ในอุ้งมือแห่งความมืด

เสียงโลหะลั่นเปรี๊ยะดังแทรกผ่านชั้นบรรยากาศที่เจือจางด้วยออกซิเจน มันเป็นเสียงของสถานี 'เซกเตอร์ศูนย์' ที่กำลังร้องขอชีวิต อีธาน เกรย์ กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน แรงเหวี่ยงจากการระเบิดของแกนพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าในห้องควบคุมส่วนลึกทำให้ร่างของเขาซัดเข้ากับผนังเหล็กกล้าเต็มแรง เลือดสีเข้มไหลซึมจากรอยแตกที่ขมับ แต่เขาสนใจเพียงแค่แผงควบคุมเบื้องหน้าที่กำลังส่งสัญญาณเตือนเป็นสีแดงฉาน "เกรย์... คุณได้ยินผมไหม" เสียงผ่านสื่อสารแตกพร่า แต่เขารู้ดีว่านั่นคือเสียงของคาร์ล่า อีธานแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาพยายามเชื่อมต่อสายไฟเส้นสุดท้ายเข้ากับระบบระบายความร้อน "ผู้บัญชาการ... ดูเหมือนแผนการ 'สร้างความมั่นคง' ของคุณ จะกำลังพาทั้งระบบล่มสลายไปพร้อมกับผมนะครับ" "อย่าอวดดี" เสียงของคาร์ล่าเยือกเย็นเหมือนผืนน้ำแข็งในอวกาศ "ถ้าคุณยอมปลดล็อกรหัสผ่านแผงควบคุมระดับเจ็ด ผมอาจจะพิจารณาให้คุณได้เห็นแสงของยานกู้ภัยเป็นคนสุดท้าย แต่ถ้าไม่... คุณก็แค่เศษซากประวัติศาสตร์ที่ไร้ค่าในแกนกลางนี้" อีธานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและขมขื่น "คุณเห็นคนเป็นเพียงทรัพยากรมาตลอดใช่ไหมครับคาร์ล่า? ครอบครัวของผมก็เคยเป็นทรัพยากรเหล่านั้น... จนกระทั่งคุณสั่งตัดการเชื่อมต่อออกซิเจนในเซกเตอร์เก่าเพื่อประหยัดพลังงาน" ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของอีธานคือการต่อสู้กับแรงโน้มถ่วงที่แปรปรวน เขาไม่เพียงแค่ซ่อมแซมระบบ แต่มันคือการพยายาม 'ดึงปลั๊ก' ของสถานีนี้ทิ้งเสียเอง ร่างของเขาถูกตรึงไว้ด้วยเหล็กกล้าที่บิดงอ แต่ดวงตาของเขายังคงจดจ้องที่ค่าพารามิเตอร์ของเตาปฏิกรณ์ ความดันภายในเพิ่มสูงขึ้นจนถึงจุดวิกฤต ในอีกห้านาทีต่อจากนี้ ทุกสิ่งที่อยู่นอกผนังกันความร้อนนี้จะกลายเป็นเถ้าถ่าน "คาร์ล่า... คุณเคยสงสัยไหมครับว่าถ้าคนตายพูดได้ พวกเขาจะบอกอะไรคุณ?" อีธานถามพลางขยับนิ้วเชื่อมต่อวงจรหลัก "ไร้สาระ" คาร์ล่าสวนกลับทันควัน ทว่าในน้ำเสียงนั้น อีธานสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวเล็กน้อย "คุณไม่มีทางทำลายมันได้ เกรย์ ระบบรักษาความปลอดภัยของผมเหนือกว่าความปรารถนาอยากตายของคุณ" "ระบบของคุณพึ่งพาอัลกอริทึม แต่ผม... ผมใช้สิ่งที่เรียกว่า 'ความสิ้นหวัง' ครับ" อีธานกระชากสายไฟเส้นสีน้ำเงินออก แทนที่ด้วยการลัดวงจรผ่านปลอกโลหะในมือ ทันใดนั้น ไฟในห้องควบคุมก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีแดงจากไฟฉุกเฉินที่กะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจของคนที่กำลังใกล้สิ้นลม เสียงเครื่องจักรที่เคยโหยหวนเงียบลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง อากาศเริ่มเย็นเฉียบ อีธานถอยหลังพิงกำแพงที่เริ่มแตกร้าว ความร้อนจากแกนปฏิกรณ์ที่รั่วไหลออกมาเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง มือขวาของเขากุมหน้าอกไว้แน่น เขารู้ดีว่าเวลาของเขาเหลือไม่มากนัก แต่เขายังต้องทำสิ่งสุดท้าย... สิ่งที่เขาเฝ้ารอมาตลอดหลายปี "คุณกำลังทำอะไร!" เสียงคาร์ล่าตวาดก้องผ่านลำโพง "สถานะสถานี... ทำไมระบบจ่ายพลังงานหลักถึงปิดการทำงาน!" "ผมไม่ได้ปิดมันครับคาร์ล่า... ผมแค่กำลังทำให้มัน 'เปิดเผย' ความลับที่ฝังอยู่ใต้ฐานข้อมูลของพวกคุณ" อีธานเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวาน "ความลับที่ว่า... ทำไมสถานีนี้ถึงถูกสร้างขึ้นบนซากปรักหักพังของสถานีเก่า ที่คุณเป็นคนสั่งทำลายด้วยมือของคุณเอง" ขณะที่เขากำลังจะกดปุ่มส่งสัญญาณสุดท้าย ประตูนิรภัยของห้องควบคุมที่ควรจะล็อกแน่นหนากลับถูกระเบิดออกด้วยแรงระเบิดจากภายนอก ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางความมืดมิดของห้องที่ไร้แสงสว่าง นั่นไม่ใช่ทีมกู้ภัยของคาร์ล่า... และไม่ใช่ทหารของรัฐบาล ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอีธาน ในมือถืออุปกรณ์บางอย่างที่เขารู้จักดี มันคือ 'กุญแจ' ที่หายไปจากบันทึกของรัฐบาลเมื่อสิบปีก่อน คนตรงหน้าค่อยๆ ถอดหมวกนิรภัยออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของอีธานหยุดเต้นไปชั่วขณะ "ไม่ได้เจอกันนานนะ อีธาน" เสียงนั้นแหบพร่าแต่คุ้นหูอย่างเหลือเชื่อ "ขอบคุณที่อดทนรอ... ตอนนี้ถึงเวลาที่เราจะทวงคืนความยุติธรรมให้พวกเขากันแล้ว" อีธานเบิกตากว้าง ความหวังสุดท้ายที่เขาคิดว่าดับสูญไปแล้วกลับมาลุกโชนอีกครั้ง ทว่าเสียงเตือนภัยระบบระเบิดลากยาวขึ้นทันที... แกนกลางถึงจุดวิกฤตแล้ว! หวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจรับบทสรุปในบทหน้าไปด้วยกันนะครับ - ไฮเปอร์ไดรฟ์