คนขี้หึงที่ไร้เหตุผล

เสียงปิดประตูกระจกบานหนาของห้องทำงานดังขึ้น ทว่ามันเบาหวิวเสียจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ ทว่าความเงียบงันที่โรยตัวลงมาระหว่างพวกเขากลับหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้องในยามพายุตั้งเค้า พริบพราวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง—เพียงก้าวเดียวเท่านั้น—ก่อนที่แผ่นหลังบางจะชนเข้ากับชั้นวางเอกสารบิวต์อินจนสันหนังสือสันหนึ่งครูดเข้ากับเนื้อผ้า ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด เธอกลืนน้ำลงคออึกลึกขณะเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีเข้มที่เวลานี้ดูเหมือนจะมีประกายไฟลุกโชนอยู่ข้างใน "ถอยไปเลยนะคะคุณภีม เมื่อกี้... มันแค่ความจำเป็นเฉพาะหน้าต่างหากเล่า" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างพยายามรักษาความมั่นคง แม้ว่าปลายนิ้วเรียวที่กำชายเสื้อไหมพรมของตัวเองจะสั่นเทาเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ภีมเดชไม่ได้ขยับถอยตามที่เธอบอก ตรงกันข้าม... ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปกลับก้าวเข้าประชิดจนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่แทบจะเป็นศูนย์ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมผู้ชายราคาแพงโชยเข้าแตะนาสิกจนพริบพราวต้องแอบผ่อนลมหายใจอย่างระมัดระวัง เขาใช้มือข้างหนึ่งท้าวกับชั้นวางเอกสารเหนือหัวไหล่เธอ ล้อมกรอบเรือนร่างเล็กเอาไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ "ความจำเป็น?" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความไม่พอใจ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ความจำเป็นอะไรที่ทำให้เธอต้องวิ่งไปซุกอยู่ในอ้อมกอดคนอื่นแบบนั้น หื้ม... พริบพราว?" "ก็..." หญิงสาวเชิดคางขึ้น ไม่ยอมจำนนต่อแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา "ถ้าคุณไม่ทำตัวเผด็จการจนเกินเหตุ คนอื่นเขาไม่เข้ามาวุ่นวายหรอกค่ะ อีกอย่าง... รินรดาเขาก็แค่..." "อย่าเอ่ยชื่อนั้นในเวลาแบบนี้" น้ำเสียงของเขาต่ำทุบลงจนน่ากลัว ภีมก้มใบหน้าคมคายลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนพวงแก้มทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด "ฉันไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องข้าวของของฉัน... และเธอก็ควรจำใส่สมองเอาไว้ด้วยว่า พริบพราว เป็นคนของฉันคนเดียวเท่านั้น" คำว่า 'ของฉัน' ถูกเน้นเสียงหนักแน่นจนคนฟังถึงกับใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ พริบพราวรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมารวมกันบนใบหน้า เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามผลักอกแกร่งออกด้วยแรงที่มีทั้งหมด แต่เขากลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินแกรนิต ไม่มีแม้แต่รอยขยับเขยื้อน "ปล่อยนะคะ! ฉันไม่ใช่ข้าวของของคุณ แล้วเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย ดีลบ้าบออะไรนั่นฉันทำตามสัญญาครบถ้วนแล้ว ทำไมคุณถึง..." "สัญญาบ้าบอนั่นบอกหรือไงว่าห้ามหึง?" คำถามย้อนกลับมาห้วนสั้นแต่น็อกเถียงไม่ออก ทำให้พริบพราวชะงักกึก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับคำพูดที่หลุดออกมาจากปากผู้บริหารหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ภีมเดชปราบเซียนผู้นี้เนี่ยนะ... จะยอมรับตรงๆ ว่าเขากำลังหึง? "คุณ... พูดอะไรออกมาคะเนี่ย" เธอเสียงหลง หัวใจเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "หูหนวกหรือไง ถึงต้องให้ทวนซ้ำ" ภีมแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มวับวาวไปด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ "คิดเหรอว่าฉันจะยอมให้ใครหน้าไหนมาคาบเด็กดื้ออย่างเธอไปกินง่ายๆ หん? วันนี้เธอกล้าเดินหนีฉันไปหาคนอื่น วันหน้าเธอจะกล้าทำอะไรอีก พริบพราว... ฉันไม่ใช่คนใจดีพอนะ" นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นมาแตะปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้ามารับสายตาที่ดุดันแต่ทว่าเร่าร้อนจนแทบแผดเผา พริบพราวหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อริมฝีปากหยักเคลื่อนเข้ามาใกล้จนชิด มุมมองของเธอถูกแทนที่ด้วยใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความหวงแหนอย่างชัดเจน เขากำลังแสดงความเป็นเจ้าของ... ชัดเจนและรุนแรงเสียจนเธอตั้งรับไม่ทันจริงๆ ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของเขาโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น พริบพราวเตรียมจะเบี่ยงหน้าหลบเพื่อรักษาพื้นที่ปลอดภัยสุดท้ายของตัวเอง ทว่าจังหวะนั้นเอง— *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ดังแกรกทันทีโดยไม่รอให้อذنุญาตจากเจ้าของห้องแม้แต่น้อย ภีมชะงักกึก ใบหน้าคมคายมืดมนลงเป็นเท่าตัวด้วยความหงุดหงิดขีดสุดที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองในรอบวัน ขณะที่พริบพราวรีบใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกเขาออกแล้วกระโดดถอยหลังไปยืนห่างสามเมตรจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลนลาน ประตูห้องทำงานเปิดผางออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิง รินรดากวาดสายตาเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะแข็งค้างเมื่อเห็นระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง "ภีมคะ... รินมีเรื่องสำคัญจะ..." รินรดาชะงักไปเมื่อเห็นสายตาพิฆาตที่ภีมส่งมาให้ ราวกับอยากจะฆ่าคนให้ตายคามือ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ รินรดากลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า แล้วก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือให้ภีม โดยไม่สนใจสายตาของพริบพราวเลยสักนิด "รินคิดว่าคุณน่าจะอยากดูนี่นะคะ ภีม... หลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำให้คุณรู้ว่า เด็กที่คุณกำลังปกป้องอยู่เนี่ย... ซ่อนความลับอะไรไว้ข้างหลังคุณบ้าง" พริบพราวใจกระตุกวูบ ทันทีที่เห็นตราประทับบนซองเอกสารนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและความปั่นประสาทนี้ด้วยกันนะคะ!