจังที่เฉียบคม “ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น... แต่ผมแค่เตือนคุณด้วยความหวังดี ในฐานะที่พวกเราอยู่ ‘เรือลำเดียวกัน’ ว่า คนที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่ศัตรูที่ถือมีดอยู่ตรงหน้า... แต่คือคนที่คุณไว้ใจที่สุดที่ถือมีดอยู่ข้างหลังต่างหาก” สัญญาณสายตัดไปทันทีโดยที่เธอไม่ทันได้เอ่ยคำถามต่อ รวินันท์กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว เธอมองหน้าจอที่มืดสนิทพร้อมกับความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิงในหัว กวินท์รู้ได้อย่างไรว่าระบบของเธอกำลังถูกเจาะ? หรือเขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้เพื่อทดสอบความสามารถของเธอ? หรือบางที... เขาอาจจะเป็นคนเดียวที่รู้ว่าใครคือหนอนตัวจริงที่กำลังกัดกินองค์กรนี้จากภายใน ความสงสัยกัดกินจิตใจของเธอจนแทบทนไม่ไหว รวินันท์ตัดสินใจลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋าเอกสารและสวมเสื้อสูททับอย่างรวดเร็ว เธอก้าวออกจากห้องทำงาน ปิดไฟมืดสนิท และเดินตรงไปยังลิฟต์เพื่อลงไปยังชั้นจอดรถใต้ดิน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบและวังเวงผิดปกติของตึกยามวิกาล แต่ในขณะที่เธอกำลังก้าวเท้าออกจากลิฟต์ไปยังโซนจอดรถส่วนตัว เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของรองเท้าหนังที่กระทบกับพื้นปูนซีเมนต์ก็ดังขึ้นเป็นจังหวะ... *กึก... กึก... กึก...* รวินันท์หยุดชะงัก หัวใจกระตุกวูบ เธอหันขวับกลับไปมองตามต้นเสียง ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีส้มของลานจอดรถที่กะพริบติดๆ ดับๆ ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวออกมาจากเสาปูนต้นใหญ่ มือข้างหนึ่งถือซองเอกสารสีน้ำตาล ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกความมืดกลืนกินจนมองไม่เห็นรอยยิ้ม แต่แววตาที่สะท้อนกับแสงไฟรถยนต์คันใกล้เคียงนั้น... ทำให้เธอรู้ทันทีว่า เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง และเธอกำลังเดินเข้ามาติดกับดักที่ถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับตัวละครสีเทาเหล่านี้ด้วยกันนะครับ - คนมองเมือง