ปาร์ตี้และการเผชิญหน้า

แสงไฟนีออนสลัวสีอัมพันที่สะท้อนผ่านแก้วคริสตัลทรงสูงในมือของรินรดาไม่ได้ทำให้พริบพราวรู้สึกหวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย หลังจากหลุดรอดจากเงาร่างหลังชั้นหนังสือในค่ำคืนก่อนมาได้ พริบพราวก็เลือกที่จะก้าวเข้าสู่สนามอารมณ์แห่งใหม่—งานปาร์ตี้วันเกิดไฮโซที่จัดขึ้น ณ เพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมือง งานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของแชมเปญราคาแพง น้ำหอมแบรนด์เนม และรอยยิ้มจอมปลอมที่เคลือบไว้ด้วยหน้ากากทางสังคม แต่ดูเหมือนว่ารินรดาจะไม่ได้มาร่วมงานเพื่อดื่มด่ำกับบรรยากาศ หากแต่ตั้งเป้าหมายไว้อย่างชัดเจนตั้งแต่ก้าวแรกที่ส้นสูงปักลงบนพรมเปอร์เซียผืนหนา "แหม... นึกว่าใคร ที่แท้ก็เด็กฝึกงานที่อาศัยบารมีคนอื่นเข้ามาเดินเฉิดฉายอยู่ในที่แบบนี้นี่เอง" เสียงหวานหยดย้อยที่เจือด้วยความเหยียดหยามดังขึ้นทันทีที่พริบพราววางแก้วเครื่องดื่มลงบนถาดของบริกร รินรดาก้าวเข้ามาประชิดในชุดเดรสยาวผ่าข้างสีแดงเพลิง ขับเน้นทรวดทรงให้ดูโดดเด่นแต่กลับเต็มไปด้วยพิษสงที่พร้อมจะแว้งกัดได้ทุกเมื่อ พริบพราวปรายตามองคู่สนทนาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบไว้ด้วยความเยือกเย็น เธอไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร ยิ่งเป็นผู้หญิงที่ชอบเอาชนะด้วยวิธีสกปรกอย่างรินรดาด้วยแล้ว พริบพราวยิ่งมีแต่จะเตรียมสับไกปืนพร้อมยิงสวนกลับทันที "ถ้าการเดินเข้ามาในงานนี้ต้องอาศัย 'บารมี' อย่างที่คุณว่า อย่างน้อยฉันก็เดินเข้ามาด้วยขาของตัวเองค่ะ ไม่ได้เกาะแขนใครแน่นเป็นปลิงทะเลเพื่อขอเศษความสนใจเหมือนใครบางคน" ดวงตาคมกริบของรินรดาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที เปลวไฟแห่งความโกรธแล่นริ้วขึ้นสู่ใบหน้าจนเครื่องสำอางราคาแพงแทบจะปิดความริษยาไม่มิด มือเรียวยาวที่ถือแก้วแชมเปญสั่นน้อยๆ ด้วยความเคียดแค้น "ปากเก่งนักนะพริบพราว ระวังตัวไว้เถอะค่ะ ของเล่นแก้เบื่ออย่างเธอ... อีกไม่นานก็คงโดนเขี่ยทิ้งเหมือนกระดาษทิชชูใช้แล้วนั่นแหละ คุณภีมเขาไม่ใช่คนที่จะมาจริงจังอะไรกับเด็กกะโปโลแบบเธอหรอก" "จริงจังหรือไม่จริงจัง ฉันไม่รู้หรอกค่ะ..." พริบพราวขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กดเสียงให้ต่ำลงพอกับที่อีกฝ่ายได้ยินกันแค่สองคน แววตาซุกซนแต่เฉียบคมฉายชัดความท้าทาย "แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้างเขา... ไม่ใช่คุณก็แล้วกัน" *เพล้ง!* เสียงแก้วแชมเปญในมือของรินรดาเกือบจะหลุดร่วงด้วยความบันดาลโทสะ ความพ่ายแพ้และถูกหยามหน้าท่ามกลางผู้คนนับสิบทำให้รินรดาขาดสติ เธอยกมือขึ้นตั้งใจจะเหวี่ยงฝ่ามือลงบนแก้มนวลของพริบพราวให้หายแค้น! พริบพราวเห็นการเคลื่อนไหวนั้นล่วงหน้า ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยแต่ร่างกายกลับเตรียมพร้อมที่จะหลบหลีกและสวนกลับอย่างสาสม ทว่า—ก่อนที่ฝ่ามือเรียวจะได้สัมผัสผิวเนื้อ มือแกร่งของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของรินรดากลางอากาศไว้ได้อย่างเฉียดฉิว! แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนรินรดาร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด เธอนิ่วหน้าหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่เมื่อเห็นใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงและแววตาดุดันราวกับพญามาร รินรดาก็ถึงกับหน้าถอดสีทันที "ภีม..." ภีมเดชยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติแผ่รังสีความน่ากลัวออกมารอบตัวจนผู้คนรอบข้างต้องรีบถอยกรูด เขาไม่ได้มองหน้ารินรดานานนักก่อนจะสะบัดข้อมือเธอทิ้งราวกับรังเกียจสิ่งปฏิกูล ดวงตาคมกริบกวาดมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญใจ "เล่นอะไรกันเป็นเด็กๆ น่ารำคาญสิ้นดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ไร้ซึ่งความปราณีใดๆ พริบพราวลอบถอนหายใจยาว พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแม้หัวใจจะยังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น เธอมองหน้าชายหนุ่มที่โผล่มาช่วยแบบไม่เต็มใจด้วยสายตาประชดประชัน "อุ๊ย คุณอา... มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย นึกว่าจะปล่อยให้หลานสาวโดนตบโชว์กลางงานซะอีก" ภีมเดชหันขวับมามองตัวปัญหาเบอร์หนึ่งของชีวิต ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นไปอีกเมื่อเห็นรอยยิ้มกวนประสาทของเธอ เขาเอื้อมมือมาคว้าต้นแขนของพริบพราวไว้แน่น ออกแรงดึงให้เธอเข้ามาประชิดตัวโดยไม่สนสายตาใครต่อใครที่กำลังมองมา "กลับบ้าน" คำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ ออกจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาสายดุ พริบพราวขมวดคิ้วมุ่น ขืนตัวไว้เล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ "ทำไมฉันต้องกลับ งานยังไม่ทันสนุกเลย" "สนุกเหรอ?" ภีมก้มหน้าลงกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเจือไปด้วยความอันตรายที่ทำเอาแผ่นหลังของพริบพราวเย็นวาบ "ถ้าเธอยังดื้อดึงยืนอยู่ตรงนี้ต่อ ฉันจะทำให้เธอรู้ซึ้งเองว่าคำว่า 'บทลงโทษของเด็กดื้อ' ในห้องนอนฉัน... มันสนุกกว่าในงานนี้เป็นร้อยเท่า!" พริบพราวชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปัดป่าวอยู่ข้างแก้ม พร้อมกับจังหวะหัวใจที่กระตุกวูบอย่างแรงในอก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "กำมะหยี่สีแดง" เสมอมานะคะ