เส้นกั้นที่เริ่มพังทลาย

"ถ้าคิดจะถอยตอนนี้... บอกไว้ก่อนนะคะว่าสายไปแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจลดระดับลงจนชิดริมใบหู ทำให้คนที่กำลังก้าวถอยหลังถึงกับสะดุดรอยต่อของพรมราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของเขา พริบพราว เม้มริมฝีปากแน่นอย่างนึกเจ็บใจตัวเอง เผลอตัวก้าวพลาดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานกระจกใสระเบียงห้องที่เวลานี้หยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเคาะกระจกเป็นจังหวะระรัว ภีมเดชไม่ได้รุกไล่ด้วยความรุนแรง หากแต่เป็นความนิ่งสนิทที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดในระยะประชั้นชิด มือข้างหนึ่งยันขอบกระจกไว้เหนือหัวไหล่เธอราวกับกรงข้ำกลายๆ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝนจางๆ ทำเอาสติสัมปชัญญะที่เคยพกมาเต็มร้อยของนักศึกษาปีสี่อย่างเธอเริ่มรวนเร "คุณอา... ถอยไปเลยนะคะ เราตกลงกันแค่เรื่องเอกสารโปรเจกต์ไม่ใช่เหรอคะ" พริบพราวเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ดวงตากลมโตฉายแววพะว้าพะวังแต่ก็ยังดื้อรั้นไม่ยอมลดราวาศอกให้ง่ายๆ "เอกสารอะไรล่ะครับที่ทำให้เด็กดื้ออย่างคุณนั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องผมนานเป็นชั่วโมง" ภีมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่แพขนตางอนที่สั่นไหวเล็กน้อย ไล่ลงมาที่ริมฝีปากที่ถูกขบเม้มจนแดงเรื่อ "หรือจริงๆ แล้ว... คุณไม่ได้สนใจงานบนโต๊ะเลยตั้งแต่แรก" "คนหลงตัวเอง!" พริบพราวสวนกลับทันควัน พยายามเบี่ยงตัวหนีแต่พื้นที่จำกัดทำให้เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเผชิญหน้ากับแผงอกกว้างที่ขวางทางไว้ทั้งหมด ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่รินรดาเดินเชิดหน้าเข้ามาเยาะเย้ยเธอถึงหน้าลิฟต์ ยิ่งทำให้ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจผสมปนเปกับความหงุดหงิดพุ่งสูงขึ้น "ถ้าว่างมากนัก ทำไมไม่ไปเคลียร์กับคุณรินรดาของุ่ณาให้เรียบร้อยล่ะคะ มาเสียเวลาแกล้งฉันทำไม" บรรยากาศในห้องเงียบลงไปชั่วขณะเมื่อชื่อของรินรดาถูกเอ่ยขึ้น ภีมชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับด้วยความสนุกยามได้แกล้งเธอกลับมืดลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายความดุดันที่ยากจะคาดเดา เขายื่นมือเรียวยาวออกไป ปลายนิ้วอุ่นจัดเกลี่ยปอยผมที่ลู่แนบแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้พริบพราวถึงกับตัวแข็งทื่อ ลืมหายใจไปชั่วขณะ "หึงเหรอครับ?" น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ทว่ากลับทรงพลังทำลายกำแพงความแข็งกระด้างที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปีจนราบคาบ "ใครหึงคุณ! อย่ามาหลงตัวเองนะคะคุณอา!" พริบพราวรีบปฏิเสธเสียงสูง กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "ฉันแค่ไม่อยากมีปัญหาชวนปวดหัวกับแฟนเก่าของคุณต่างหากเล่า ปล่อยนะคะ ฝนตกหนักขนาดนี้ ฉันต้องกลับหอแล้ว" "หอพักที่ไม่มีใครรอ กับห้องของผมที่มีพร้อมทุกอย่าง... เลือกเอาสิครับ ว่าอันไหนน่าอยู่กว่ากัน" ภีมกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวเกือบจะแตะคลอเคลียกันอยู่รอมร่อ พริบพราวเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวราวกับกลองเพล ประโยคบอกเล่าเจือความเอาแต่ใจนั้นทำเอาเธอพูดไม่ออก มือเล็กที่วางทาบอยู่บนแผงอกเขาเผลอกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีพังทลายลงทีละน้อย เหลือเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่ฉุดรั้งให้เธอจมดิ่งลงไปในวังวนสายตาคู่นั้น ข้างนอกหน้าต่าง... สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง เสียงฟ้าคำรามเบาๆ สะท้อนก้องผ่านกระจกใส แต่ภายในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ กลับมีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ผสานเข้าหากัน ภีมไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว นิ้วแกร่งเชยคางสลวยขึ้นช้าๆ บังคับให้เธอยอมเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไร้ความปราณีในสายตาคนอื่น ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ชัดเจนจนคนมองต้องวูบไหว "อย่าดื้อกับผมเลยนะครับ... พริบพราว" สิ้นคำกระซิบแผ่วเบາ ภีมก็โน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดด้วยริมฝีปากของเขาเอง สัมผัสแรกแผ่วเบาราวกับทักทาย ก่อนจะทวีความลึกล้ำและร้อนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ถูกกักเก็บไว้มานาน พริบพราวสมองขาวโพลน มือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเขาแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ร่างกายอ่อนยวบลงจนแทบต้องพึ่งพาอ้อมแขนแกร่งที่โอบประคองเอวบางไว้มั่น ท่ามกลางเสียงสายฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอก เส้นกั้นบางๆ ที่ทั้งคู่ต่างพยายามขีดเอาไว้... พังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี ทว่า... ในวินาทีที่พริบพราวกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสหวานล้ำที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่จากระเบียงด้านนอกที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุด... กลับดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างเงาตะคุ่มของใครบางคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งผ่านกระจกเข้ามา! หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนใจสั่นไปพร้อมกับภีมและพริบพราวนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!